BARBARA ROSIEK
KOKAINA - ZWIERZENIA NARKOMANKI
Bóg jest. Skąd o tym wiesz? Bo ja jestem.
Ja jestem. Skąd o tym wiesz? Bo Ty jesteś. Ty jesteś.
Dlaczego? Bo Bóg jest.
Mirce
Basia
Niektórym udaje się przejść na drugą stronę lustra.
Nie byli kochani.
Nie byli wolni.
Miłość i wolność to dwie nici, które wzajemnie się przeplatają i wiążą człowieka
z
rzeczywistością.
Więź ta została przerwana.
Lecz nawet w ostatnich momentach jest nadzieja, że przyjaciel odnajdzie twoją
drogę i
pomoże ci z niej zawrócić, ofiarowując ci uwolnienie na drodze w poszukiwaniu
miłości.
B. R.
Odsłona pierwsza: dzieciństwo
Sierpień 1990.
Przeszłość i przyszłość są ze sobą połączone tylko im znanymi sygnałami. Czas
obecny
jest bez znaczenia. Istnieje lub zanika bez względu na odmierzanie go przez
zegary, odsłania
tajemnice lub przecina losy ludzi, którzy nigdy nie powinni się spotkać.
Tak było z moimi rodzicami, którzy powołali mnie do życia. Następnego dnia po
powrocie
z kliniki położniczej matka ze zdumieniem stwierdziła, że nie śpię i nie chcę
ssać pokarmu z
obrzmiałych sutek. Niektórzy sądzili, że Bóg pragnie mnie stąd zabrać, od
momentu
pierwszego krzyku coś nie podobało się Najwyższemu. Z przekazów dorosłych,
którymi mnie
obarczano nieco później, słowami oskarżającymi, wypowiadanym przez nich w
koszmarnych
ilościach, które zlewały się niczym tropikalny deszcz w ścianę, zaczęłam
pojmować istotę
kłamstwa.
Nawet pułapka, w którą usiłowali mnie pochwycić, była nieprawdziwa. Uciekałam w
świat
marzeń, w jedno szczególne miejsce na polanie w lesie, który nigdy nie mógł
zaistnieć i
zbierałam nierealne kwiaty, które do mnie przemawiały systemem kolorów i
odcieni. One
właśnie spełniały moje marzenia, były ciche i spokojne, ciepłe jak delikatny
dotyk
wiosennego słońca.
Muszę to opisać zanim dosięgnie mnie kres. Jestem chora a choroba ta jak
większość
przypadłości, zakończy się śmiercią. Być może to wszystko mój czytelniku wyda ci
się
nierealne jak Spowiedź szaleńca Strindberga lecz nie ma to dla mnie żadnego
znaczenia.
Piasek w klepsydrze w stałym rytmie odmierza mój czas. Jestem bliska
ostatecznego
poznania Tajemnicy, która mnie ściga przez całe życie.
Teraz wiem, że już blisko do jej rozwiązania. Kres wypełnia się w przeciwną
stronę, bo nie
dane mi było zaistnieć w objęciach miłości.
Moje dzieciństwo. Przez wiele lat czyli przez całe moje życie, nie potrafiłam do
niego
powrócić, opowiedzieć czy opisać. Może nie było komu. Przyjaciele często okazują
wrogami a obojętni nagle wyciągają pomocną dłoń.
Niedawno straciłam ostatniego przyjaciela a może tylko kochanka lub wroga. Nie
wiem.
Nie potrafię tego ocenić w wymiarze ciosu jaki mi zadano.
TO przychodziło nocą, czasami już o zmierzchu, siła, która rozdrabniała ucisk
wokół serca
na tysiące kłujących tępo szpilek, osaczał mnie lęk szumiących drzew i uśpionych
ptaków.
Wtedy to wędrowałam po mieszkaniu w somnambulicznym śnie, otwierałam okna i
wołałam:
- Już czas. Dziecięcym umysłem usiłowałam rozwiązać zagadkę nocnego istnienia w
innych
stanach świadomości.
