Wilson Colin - Outsider.pdf - PDF -ROZNE TEMATY - aniacz1989

COLIN WILSON

Outsider

SPIS TREĝCI

WSTĉP

Outsider po dwudziestu latach ................................................. 3

ROZDZIAà 1

Kraina Ğlepców ....................................................................... 16

ROZDZIAà 2

ĝwiat bez wartoĞci .................................................................. 35

ROZDZIAà 3

Outsider romantyczny ............................................................ 58

ROZDZIAà 4

DąĪenie do uzyskania kontroli nad samym sobą ................. 86

ROZDZIAà 5

Próg cierpienia ..................................................................... 131

ROZDZIAà 6

Problem toĪsamoĞci ............................................................. 179

ROZDZIAà 7

Wielka synteza ...................................................................... 215

ROZDZIAà 8

Outsider-wizjoner ................................................................. 244

ROZDZIAà 9

Przerwanie krĊgu ................................................................. 298

PRZYPISY ................................................................................. 338

POSTSCRIPTUM ...................................................................... 349

PrzeáoĪyáa

Maria Traczewska

PrzedmowĊ i posáowie

táumaczyli: Beata Moderska

i Tadeusz Zysk

skan i ocr: halgir

UWAGA!

Po skanowaniu przeprowadziáem tylko pobieĪna korektĊ, a wiec

mogą wystĊpowaü drobne báĊdy w tekĞcie!!!

WSTĉP

typowym Rakiem) i brakowaáo mi jej. A jednak jakiĞ wewnĊtrzny

przymus spowodowaá, Īe znalazáem siĊ w takiej sytuacji. Zacząáem

coĞ pisaü na ten temat w moim pamiĊtniku, starając siĊ uchwyciü to

zjawisko. I wówczas, nagle stwierdziáem, Īe mam temat na ksiąĪkĊ.

Odwróciáem pamiĊtnik i od koĔca zacząáem pisaü: Notatki do

ksiąĪki OUTSIDER W LITERATURZE. Mam go przed sobą, gdy

teraz piszĊ te sáowa. Na nastĊpnych dwóch stronach naszkicowaáem

doĞü szczegóáowy konspekt ksiąĪki, wedle którego zostaáa w koĔcu

napisana. Tej nocy zasnąáem z gáĊbokim poczuciem satysfakcji.

Byáy to najprawdopodobniej najbardziej udane ĞwiĊta jakie dotąd

spĊdziáem.

Dwa dni póĨniej, gdy tylko Briáish Museum byáo czynne,

pojechaáem tam na rowerze, o dziewiątej rano, zdecydowany by

pisaü od zaraz. W drodze przypomniaáa mi siĊ powieĞü, jaką

wczeĞniej przeczytaáem — o mĊĪczyĨnie, który spĊdziá wiele dni na

podglądaniu przez dziurĊ w Ğcianie hotelowego pokoiku Īycia

toczącego siĊ w sąsiednim pokoju. KsiąĪka ta — jak dobrze

pamiĊtam — byáa pierwszym duĪym sukcesem Henri Barbus-se'a,

powieĞciopisarza, który zyskaáĞwiatową sáawĊ dziĊki powieĞci Le

Feu, na temat pierwszej wojny Ğwiatowej. Kiedy dotaráem do

Museum, odszukaáem zaraz tĊ ksiąĪkĊ w katalogu. Przez nastĊpne

parĊ godzin przeczytaáem ją od deski do deski. NastĊpnie

przepisaáem z niej fragment: „Tam, na górnej platformie tramwaju,

siedzi máoda dziewczyna, wiatr unosi ku górze jej sukniĊ. Niestety

ruch uliczny rozdziela nas..."

Tego popoáudnia napisaáem cztery początkowe strony Outsi-

dera.

Outsider po dwudziestu latach

Pierwszy dzieĔĝwiąt BoĪego Narodzenia 1954 roku byá lodo-

wato zimny i pochmurny. SpĊdziáem go samotnie w wynajmo-

wanym pokoju w Brockley w poáudniowej czĊĞci Londynu. Pa-

miĊtam, co jadáem na obiad — smaĪony boczek z pomidorami.

Byáem sam, dziewczyna pojechaáa na ĞwiĊta do rodziców, a ja nie

miaáem pieniĊdzy na bilet do mego rodzinnego miasta — Lei-cester.

Poza tym moje stosunki z rodziną byáy doĞü napiĊte. Ojciec uwaĪaá,

Īe powinienem zabraü siĊ za jakąĞ porządną pracĊ i prorokowaá mi,

Īe Ĩle skoĔczĊ.

