LABORKA1q.doc

(27 KB) Pobierz

LABORATORIUM FIZYKOCHEMI SPALANIA  I WYBUCHÓW

KOMPANIA  II              PLUTON   II

Ćwiczenie: 1     Temat: Oznaczanie temperatury zapłonu metodą Martensa-Pensky’go             

Imię i nazwisko: Marcin Wyrzykowski

                             Michał Płachta

                             Norbertas Markevicius             

 

data   26.II.2001                 podpis:

 

 

 

 

 

 

II. Cel ćwiczenia

 

Celem  ćwiczenia jest oznaczenie temperatury zapłonu cieczy palnej metodą Martensa - Pensky’ego.

 

 

III. Opis przebiegu pomiaru

 

Przygotowaną próbkę umieszcza się w tyglu i mocuje pokrywę z zastawkami oraz z zamocowanym termometrem i mieszadłem . Uruchamia się autotransformator zasilający płytę grzejną. Wartość napięcia ustala tak, aby przyrost temperatury wynosił ok. 1 [deg/min]. Pierwszej próby zapłonu dokonuje się przy temperaturze 17 K niższej od spodziewanej, przez obrót gałki otwierającej zastawki i wymuszającej ruch palnika w dół. Próby ponawia się co 1 min., aż do zapłonu mieszaniny par cieczy z powietrzem w całej objętości. Następnie umieszcza się w tyglu nową próbkę. Procedurę badania należy powtórzyć  trzykrotnie.

              W naszym przypadku ćwiczenie zostało nieco zmodyfikowane. Badaliśmy temperaturę zapłonu dwóch substancji glikolu etylenowego oraz alkoholu izoamylowego.

Zgodnie z zaleceniem prowadzącego dla każdej cieczy przeprowadziliśmy po jednym pomiarze.

 

 

 

IV. Wyniki pomiarów

 

Butanol             

 

wzorcowa temperatura zapłonu                                         

twz=30OC wartość podana na etykiecie butelki

 

doświadczalna temperatura zapłonu                            td=37,5OC

poprawka

gdzie: p- ciśnienie atmosferyczne zmierzone w czasie oznaczania temperatury zapłonu wyrażone w kPa.

 

                    DT=0,.9*(101.3-99,8)/3.3 = 0,40C

 

Zatem doświadczalna temperatura zapłonu z naniesioną poprawką wynosi td=37,9OC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Glikol propylowy

 

wzorcowa temperatura zapłonu                                          twz= ok. 99OC

doświadczalna temperatura zapłonu                            td= 97OC

doświadczalna temperatura zapłonu z uwzględnieniem poprawki td=97,4OC

 

 

 

Kalkulacja błędów.

 

Błąd bezwzględny Dx                                          Dx =|A-Tz|

gdzie:               A - wartość rzeczywista (np. literaturowa, obliczeniowa)

                            Tz - suma wartości wyznaczonej i poprawki uwzględniającej wpływ

                                          ciśnienia atmosferycznego

 

Butanol                                              Dx =|30-37,9|=7,9OC

 

              Glikol propylenowy                            Dx =|99-97,4|=1,6OC

 

Błąd względny ?

                                                                 Dx

                                                        ----------- * 100%

                                                                  A                           

              Butanol                           

                                                                 7,9

                                                        ----------- * 100%= 26,3%

                                                                  30             

Glikol propylenowy

                                                                 1,6

                                                        ----------- * 100%=1,61 %

                                                                  99                           

 

 

V. Wnioski

 

Na postawie otrzymanych wyników butanol kwalifikuje się do cieczy niebezpiecznych pożarowo

natomiast glikol propylowy do cieczy palnych (*).

Porównując otrzymane wartości doświadczalne z literaturowymi wynika, że wynik pierwszego pomiaru nie jest do przyjęcia, gdyż różni się od literaturowych o wartość wyższą od dopuszczalnej granicy błędu

równej 2 K. Odchylenie uzyskanych wartości spowodowane było trudnościami w zapewnieniu jednolitej liczby obrotów /tj. 90 - 120 obr/min /.Wpływ na wyniki miała także nieprecyzyjna regulacja napięcia zasilania płyty grzejnej za pomocą autotransformatora, oraz bezwładność cieplna tej płyty, co uniemożliwiało dokładną regulację prędkości przyrostu temperatury badanej cieczy.

              Natomiast co do drugiej cieczy temperatura zapłonu otrzymana w doświadczeniu mieści się w granicy błędu. 

Wyznaczenie bardziej dokładnych wartości temperatury zapłonu możliwe byłoby poprzez przeprowadzenie kilku pomiarów dla każdej z cieczy jednak z uwagi na ograniczony czas, stosując się do zaleceń prowadzącego, nie byliśmy w stanie tego dokonać. Doświadczenie owo dało nam ogólny pogląd na metodykę badań temperatury zapłonu cieczy palnych.

 

 

 

(*) - M. Pofit-Szczepańska „Wybrane zagadnienia z chemii ogólnej,

          fizykochemii spalania i rozwoju pożarów.” SA PSP Kraków 1994

Zgłoś jeśli naruszono regulamin