Podczas dnia ograniczano mój ruch przymusem siedzenia przy stole. Od tej pory
szpinak
stał się dla mnie symbolem ostatecznego zniewolenia i wyrzygiwałam go
publicznie, wręcz
radośnie na czyste obrusy lub idealnie wyprasowane spodnie ojca. Wzbudzanie
wstrętu oraz
napady gwałtownego smutku lub niepohamowanej radości były bronią przeciwko
pozornemu
zrównoważeniu dorosłych. To mnie wyczerpywało, ale wtedy czułam, że istnieje coś
ponad
mną, poza obrębem doświadczenia, nad czym zupełnie nie panuję, co delikatnie
obejmuje
moje spłoszone ciało, potrząsa, przygniata do ziemi, rozdeptuje.
Byłam bita nieustannie odkąd zaczęłam chodzić. Kara cielesna zabija duszę. Moja
skryła
się w tajemnym świecie po to, by na koniec samej się zgładzić.
Muszę chwilę odpocząć. Przygotowuję sobie nową dawkę narkotyku, co jest
niezbędne
bym mogła pisać dalej, ułożyć słowa w zdania na tyle sensowne, bym sama
potrafiła
zrozumieć, co było przyczyną upadku.
Doprawdy, nie pojmuję dlaczego mnie tak okaleczano od początku. Moja postać
musiała
wzbudzać dziwny rodzaj nienawiści, który daje prawo dorosłym do znęcania się nad
bezbronną istotą. Chciano, bym stała się podobna do nich. Wtedy pozorna wina
byłaby po
mojej stronie.
W tym okresie mogłam jedynie poruszać się bezpiecznie zawieszona na murze
dziecięcego
podwórka jak ociemniała lub okaleczona w inny sposób.
Szkoła. Przypominała siedlisko występku, grupa bezbronnych niewolników i kat -
nauczyciel, pilnujący z lubieżnością w sercu rozdziału kar. Domagano się od nas
doskonałości. Kto wie, może i spadały głowy. Czasami jakieś dziecko nie
przychodziło
następnego dnia i skreślano je z listy uczniów.
Już wtedy siostra zakonna, prowadząca lekcje religii, prosiła rodziców, by
zaprowadzili
mnie do psychiatry, lecz tego nie uczynili. Od tej pory czułam się zawsze
oszukiwana przez
dorosłych.
Obserwowałam uważniej swoje reakcje oraz odpowiedzi dorosłych. Nie potrafiłam
sobie
wyobrazić ani początku ani kresu w zagubionej rodzinie, którą zwałam moją. Czas
odliczał
zwariowane sekundy jak po pijanemu, a moja aktywność stawała się coraz bardziej
dla nich
niezrozumiała.
Nie mogłam ich jeszcze zaatakować, byłam na to za słaba. Odnalazłam zawór
bezpieczeństwa - robactwo w ogrodzie, które łatwo dawało się rozdeptywać.
Zabijanie
małych stworzeń zaraz po śniadaniu, pozwalało mi na lokalizację siebie w tej
czasoprzestrzeni, po której oni poruszali się z lekkością i zdecydowanie.
Już wiem, na czym polega anorexia neryosa. Przekarmienie z rąk złoczyńcy.
Wydawało mi się, że po każdym zabójstwie przemieniałam się w inną formę życia: -
drzewo, dziką kaczkę nad rzeką, mego sennego psa, czy kolorowego motyla. Byłam
zgładzana własną dłonią wystającą stamtąd. Jeszcze nie potrafiłam zapytać, czy
istnieje
możliwość powrotu, albo już nie chciałam ujrzeć innej postaci. Kres, kres jest
jeden.
Wszystko było przesiąknięte chęcią ataku jak nieznośnym zapachem. Moje imię
często
wyłaniało się z rogu pokoju, jak pająk przebiegało w załamki cieni i usiłowało
utkać sieć.
Polowałam na nie ze szczotką klozetową.
Odkąd nauczyłam się siedzieć, usypiałam kiwając się godzinami lub ssałam palec
przy
każdej innej czynności. Diagnoza mądrych ludzi brzmiała: choroba sieroca. Od
dziesiątego
roku życia przestałam płakać, a oczy nabrały przenikliwego spojrzenia, którym
hipnotyzowałam otoczenie niczym wąż polujący nieruchomo na drobne gryzonie.
Właśnie wtedy ojciec poznawał smak alkoholu.