Przez caáy rok mieszkaáem w Londynie, próbując napisaü

powieĞü Ritual in the Dark, o mordercy, którego pierwowzorem byá

Kuba Rozpruwacz. By zaoszczĊdziü pieniądze, sypiaáem latem w

wodoszczelnym Ğpiworze na Hampstead Heath, a dnie spĊdzaáem w

czytelni British Museum. To wáaĞnie tam spotkaáem Angusa

Wilsona, pisarza a zarazem wielkodusznego i przyjaznego

czáowieka, który wyraziá ochotĊ na przeczytanie mojej powieĞci.

Obiecaá, Īe jeĞli mu siĊ ona sposoba, to poleci ją swemu wydawcy.

Kilka tygodni wczeĞniej skoĔczyáem pierwszą czĊĞü ksiąĪki, tak

wiĊc przyrzeká mi, Īe przez ĞwiĊta ją przejrzy. Nie miaáem nic do

roboty. Siedziaáem na áóĪku, opatulony w pierzynĊ, pisaáem coĞ w

pamiĊtniku. UĞwiadomiáem sobie wówczas, Īe znalazáem siĊ w

sytuacji moich ulubionych bohaterów literackich: Raskolnikowa z

Braci Karamazow Dostojewskiego, MaltĊ Lauridsa Brigge Rilkego

czy pisarza z Gáodu Hamsuna. Samotny, w pustym pokoju, odciĊty

od Ğwiata. Nie byáo to dla mnie miáe. Byáem bardzo przywiązany do

domu i rodziny (jestem

JakĪe interesującym wydaje mi siĊ teraz fakt, Īe na samym

początku mojej pracy za motto wybraáem ten fragment. O mĊĪ-

czyĨnie, który pragnie zajrzeü pod spódnicĊ dziewczynie i prze-

szkadza mu w tym uliczny ruch. I choü w Outsiderze tak maáo

mówiĊ o seksie, bez wątpienia byá on jednym z wiodących moty-

wów tej koncepcji. Doskonale rozumiaáem, co miaá na myĞli

bohater Barbusse'a, kiedy opisywaá pójĞcie do áóĪka z prostytutką,

banalny rytuaá kopulacji i to, jak uczucie zostaje bardzo upodlone.

Byáa to jedna z moich obsesji — zerkniĊcie pod kobie-

cą spódnicĊ wywoáaü moĪe olbrzymie poĪądanie, uczucie które

stanie siĊ motorem pogoni za nią do koĔca Ğwiata, a sam stosunek

nie jest w stanie w peáni zaspokoiü tego poĪądania. Kiedy wreszcie

zdobywa siĊ tĊ dziewczynĊ i idzie z nią do áóĪka, wszystko ulega

gwaátownej zmianie...

To wáaĞnie ten motyw byá gáównym tematem mojej powieĞci

Ritual in the Dark. Podobnie jak bohater Barbusse'a, Gerard Sorme

rzucony jest w sytuacje peáne seksualnej stymulacji. Reklamy

londyĔskiego metra, przedstawiające roznegliĪowane dziewczĊta,

powodują u niego gwaátowną frustracjĊ, podobną do „zapaáki

przytkniĊtej do szmaty nasyconej benzyną". Uwodzi kobietĊ w

Ğrednim wieku, Ğwiadka Jehowy (po czĊĞci kieruje nim chĊü

przezwyciĊĪenia jej religijnych poglądów), i jej kilkunastoletnią

siostrzenicĊ. Ale jego poĪądanie seksualne nie zostaje zaspokojone.

Szczególne znaczenie w tej ksiąĪce miaáa dla mnie jedna scena —

Sorme spĊdziá popoáudnie w áóĪku z Caroline, siostrzenicą,

kochając siĊ z nią szeĞü lub siedem razy. Jest seksualnie

zaspokojony, wydaje siĊ, Īe jego poĪądanie zostaáo speánione, Īe

fantazje seksualne straciáy nad nim kontrolĊ. Wstaje, idzie

nastĊpnie na schody — akcja dzieje siĊ w suterenie — by przynieĞü

mleko i spostrzega, Īe po kratach nad jego gáową idzie jakaĞ

dziewczyna. Ukradkiem oka spogląda pod jej sukniĊ. I natychmiast

czuje poĪądanie...

Nie zajmowaáem siĊ wyáącznie intensywnoĞcią mĊskiego po-

Īądania seksualnego — choü byáem przekonany, Īe ma ono o wiele

wiĊksze znaczenie niĪ mĊĪczyĨni sądzą. Byá w tym element czegoĞ

„nieosiągalnego". Przypominaáo mi to uczucie, jakiego doznaáem,

kiedy byáem dzieckiem i jeĨdziáem na jednodniowe wycieczki nad

morze. Gdy pociąg przejeĪdĪaá przez rzekĊ lub jechaá w pobliĪu

jeziora, czuáem dziwną gáĊboką tĊsknotĊ za wodą, pragnienie,

którego nie ugasiáoby wypicie czy przepáyniĊcie oceanu. Podobną

rzecz miaá na myĞli C. S. Lewis; dziwnym uczuciem napawaáa go

jesieĔ — brązowe JiĞcie, zapach dymu z palonych ognisk, dziwny,

mokry zapach trawy... Sorme Īywiá to samo uczucie wobec seksu;

Īe jest to popĊd w ostatecznym rozrachunku nie do speánienia, Īe to,

co ma miejsce w áóĪku, jest rodzajem oszustwa, podáej sztuczki. Z

tego wáaĞnie powodu zaczyna darzyü pewnego rodzaju sympatią

swego nowego znajome-

go, Austina Nunne, kiedy nabiera podejrzeĔ, Īe jest on mordercą na

tle seksualnym. Wydaje mu siĊ bowiem, Īe mógáby to byü sposób

na uchwycenie istoty seksu: chwyciü dziewczynĊ w momencie

kiedy wzbudza ona gwaátowne poĪądanie seksualne i zedrzeü z niej

ubranie. Co najdziwniejsze, nigdy nie przychodzi mu do gáowy, Īe

Nunne moĪe siĊ kierowaü w swoim postĊpowaniu zupeánie innymi

motywami. Mimo iĪ wie, Īe jest on homoseksualistą, to jednak jego

wáasna obsesja seksualna zaburza mu jasnoĞü widzenia Ğwiata.

Temat ten powtórzyáem na pierwszych kilku stronach Outsidera.

Bohater Barbusse'a podgląda rozbierającą siĊ w sąsiednim pokoju

dziewczynĊ, ale kiedy próbuje odtworzyü tĊ scenĊ w wyobraĨni,

uzyskuje jedynie nĊdzną kopiĊ. „Sáowa są martwe. Nie zdoáaáy

nawet dotknąü powierzchni tego, co siĊ wydarzyáo". Innym znowu

razem jest obecny na przyjĊciu, podczas którego ktoĞ opisuje

morderstwo maáej dziewczynki na tle seksualnym. Wszyscy są

niezmiernie zainteresowani morderstwem, nawet máoda matka z

dzieckiem, mimo Īe wszyscy próbują udawaü, Īe nic ich to nie

obchodzi. Ironia sytuacji polega na tym, Īe Barbus-se nie moĪe

rzeczy nazwaü po imieniu. Gdyby rzeczywiĞcie podglądaá

dziewczynĊ rozbierającą siĊ w sąsiednim pokoju, prawdopodobnie

by siĊ onanizowaá a usiáuje przekonaü Czytelnika, Īe byáo to

doĞwiadczenie duchowego piĊkna. Pomimo caáego wywodu

odnoĞnie do prawdy, narrator nie jest szczery.

W Ritual in the Dark niezdolnoĞü uchwycenia istoty seksual-

noĞci staje siĊ symbolem naszej niezdolnoĞci uchwycenia istoty

czegokolwiek waĪnego—jesieni, wody... A to, jak mi siĊ wydaje,

stanowi podstawową róĪnicĊ pomiĊdzy ludĨmi. Jedni są w peáni

usatysfakcjonowani tym co mają — jedzą, piją, zapáadniają swe

Īony i biorąĪycie takim jakim jest. Inni caáy czas pamiĊtają, Īe

Īycie ich oszukuje, Īe kusi ich do walki, mami seksem, piĊknem,

sukcesem i Īe zawsze za ludzki wysiáek páaci faászywą monetą. W

mojej powieĞci Nunne — czysto fizyczny typ — podąĪa za swym

poĪądaniem z desperackim okrucieĔstwem. Malarz, Oli-ver Glasp,

pada ofiarą obsesyjnej miáoĞci do dziesiĊcioletniej modelki, ale

przeraĪa go kaĪda myĞl o jakimkolwiek rodzaju miáoĞci fizycznej.