Teraz moje oczy są puste i szkliste. Zdaje mi się, że gdy je pchnę, wpadną do
oczodołu,
gdzie po śmierci jest ich miejsce. Wzrok mój powodował, że żadne dziecko nie
chciało się ze
mną bawić, wyczuwało nieokreślone niebezpieczeństwo, wręcz zagrożenie, jak że
strony
rodzica. Nagle stałam się dorosła.
Śmierć kojarzyła mi się z nowym doznaniem, które wywoływało rozpacz lub
drażliwość
innych dorosłych i jakieś majestatyczne, chwilowe przeżycie lub paniczny lęk lub
ulgę tych,
co pozostawali.
Sądzę, że właśnie wtedy zapoznałam się z jej smakiem, tej towarzyszki, której
prawdziwie
jestem wierna. Która prawdziwie jest mi wierna.
Naznaczyłam sobie kres po zakończeniu tego wspomnienia. Jest to 20 października,
zaznaczyłam datę w kalendarzu. Tego dnia połączę się z moją gwiazdą.
To Mały Książę nakłonił mnie do wyzbycia się cielesności, bym mogła z nim
wędrować
po gwiezdnych szlakach. Być może pył kosmiczny powoduje zniekształcenie widzenia
rzeczywistości, że uważa mnie za swoją różę.
Wszystko powoli stawało się oczywiste, miało swój bieg, piękno i zło. To inni
nie potrafili
zaistnieć w roli narzuconej przez samych siebie, spętani w nienaturalnych
gestach, zagryzani
przez własne twory stanów emocjonalnych. Sądzę, że ich przeszłość, z pozoru
zwykła i
codzienna, nosiła w sobie ładunek samozagłady, silniejszy od tego, który ja
zbudowałam z
każdej dawki trucizny.
Ich mroczny świat, wyrzucający ich przy najmniejszym podmuchu w nieznaną
przestrzeń,
po powrocie przesuwał się o kilka sekund do przodu i powracali w szoku, w
zupełnie
niezrozumiałe sytuacje.
Zaczęłam ich opisywać w swoich dziennikach około 13 roku życia. Jeszcze się nie
szprycowałam, pozwalałam sobie na nieduże dawki alkoholu, po których wiedziałam,
że
jeszcze mnie nie dopadną, a moja przestrzeń poszerzała się o kilka centymetrów i
mogłam
głębiej oddychać do momentu, kiedy zarzygany głos ojca stawiał mnie na ziemi: -
Ty kurwo
- słyszałam z każdego zakamarka ścian.
W ciemnościach nocy, kiedy przychodziło ZŁO, które powodowało całkowite
znieruchomienie, widywałam diabły o szklanych oczach lub opadałam w wir tworów
nieustannie zmieniających kształty. Usiłowały mnie opleść i skonsumować. Kim
były? Nocne
wędrowanie wyciszało dzień, mniej bałam się ludzi, jakby obcowanie z demonami
dawało mi
pewność, że życie ludzkie, jego drobne codzienności, są mało istotne. To Księżyc
wskazywał
nowe drogi, a Słońce porażało, zmuszało do poszukiwania cienia.
Tutaj, właśnie tutaj byłam po drugiej stronie nieskończoności. Kokaina stała się
mną, a ja
rozpadem, czymś nieuchronnym, czego nie można powstrzymać, jak drżenia ziemi czy
erupcji wulkanu.
Nadszedł czas rozwoju. W ciągu sekundy świat runął, polała się krew i dostałam
pierwszej
miesiączki. Naprawdę starałam się poczuć kobietą, lecz oprócz boleści i poczucia
bezsilności
nie było NIC. Poraziła mnie myśl, że oto mogę stać się matką, gdy jakiś samiec
zechce wlać
we mnie swoje nasienie w przypływie napadu pożądania i mogę wydać na świat
jeszcze jedno
niekochane istnienie, być może sobowtóra, którego będę chciała zniszczyć.
Akt seksualny jawił mi się jako tajemnicza siła, która czyniąc cud w naturze,
zniewala,
poniża, zabiera poczucie własności ciała. Nie pojmowałam cyklu, potrzeby
kopulacji w
innym celu niż prokreacja. Z zaciekawieniem i dziwną tęsknotą przyglądałam się
kobietom w
ciąży. Nie wiedziałam, gdzie byłam przed moimi narodzinami. Czułam sprzeczność w
dążeniach własnych.