Sublimuje swe poĪądanie w dekadencko-ro-mantyczne obrazy.

Sorme, outsider intelektualny, szuka swego

zaspokojenia w sposób równie okrutny. Choü, jako osoba o áago-

dnej naturze, niezdolny jest do zadawania bólu.

JakiĞ czas przed BoĪym Narodzeniem 1954 roku spacerowaáem

nabrzeĪem Tamizy ze swym najstarszym i najbliĪszym

przyjacielem, Billem Hopkinsem, objaĞniając mu zamysá powieĞci.

WyjaĞniáem, Īe Sorme jest outsiderem intelektualnym, o duĪej

dyscyplinie umysáu, ale nie panuje nad ciaáem i emocjami. Glasp,

jak van Gogh, jest emocjonalnym outsiderem, o duĪej dyscyplinie

emocjonalnej, ale nie panuje nad ciaáem i intelektem. Nunne, tak jak

i tancerz NiĪyĔski, jest outsiderem fizycznym, o duĪej dyscyplinie

cielesnej, ale nie panuje nad emocjami i intelektem. Wszyscy trzej

stoją na pograniczu szaleĔstwa. Wskazaáem mu takĪe, Īe

podobnych kategorii uĪyá Dostojewski tworząc postacie braci

Karamazow. I to byáo, jak sądzĊ, pierwotne Ĩródáo Outsidera.

Bardzo szybko napisaáem rozdziaá charakteryzujący te trzy typy

outsiderów (DąĪenie do uzyskania kontroli nad samym sobą). Staá

on siĊ trzonem ksiąĪki.

ciĊĪkiej pracy, a rozwiązanie tak i tak byáo skutkiem olĞnienia

podczas jazdy autostopem na naczepie ciĊĪarówki niedaleko

Oxfordu.) Próbowaáem przesáaü kilka stron ksiąĪki wraz z kons-

pektem do wydawcy Victora Gollancza. Ku memu zdziwieniu

odpowiedziaá nieomal natychmiast, pisząc, Īe konspekt mu siĊ

podoba i Īe prosi resztĊ. W tym czasie pracowaáem wieczorami w

barze kawowym, dziĊki czemu mogáem spĊdzaü caáe dnie w British

Museum na pisaniu. Jesienią posáaáem do wydawnictwa kompletny

rĊkopis, który zostaá zaakceptowany. Tamtej zimy rzuciáem pracĊ

na kilka tygodni — po raz pierwszy od czasu gdy ukoĔczyáem

szkoáĊ w wieku lat szesnastu — i Īyáem z zaliczki w wysokoĞci

siedemdziesiĊciu piĊciu funtów wypáaconej przez Gollancza.

Byáem pewien, Īe ksiąĪka odniesie sukces. MyĞlĊ, Īe pewnoĞü co

do waĪnoĞci tego co piszĊ usuwaáa w cieĔ jakiekolwiek wątpliwoĞci

i záe przeczucia. Gollancz najwidoczniej nie podzielaá mego zdania

i zadecydowaá, Īe nakáad pierwszego wydania wyniesie dziesiĊü

tysiĊcy egzemplarzy.

DzieĔ rozpoczĊcia sprzedaĪy zostaá ustalony na poniedziaáek, 26

maja 1956 roku. JuĪ przed ukazaniem siĊ ksiąĪki poczuáem smak

sáawy i bardzo mnie to ekscytowaáo. Edith Sitwell, poetka która

„odkryáa" Dylana Thomasa, na zlecenie wydawnictwa napisaáa

recenzjĊ. Stwierdziáa, Īe bĊdĊ wielkim pisarzem. Dziennikarz

jednej z popoáudniówek postanowiá przeprowadziü ze mną wywiad.

SpĊdziáem wieczór w jego mieszkaniu, mówiąc do mikrofonu

magnetofonu — który wtedy wydawaá mi siĊ bajecznym

urządzeniem — i sáuchając najnowszego nagrania wielkiego hitu,

jakim wówczas byá musical My Fair Lady. Wydawca powiadomiá

mnie, Īe Evening News obiecaá zamieĞciü recenzjĊ w sobotĊ przed

ukazaniem siĊ ksiąĪki. Moja dziewczyna, Joy, spĊdziáa ten weekend

ze mną — wynajmowaáem pokój w Notting Hill Gate — i

kupiliĞmy gazetĊ natychmiast, jak tylko siĊ ukazaáa. Ale nie byáo

tam Īadnej recenzji. Poszedáem spaü w stanie dziwnego

przygnĊbienia — kilka godzin wczeĞniej ukradziono mi rower i to

byá záy omen.

NastĊpnego ranka obudziliĞmy siĊ wczeĞnie i popĊdziliĞmy na

róg Westbourne Grove, aby kupiü dwie, mające duĪe wziĊcie,

niedzielne gazety. Obie poĞwiĊciáy swe wiodące recenzje Outside-

rowi i obie peáne byáy pochwaá. Kiedy wróciliĞmy do mieszkania,

Musiaáem odrzuciü sporo materiaáu. Zamierzaáem, na przykáad,

napisaü rozdziaá o FauĞcie, od Marlowe'a do Manna. Koncepcja

osiągniĊcia ideaáu twórcy Czarodziejskiej góry byáa w oczywisty

sposób bliska mojej. Napisaáem teĪ rozdziaá dotyczący

outsiderów-kryminalistów, z którego zrezygnowaáem po kilku

podrozdziaáach; fragment ten zostaá póĨniej przedrukowany w An

Encyclopaedia of Murder. Napisaáem teĪ interesujący szkic na

temat „sáabego outsidera" — charakteryzujący takie postacie jak:

Obáamow, Wielki Gatsby, Hamlet, poetów lat 1890-tych jak

Dowson, Johnson, i Verlaine... Szczególnie fascynowaáa mnie

postaü Gatsby'ego, gdyĪ istota jego pragnienia dotyczyáa istoty

„sukcesu". Byáem przekonany, Īe istota sukcesu — jak i kaĪda inna

tego typu wartoĞü — jest oszustwem. CóĪ, moja romantyczna

natura nie mogáa siĊ z tym pogodziü... Póátora roku po napisaniu

pierwszej strony Outsidera miaáem okazjĊ sam to sprawdziü.

WiĊksza czĊĞü ksiąĪki byáa gotowa juĪ w poáowie 1955 roku.

(Najtrudniejsze okazaáo siĊ pokazanie powiązaĔ pomiĊdzy

poszczególnymi czĊĞciami — przejĞcie od Wellsa do Sar-tre'a w

pierwszym rozdziale kosztowaáo mnie dwa tygodnie

ktoĞ powiedziaá, Īe jednak opublikowano recenzje we wczorajszej

gazecie. PrzejrzeliĞmy ją ponownie i znaleĨliĞmy nagáówek: Jest

wielkim pisarzem, a ma dopiero dwadzieĞcia cztery lata. Nim

zapadá wieczór nie miaáem juĪĪadnych wątpliwoĞci, Īe bĊdĊ

sáawny, cokolwiek by to znaczyáo. Nie miaáem naturalnie telefonu,

ale sąsiad z sutereny miaá. Telefony rozdzwoniáy siĊ okoáo

dziewiątej rano — wczeĞniej zadzwoniá wydawca i zapytaá, czy

moĪe podaü numer sąsiada prasie. W ciągu kilku godzin zdoáaáem

udzieliü wywiadów dla póá tuzina gazet, wystąpiü w radiu i w

telewizji. Co wiĊcej, tego samego dnia swój sukces ĞwiĊciá takĪe

dramatopisarz John Osborne. Jego sztuka Look Back in Anger miaáa

swą premierĊ kilka dni wczeĞniej w Royal Court, a recenzje

Kennetha Tynana i Harolda Hobsona nadaáy mu tytuá pierwszego

Máodego Gniewnego. (Termin ten ukuá J. B. Prisley, który napisaá

artykuá o nas pod takim wáaĞnie tytuáem w New Statesman tydzieĔ

póĨniej.) W gruncie rzeczy Osborne i ja podzielaliĞmy tylko jedną

rzecz — obydwaj zostaliĞmy okrzykniĊci outsiderami z powodu

swego robotniczego pochodzenia i przypuszczenia, Īe resztĊ

naszego Īycia moglibyĞmy spĊdziü wĞród doáów spoáecznych. Fakt,

Īe pojawiliĞmy siĊ jednoczeĞnie na literackiej scenie, zwielokrotniá

efekt.