Zaczęłam obawiać się śmiertelnego grzechu, o którym opowiadał nieustannie ksiądz
na
religii. Byłam tak przerażona, że nigdy więcej nie poszłam do kościoła. Byłam
pewna, że za
niezawinione grzechy zostanę ukarana nagle i boleśnie, porażona piorunem lub
niezwykłą
chorobą.
Kokaina rozsypuje moje pióro, papier, palce. Poraża zniszczeniem wszystko, czego
dotknie. Zabija rodzinę, znajomych. Nie wytrzymuję obecności drugiego bliżej,
niż na
odległość siedmiu metrów. Przy próbie dotyku wpadam w szał, gryzę, tnę nożem
powietrze
dla odstraszenia wroga. Urazy wczesnodziecięce. Matka katowała mnie zamiast
przytulać.
Mam nadzieję, że teraz nikt mi nie przeszkodzi. Potem odejdę.
Ona od początku chciała mojej śmierci. To proste i oczywiste, dlatego takie
porażające.
Aborcja emocjonalna, jeżeli nie stać cię na odwagę realnego skalpela. Nie, nie
możesz
wyskrobać własnego dziecka, co by ludzie powiedzieli. Lecz kiedy już się pojawi,
można
nienawiść przekształcić w poświęcenie, można zawsze obwinić ofiarę. Oto jest,
patrzcie,
wyrodne dziecko, syn marnotrawny, upadła córa. A myśmy tak kochali, karmili,
opierali,
dawali pieniądze na najlepszych lekarzy, odcinali pętle, wyciągali z więzień,
prali zasrane
gacie. Zawsze gotowi do usług, tylko niech już się zabije skutecznie. Co za
ulga, można
pomnik postawić, kwiaty posadzić, łzy ronić dla społeczeństwa. Można pojednać
się z
Bogiem. Amen. Oto stanie się. Już niedługo.
Poznawanie tajemnic własnej płci. Według mężczyzn byłam najlepszą dupą do
pieprzenia,
trzynastka, jeszcze dziecko a już z oznakami kobiecości. Wprawdzie nie
potrafiłam tak jak
Tajka żonglować wargami sromowymi, lecz moja niewinność rozpalała facetów do
białej
gorączki, bez udziału mojej świadomości. Sądziłam naiwnie, że drapanie się po
jądrach i
szybkie wzwody członka, który opadał po chwili, należą do natury ich istnienia.
Obudziłam się wieczorem. Kiedy nie piszę, nie pamiętam dnia.
W szóstej klasie zazdrościłam chłopcom wolności bez comiesięcznego krwawienia.
Ubierałam się w spodnie, włosy zawsze przystrzyżone do granic możliwości, by nie
wyglądały dziwacznie. Aby się upodobnić do płci przeciwnej, nosiłam w obcisłych
spodenkach piłeczki do pingponga. To dawało mi poczucie przewagi, wręcz siły.
Byłam
dwupłciowa. Dopiero rok później zrozumiałam, że w roli dziewczyny tkwi niepojęta
moc.
Miałam w sobie broń, którą mogłam zaatakować w każdej chwili,
obezwłasnowalniającą.
Trzech chłopców z mojej klasy brałam ze sobą na wagary, nad rzekę. Piliśmy tanie
wina
owocowe i tam poznałam smak dotyku, na trawie chłodnej, zroszonej poranną mgłą.
Zwycięzca po bitwie dostawał nagrodę, pocałunek. Nie wiedziałam jeszcze do czego
im
służą nabrzmiałe członki, z których po kilku ruchach tryskała lepka, mętna
ciecz.
Jasność bez światła.
Ciemność bez mroku.
Każdy nosi w sobie niespełnioną miłość.
Zaczęło mi brakować pieniędzy. Odczuwałam wręcz fizyczną potrzebę alkoholu.
Upijałam
się codziennie z dziecięcym uporem, do nieprzytomności, bez odruchu
instynktownego lęku
przed zagrożeniem.
Kradłam, kłamałam. Tak jak oni.
Ludzie przemijają.
Dopiero teraz, kiedy wiem, że się rozpadam, ktoś mógłby mnie przytulić, maskując
twarz
w odrażającym geście. NIE! Kolejne oszustwo bezmiłości.
Powoli uświadamiałam sobie różnicę pomiędzy nastolatkami, których nic nie
interesowało
po wyczerpaniu masturbacją a starszymi panami, którzy wyczuwali moje zagubienie.
Właściciel pobliskiego kiosku z owocami zapraszał mnie do środka i pokazywał
ogromnego penisa, cmokając rozchylonymi wargami. Dotykałam zaciekawiona
pulsującego,
czarnego fallusa i słuchałam jęku zadowolenia. Nigdy nie zaproponował mi
stosunku czy
minety. Sądzę, że obawiał się mojej zdrady. Miał żonę i małą córeczkę.
Jeżeli będzie się podchodziło do nałogu jak do osobistego dramatu, żalu czy
nieszczęścia,
a nie jak do choroby, nigdy nie wybaczymy pacjentowi jego szaleństwa.
Podobieństwo uzależnionych jest bliźniacze. Chodzi tu o kwestię wyboru trucizny.
Właśnie w tym okresie wyostrzył mi się zmysł węchu i rozpoznawałam nadchodzącą
śmierć ludzi, którzy mnie otaczali. Wraz z zapachem pojawił się obraz, odbijany
jak na
ekranie gigantycznego kina - śmierć drobnym krokiem baletnicy, z rozkołysanymi
piszczelami, brała skazanego delikatnym muśnięciem za rękę i popychała w stronę
wąskiego
tunelu. Po tej stronie pozostawało jedynie ciało, wiotkie, w
fioletowopomarańcznwych
plamach, przypominające nadpsuty, dojrzały owoc, z przestrachem w porażonych
oczach. Z
ostateczną ulgą. Pytałam ją, dlaczego ludzie tak odmiennie przyjmują oczywisty
los, lecz
śmierć mijała mnie z lekceważącym gestem i mówiła: - Nie, na ciebie jeszcze nie
dano mi
pozwolenia.
Jej zapach, zbyt przedłużany, osaczał mnie, niczym zwierzę zasypywane w norze.
Wierzę, że pisanie nie stanie się kolejną obsesją. I tak nie zdążę się o tym
przekonać.
Rozbiegane gesty podstarzałych dżentelmenów w tramwajach czy autobusach (na inne
środki nie było mnie stać, nie byłam wtedy dziwką wożoną samochodami)
spowodowały, że
odkryłam mechanizm wzbudzania łechtaczki i oczywiście związaną z tym przyjemność
doznawania wielokrotnego orgazmu. Onanizowałam się codziennie nad ranem lub po
powrocie ze szkoły, by osłabić napięcie po awanturach z nauczycielami.
Pamiętam, że po kolejnej skardze za spanie w ubikacji po pijanemu w szkole, czy
palenie
papierosów na lekcji, rodzice zdobyli się na jedną reakcję - dostałam lanie,
solidne, z dozą
pewnego okrucieństwa, o które nigdy ich nie posądzałam, chociaż kopano mnie
podczas
zabawy, kiedy miałam cztery lata.
Codzienne wykonywanie wyroku. Ile razy można być skazanym za to samo?
Ojciec w tym czasie był toczony przez szatana alkoholu i problemy z córką
burzyły mu
wizję półsennego przetrwania.
Pozbyłam się lęku przed utratą czasu, bez chaosu gestów, spokojnie opadałam w
otchłań.
Jak długo można istnieć bez szansy na przetrwanie. Nie pytam. Każdy dochodzi do
swego
kresu sam. Każdy zna swoją wytrzymałość. Czasami dzieje się powstrzymuje
ostateczne
działanie. Ktoś na mocoś wbrew wszelkiej logice czy prawom. Jakaś moc ment
przystaje, by
nasłuchiwać wołania w. sobie. Inni także nasłuchują. Wszyscy oczekują zmiany.
Kto wierzy w nieprawdopodobieństwo?
Kto ma w sobie taką moc, by powstrzymywać ciosy?
Kto prawdziwie obroni się przed złoczyńcą?
Kto, pytam się, kto n...
spot_me