To co wówczas doĞwiadczaáem, byáo niezmiernie dziwne. 24

maja 1956 roku byáem nikomu nieznanym máodym czáowiekiem. I

choü nigdy nie wątpiáem w swój talent, to jednak byáem

przygotowany na to Īe „Ğwiat" siĊ na mnie nie pozna. „Sáawni"

ludzie stanowili — w moich oczach — niezwykle ekskluzywny i

maáy klub, a szanse dostania siĊ do niego byáy niezmiernie maáe. I

nagle 25 maja jednomyĞlnie zostaáem przyjĊty do tego klubu,

prestiĪowe i opiniotwórcze gazety zapewniaáy Ğwiat, Īe pojawiá siĊ

talent na miarĊ Sartre'a czy Camusa. Prawdziwy brytyjski

domorosáy egzystencjalista. A kiedy do prasy dotaráa informacja, Īe

noce spĊdzaáem w Ğpiworze na Hamstead Heath, uznanie nie miaáo

koĔca. Na staáe zagoĞciáem na áamach prasy...

Nie ulega wątpliwoĞci, Īe ogromna czĊĞü uznania, jakie na mnie

spadáo, wynikaáa z faktu, Īe przynaleĪaáem do grupy, „nowej

grupy", nie tylko pisarzy, ale osób o szczególnie interesującej

osobowoĞci, którym zawsze warto poĞwiĊciü kilka zdaĔ w prasie,

najlepiej w dziale poĞwiĊconym plotkom. Do grupy tej

zaliczyü moĪna i Elvisa Presleya i Marlyn Monroe i Brigitte Bardot

i Arthura Millera i Sandy Wilsona i PiĊtro Annigoniego (który

malowaá portrety Królowej) i Francisa Bacona i Stirlinga Mossa, i

Morta Sahla i wiele, wiele równie doborowych i znakomitych

postaci, które wydawaáy siĊ charakterystyczne dla poáowy lat

piĊüdziesiątych. Okres ten obfitowaá w debiuty takich pisarzy jak:

Amis, Wain, Iris Murdoch, Brendan Behan, Fran-coise Sagan,

Michael Hastings (miaá wówczas osiemnaĞcie lat), Jane Gaskell

(miaáa wówczas czternaĞcie). Do grupy tej zaliczyü powinno siĊ teĪ

dziewiĊcioletnią francuską poetkĊ zwaną Minou Drouet. Wydaje mi

siĊ, Īe gazety kierowaáy siĊ niezbyt uĞwiadomioną tendencją do

wykreowania nowej epoki. Tak jak miaáo to miejsce w latach

dziewiĊüdziesiątych XIX wieku, czy latach dwudziestych naszego

stulecia. I ja znalazáem siĊ miĊdzy nimi, uznany za „genialnego

cháopca". Osborne i ja mieliĞmy byü dowodem na to, Īe Anglia jest

peána máodych, wspaniaáych talentów, ujawnieniu których

przeszkadza panujący system.* Nie mogliĞmy zrobiü kariery w

normalny sposób, zmuszeni byliĞmy do samotnej wĊdrówki.

MieliĞmy byü reprezentantami o-gromnych rzesz outsiderów i

máodych gniewnych, którzy postanowili obaliü panujący áad. Byü

moĪe zabrzmi to dziwnie, ale uczestnictwo w caáym tym

zamieszaniu nie byáo dla mnie ani szczególnie interesujące, ani

szczególnie ekscytujące. NaleĪaáo zacząü od tego, Īe publikacje w

gazetach byáy na tak dennym poziomie (jak to zazwyczaj bywa), Īe

bardzo szybko przeobraziáy siĊ w parodiĊ tego wszystkiego, co

staraliĞmy siĊ zrobiü. ĩądaáy drwiny i ją oczywiĞcie otrzymywaáy.

Byáem zachwycony, gdy stwierdziáem, Īe juĪ nigdy nie bĊdĊ musiaá

wróciü do pracy w fabryce czy biurze. Poza tym sáawa nic mi wiĊcej

nie dawaáa. Nie niosáa Īadnej wolnoĞci. Jadaáem dobrze, piáem

dobre wino, a Īe jedzenie i picie nigdy mnie szczególnie nie

interesowaáo — nie byáa to waĪna zmiana. Nie lubiĊ teĪ specjalnie

podróĪowaü. Gdybym nie byá z Joy, na pewno najprzyjemniejszym

skutkiem sáawy byáyby moje podboje seksualne. Nie miaáem jednak

zamiaru rozstawaü siĊ z nią, musiaáem tą pokusĊ odáoĪyü na bok.

Przyznam, Īe z wielkim Īalem.

* Tak zresztą fenomen Colina Wilsona wyjaĞnia táumaczka w

posáo-wiu zamieszczonym do I wydania.

Wilson Colin - Outsider.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: