Lucas George Nowa nadzieja.pdf
(
910 KB
)
Pobierz
12001601 UNPDF
George Lucas
Gwiezdne wojny
Prolog
Dawno, dawno temu w odległej galaktyce...
Dawna Republika była Republik
ą
z legendy si
ę
gaj
ą
cej poza przestrze
ń
i czas. Nie trzeba pami
ę
ta
ć
,
gdzie si
ę
znajdowała i kiedy powstała, wystarczy wiedzie
ć
,
Ŝ
e... była to Republika.
Kiedy
ś
, pod m
ą
dtymi rz
ą
dami Senatu, pod ochron
ą
Rycerzy Jedi, Republika rozrastała si
ę
i
rozkwitała. Zwykle jednak, gdy bogactwa i pot
ę
ga przestaj
ą
wzbudza
ć
podziw i szacunek, a
zaczynaj
ą
budzi
ć
l
ę
k, pojawiaj
ą
si
ę
ci, których zła wola dorównuje chciwo
ś
ci. To wła
ś
nie zdarzyło
si
ę
w Republice w szczytowym okresie jej rozwoju. Stała si
ę
niby pot
ęŜ
ne drzewo, wytrzymuj
ą
ce
ka
Ŝ
dy napór, lecz od
ś
rodka próchniej
ą
ce, mimo i
Ŝ
z zewn
ą
trz choroba nie była widoczna.
Za namow
ą
i przy pomocy niespokojnych i
Ŝą
dnych władzy członków rz
ą
du, a tak
Ŝ
e pot
ęŜ
nych
konsorcjów handlowych, ambitny senator Palpatine zdołał skłoni
ć
Senat, by mianował go
Kanclerzem. Obiecywał zaspokoi
ć
Ŝą
dania niezadowolonych i odbudowa
ć
dawn
ą
chwał
ę
Republiki.
Jednak gdy tylko obj
ą
ł rz
ą
dy i poczuł si
ę
bezpieczny, ogłosił si
ę
Imperatorem i odizolował od skarg
poddanych. W niedługim czasie stał si
ę
marionetk
ą
w r
ę
kach swych doradców i pochlebców,
któtym powierzył najwy
Ŝ
sze stanowiska. Wołania o sprawiedliwo
ść
nie docierały do jego uszu.
Gubernatorzy i urz
ę
dnicy Imperium zdrad
ą
i podst
ę
pem zniszczyli Rycerzy Jedi, obro
ń
ców
sprawiedliwo
ś
ci w galaktyce. Strach zawładn
ą
ł zgn
ę
bionymi ludami zamieszkuj
ą
cymi rozproszone
gwiezdne systemy. Dla zaspokojenia osobistych ambicji cz
ę
sto wykorzystywano siły zbrojne
imperium, zawsze w imieniu coraz bardziej odizolowanego Imperatora.
Kilka systemów gwiezdnych zbuntowało si
ę
przeciw wci
ąŜ
nowym gwałtom. Ogłosiły,
Ŝ
e nie
zgadzaj
ą
si
ę
z Nowym Porz
ą
dkiem i rozpocz
ę
ły walk
ę
o odrodzenie Dawnej Republiki. Z pocz
ą
tku
było ich niewiele w porównaniu z tymi, w których Imperator wymuszał posłuch. W owych
mrocznych dniach zdawało si
ę
rzecz
ą
pewn
ą
,
Ŝ
e jasny płomie
ń
oporu zostanie stłumiony, nim
blaskiem nowej prawdy zdoła roz
ś
wietli
ć
galaktyk
ę
uciskanych i krzywdzonych ludów...
Z pierwszej Sagi "Dziennika Whills"
Znale
ź
li si
ę
w niewła
ś
ciwym miejscu, o niewła
ś
ciwym czasie. Oczywi
ś
cie zostali bohaterami.
Leia Organa z Alderaan, senator
Rozdział I
Ogromny l
ś
ni
ą
cy glob rzucał w przestrze
ń
łagodne l
ś
nienie barwy topazu - lecz nie był sło
ń
cem.
Przez długi czas oszukiwał ludzi i dopiero, gdy jego obro
ń
cy dotarli na poblisk
ą
orbit
ę
, zrozumieli,
Ŝ
e nie jest to trzecia gwiazda, lecz le
Ŝą
ca w podwójnym systemie planeta.
Wydawało si
ę
niemo
Ŝ
liwe, by cokolwiek, a zwłaszcza ludzie, mogło przetrwa
ć
w takim
ś
wiecie. A
jednak dwa sło
ń
ca, typu G1 i G2, orbitowały wokół wspólnego
ś
rodka masy z zadziwiaj
ą
c
ą
regularno
ś
ci
ą
, za
ś
Tatooine okr
ąŜ
ał je w tak du
Ŝ
ej odległo
ś
ci,
Ŝ
e zdołał si
ę
tam wytworzy
ć
wprawdzie niezwykle gor
ą
cy, lecz do
ść
stabilny klimat. Wi
ę
ksz
ą
cz
ęść
powierzchni planety
pokrywała pustynia, a jej niezwykły, typowy raczej dla gwiazd,
Ŝ
ółty blask był rezultatem silnego
ś
wiatła dwóch sło
ń
c, padaj
ą
cego na piaski bogate w sód. To samo
ś
wiatło rozbłysło nagle na
cienkiej metalicznej osłonie obiektu, p
ę
dz
ą
cego szale
ń
czo ku górnym warstwom atmosfery.
Zmienna pr
ę
dko
ść
statku była celowa. Nie stanowiła efektu uszkodzenia, lecz rozpaczliw
ą
prób
ę
jego unikni
ę
cia. W
ą
skie, nios
ą
ce straszliwe energie smugi błyskały koło pancerza - wielobarwny
sztorm destrukcji, niby stado t
ę
czowych podnawek, próbuj
ą
cych przyssa
ć
si
ę
do wi
ę
kszej od siebie
i niech
ę
tnej im ryby.
Jednemu z promieni udało si
ę
dosi
ę
gn
ąć
uciekiniera. Trafił w centraln
ą
płetw
ę
. Koniec statecznika
rozpadł si
ę
, a metalowe i plastikowe strz
ę
py wytrysn
ę
ły w przestrze
ń
, l
ś
ni
ą
c jak klejnoty. Zdawało
si
ę
,
Ŝ
e cały statek zadr
Ŝ
ał.
Nad planet
ą
pojawiło si
ę
tak
Ŝ
e
ź
ródło tych
ś
mierciono
ś
nych promieni energii - sun
ą
cy oci
ęŜ
ale
kr
ąŜ
ownik Imperium o sylwetce naje
Ŝ
onej niby kaktus dziesi
ą
tkami wyrzutni. Teraz, gdy łup był
ju
Ŝ
blisko, przestały emitowa
ć
ś
wiatło. W mniejszym statku, tam gdzie został trafiony, od czasu do
czasu błyskały eksplozje. W
ś
ród absolutnego chłodu przestrzeni kr
ąŜ
ownik zbli
Ŝ
ał si
ę
do swej
rannej ofiary.
Kolejna eksplozja wstrz
ą
sn
ę
ła dalekim sektorem statku, nie nazbyt jednak odległym według oceny
R2D2 i C-3PO, którzy, obijaj
ą
c si
ę
o
ś
ciany w
ą
skiego korytarza, czuli si
ę
jak ło
Ŝ
yska rozklekotanej
maszyny.
Na pierwszy rzut oka mogłoby si
ę
wydawa
ć
,
Ŝ
e wysoki człekokształtny Threepio jest przeło
Ŝ
onym,
za
ś
kr
ę
py trójnogi Artoo - wykonawc
ą
jego polece
ń
. W istocie jednak, cho
ć
ten pierwszy
prychn
ą
łby pogardliwie, słysz
ą
c tak
ą
opini
ę
, byli równi sobie pod ka
Ŝ
dym wzgl
ę
dem - z wyj
ą
tkiem
gadatliwo
ś
ci. W tym Threepio oczywi
ś
cie (i z konieczno
ś
ci) przewy
Ŝ
szał swego towarzysza.
Jeszcze jeden wybuch wstrz
ą
sn
ą
ł korytarzem i wysoki robot zatoczył si
ę
. Jego ni
Ŝ
szy kolega lepiej
sobie radził w tych okoliczno
ś
ciach - przysadzisty, cylindryczny korpus z nisko poło
Ŝ
onym
ś
rodkiem ci
ęŜ
ko
ś
ci był doskonale wywa
Ŝ
ony na trzech grubych nogach.
R2D2 odwrócił si
ę
w stron
ę
towarzysza, który oparty o
ś
cian
ę
starał si
ę
utrzyma
ć
równowag
ę
.
Wokół jedynego mechanicznego oka zagadkowo błysn
ę
ły
ś
wiatła, gdy mały robot ogl
ą
dał
poobijany pancerz przyjaciela. Metaliczne wióry i kurz pokrywały l
ś
ni
ą
ce zazwyczaj br
ą
zem
powierzchnie, wyra
ź
nie wida
ć
było wgniecenia - po
ś
redni rezultat uderze
ń
, które trafiły statek
rebeliantów.
A
Ŝ
do ostatniego wstrz
ą
su słyszeli ci
ą
gle niskie buczenie, którego nie zagłuszały najgło
ś
niejsze
nawet eksplozje. Nagle, bez widocznego powodu, basowy d
ź
wi
ę
k. W korytarzu rozlegały si
ę
jedynie suche trzaski spi
ęć
w przeka
ź
nikach i szum zamieraj
ą
cych obwodów. Znowu wybuchy, tym
razem naprawd
ę
odległe, odbiły si
ę
echem od
ś
cian.
Threepio pochylił sw
ą
gładk
ą
, podobn
ą
kształtem do ludzkiej, głow
ę
. Metalowe uszy nasłuchiwały
uwa
Ŝ
nie. Owo na
ś
ladowanie ruchów człowieka nie było konieczne - jego czujniki d
ź
wi
ę
kowe były
wszechkierunkowe - lecz smukły robot został zaprogramowany tak, by w sposób doskonały
dostosowywa
ć
si
ę
do towarzystwa ludzi, a to obejmowało tak
Ŝ
e imitowanie ich gestów.
- Słyszałe
ś
to? - spytał, raczej retorycznie, swego spokojnego towarzysza.
Chodziło mu o ten ucichły nagle, bucz
ą
cy d
ź
wi
ę
k. - Wył
ą
czyli główny reaktor i nap
ę
d.
W jego głosie zabrzmiało ludzkie niedowierzanie i niepokój. Metalowa dło
ń
Ŝ
ałosnym gestem
pocierała zmatowiały, szary bok, gdzie padaj
ą
ca wr
ę
ga porysowała powierzchni
ę
pancerza.
Threepio miał skłonno
ś
ci do pedantyzmu i takie rzeczy wprawiały go w zakłopotanie.
- Szale
ń
stwo, zupełne szale
ń
stwo - wolno pokr
ę
cił głow
ą
. - Tym razem na pewno b
ę
dziemy
zniszczeni.
Artoo odpowiedział nie od razu. Z odchylonym do tyłu beczułkowatym korpusem i mocno wsparty
nogami o pokład, metrowej wysoko
ś
ci robot pochłoni
ę
ty był obserwacj
ą
sufitu. Nie miał
wprawdzie głowy, któr
ą
mógłby przekrzywi
ć
w ge
ś
cie nasłuchiwania, potrafił jednak wywrze
ć
wra
Ŝ
enie,
Ŝ
e wła
ś
nie nasłuchiwaniu po
ś
wi
ę
ca teraz swoj
ą
uwag
ę
. Z jego gło
ś
nika dobiegła seria
pisków i gwizdów, które nawet dla bardzo wyczulonego ludzkiego ucha byłyby tylko trzaskami
zakłóce
ń
. Dla Threepio jednak tworzyły one słowa tak jasne i czyste jak pr
ą
d stały.
- Te
Ŝ
uwa
Ŝ
am,
Ŝ
e musieli wył
ą
czy
ć
nap
ę
d - przyznał. - Ale co teraz? Mamy zniszczony główny
stabilizator i nie mo
Ŝ
emy wej
ść
w atmosfer
ę
. A nie wierz
ę
,
Ŝ
eby
ś
my mieli si
ę
po prostu podda
ć
.
W korytarzu pojawiła si
ę
nagle niewielka grupa m
ęŜ
czyzn w pomi
ę
tych mundurach, z wyrazem
zdecydowania na twarzach. Nie
ś
li miotacze i sprawiali wra
Ŝ
enie gotowych na
ś
mier
ć
.
Threepio milcz
ą
c spogl
ą
dał za nimi, póki nie znikn
ę
li za zakr
ę
tem, potem odwrócił si
ę
do Artoo.
Ten trwał bez ruchu w nie zmienionej pozycji. Threepio tak
Ŝ
e popatrzył w gór
ę
, cho
ć
wiedział,
Ŝ
e
zmysły jego kolegi s
ą
odrobin
ę
bardziej czułe od jego własnych.
- O co chodzi, Artoo?
Odpowiedzi
ą
była krótka, lecz gwałtowna seria pisków. Zreszt
ą
w chwil
ę
pó
ź
niej wysoka czuło
ść
sensorów nie była ju
Ŝ
potrzebna - po minucie czy dwóch
ś
miertelnej ciszy z góry dał si
ę
słysze
ć
delikatny zgrzyt, niby drapanie kota w drzwi.
Ź
ródłem niezwykłego d
ź
wi
ę
ku były ci
ęŜ
kie kroki i
przesuwanie masywnego sprz
ę
tu po pancerzu zewn
ę
trznym statku.
- Dostali si
ę
do
ś
rodka gdzie
ś
nad nami - mrukn
ą
ł Threepio, słysz
ą
c kilka przytłumionych eksplozji.
- Tym razem kapitan nie zdoła si
ę
wymkn
ąć
. - Odwrócił si
ę
i spojrzał na Artoo. - My
ś
l
ę
,
Ŝ
e lepiej
b
ę
dzie...
Przerwał mu zgrzyt rozrywanego metalu. O
ś
lepiaj
ą
cy, aktyniczny blask zalał koniec korytarza -
gdzie
ś
tam starł si
ę
z atakuj
ą
cymi niewielki oddział, który kilka minut temu przechodził obok nich.
Threepio odwrócił głow
ę
w sam czas, by ochroni
ć
delikatne fotoreceptory od przelatuj
ą
cych
kawałków metalu. W suficie pojawił si
ę
nagle otwór, przez który zeskakiwały w dół srebrzyste
kształty, przypominaj
ą
ce wielkie metaliczne krople.
Oba roboty wiedziały,
Ŝ
e
Ŝ
aden sztuczny twór nie jest zdolny do płynno
ś
ci ruchów, z jak
ą
te
postacie błyskawicznie zajmowały pozycje bojowe. Nowo przybyli nie byli maszynami, lecz
lud
ź
mi zakutymi w zbroje.
Jeden z ruch spojrzał wprost na Threepio... Nie, nie na mnie, pomy
ś
lał nerwowo przera
Ŝ
ony robot,
lecz gdzie
ś
dalej... Posta
ć
podniosła trzymany w dłoniach okrytych r
ę
kawicami ci
ęŜ
ki miotacz.... za
pó
ź
no. Wi
ą
zka intensywnego
ś
wiatła trafiła j
ą
w głow
ę
. Strz
ę
py zbroi, ciała i ko
ś
ci rozprysn
ę
ły si
ę
na wszystkie strony.
Cz
ęść
atakuj
ą
cego oddziału odwróciła si
ę
w ich stron
ę
i otworzyła ogie
ń
, celuj
ą
c poza dwa roboty.
- Szybko! T
ę
dy! - rzucił rozkazuj
ą
co Threepio.
Miał zamiar oddali
ć
si
ę
od
Ŝ
ołnierzy Imperium i Artoo posłusznie ruszył za nim.
Przeszli jednak ledwie kilka kroków, gdy zobaczyli grup
ę
ludzi z załogi statku, zajmuj
ą
cych
pozycje przed nimi i strzelaj
ą
cych wzdłu
Ŝ
korytarza. W ci
ą
gu kilku sekund dym i krzy
Ŝ
uj
ą
ce si
ę
strumienie energii wypełniły przej
ś
cie. Czerwone, zielone i bł
ę
kitne błyskawice wypalały kawały
plastiku ze
ś
cian i podłogi, ryły długie szramy w metalowych powierzchniach. Krzyki rannych i
umieraj
ą
cych - d
ź
wi
ę
k wysoce nierobotyczny, pomy
ś
lał Threepio - zagłuszały odgłosy
nieorganicznej destrukcji.
Jeden z promieni uderzył tu
Ŝ
przed robotem, a jednocze
ś
nie inny wypalił
ś
cian
ę
bezpo
ś
rednio za
nim, odsłaniaj
ą
c iskrz
ą
ce przeka
ź
niki i szeregi przewodów.
Energia podwójnej eksplozji pchn
ę
ła Threepio prosto w poszarpane kable, a dziesi
ą
tki pr
ą
dów i
zwar
ć
zmieniły go w podskakuj
ą
c
ą
, skr
ę
caj
ą
c
ą
si
ę
marionetk
ę
.
Przez metalowe zako
ń
czenia jego nerwów przepływały niezwykłe wra
Ŝ
enia. Nie sprawiały bólu,
powodowały tylko zamieszanie. Za ka
Ŝ
dym razem, gdy próbował si
ę
uwolni
ć
, rozlegał si
ę
gwałtowny trzask i przepalał si
ę
kolejny obwód. Zgiełk nie ustawał. Wci
ąŜ
uderzały wokół niego
tworzone przez ludzi pioruny. Walka trwała.
W w
ą
skim korytarzu kł
ę
bił si
ę
dym. R2D2 uwijał si
ę
dookoła przyjaciela, próbuj
ą
c mu pomóc.
Niewielki robot demonstrował flegmatyczn
ą
oboj
ę
tno
ść
wobec szukaj
ą
cych ofiary strumieni energii.
Był tak niski,
Ŝ
e wi
ę
kszo
ść
z nich przelatywała ponad nim.
- Ratunku! - wrzasn
ą
ł Threepio, przera
Ŝ
ony nagle informacj
ą
, któr
ą
przekazał jeden z jego
wewn
ę
trznych czujników. - Chyba co
ś
si
ę
topi. Wyci
ą
gnij moj
ą
lew
ą
nog
ę
... To co
ś
niedaleko
serwomotoru. - Jak zwykle jego ton zmienił si
ę
nagle z prosz
ą
cego na poirytowany. - To wszystko
twoja wina! - zawołał gniewnie. - Powinienem wiedzie
ć
,
Ŝ
e nie wolno ufa
ć
logice niewydarzonej,
termoizolowanej, pomocniczej maszyny przemeblowuj
ą
cej. Nie mam poj
ę
cia, dlaczego si
ę
uparłe
ś
,
Ŝ
eby
ś
my opu
ś
cili nasze stanowiska i wle
ź
li w ten idiotyczny korytarz dojazdowy. Zreszt
ą
i tak nie
ma to ju
Ŝ
znaczenia. Na pewno cały statek...
Artoo przerwał mu seri
ą
gniewnych bucze
ń
i gwizdów. W dalszym ci
ą
gu jednak precyzyjnymi
ruchami rozcinał i odci
ą
gał popl
ą
tane przewody.
- Ach tak? - odparł z ironi
ą
Threepio. -
ś
ycz
ę
ci tego samego, ty mały...
Wyj
ą
tkowo silny wybuch wstrz
ą
sn
ą
ł korytarzem, uciszaj
ą
c gadatliwego robota. W powietrzu
rozszedł si
ę
dusz
ą
cy odór palonego plastiku, a kł
ę
by dymu przesłoniły wszystko.
Dwa metry wzrostu. Dwuno
Ŝ
ny. Lu
ź
na czarna szata i funkcjonalna, cho
ć
dziwaczna metalowa
maska ekranu oddechowego osłaniaj
ą
ca twarz - Czarny Lord Sith - Darth Vader. Wzbudzał l
ę
k,
krocz
ą
c pewnie korytarzami statku rebeliantów.
Trwoga towarzyszyła ka
Ŝ
demu z Czarnych Lordów, lecz aura zła, która otaczała tego wła
ś
nie, była
na tyle intensywna,
Ŝ
e zahartowani w bojach szturmowcy Imperium cofali si
ę
; na tyle gro
ź
na,
Ŝ
e
nawet oni zaczynali mrucze
ć
co
ś
nerwowo do siebie. Odwa
Ŝ
ni do tej chwili członkowie załogi
zaprzestawali oporu, rzucali bro
ń
i uciekali na sam widok zbroi Vadera, która cho
ć
czarna, nie była
nawet w przybli
Ŝ
eniu tak mroczna, jak my
ś
li okrytej ni
ą
istoty.
Jeden cel, jedna idea, jedna obsesja opanowała teraz umysł Dartha Vadera. Płon
ę
ła w jego mózgu,
gdy skr
ę
cał w kolejny korytarz zdobywanego statku. Tu dym zdawał si
ę
rozwiewa
ć
, cho
ć
wci
ąŜ
słycha
ć
było odgłosy odległej strzelaniny. Tu walka ju
Ŝ
si
ę
sko
ń
czyła, lecz gdzie
ś
dalej trwała nadal.
Jedynie robot zachował zdolno
ść
swobodnego poruszania si
ę
, gdy przechodził Czarny Lord. C-3PO
zerwał wreszcie ostatni trzymaj
ą
cy go kabel. Z dala dochodziły do niego krzyki ludzi - to bezlito
ś
ni
Ŝ
ołnierze Imperium likwidowali ostatnie gniazda rebeliantów.
Threepio spojrzał w dół, lecz był tam jedynie osmalony pokład. Rozejrzał si
ę
.
- Artoo! Gdzie jeste
ś
? - w jego głosie zabrzmiał niepokój. Chmury dymu rozst
ą
piły si
ę
na moment i
w ko
ń
cu korytarza Threepio dostrzegł przyjaciela. Był blisko, ale nie patrzył w jego stron
ę
. Zastygł
w pozycji wskazuj
ą
cej na wyt
ęŜ
on
ą
uwag
ę
, nad nim za
ś
pochylała si
ę
- nawet elektronicznym
fotoreceptorom trudno było przebi
ć
si
ę
przez g
ę
sty, lepki opar - ludzka posta
ć
. Była młoda i smukła.
Według zawiłych norm człowieczej estetyki, dumał Threepio, cechowało j
ą
chłodne pi
ę
kno. Jej
drobna dło
ń
poruszała si
ę
przy frontowej cz
ęś
ci kadłuba Artoo. Kł
ę
by dymu znowu zg
ę
stniały w
chwili, gdy Threepio ruszył w ich stron
ę
. A kiedy dotarł na miejsce, zastał tam ju
Ŝ
tylko Artoo.
Threepio rozejrzał si
ę
niepewnie. To prawda, roboty ulegaj
ą
czasami elektronicznym
halucynacjom... ale dlaczego miałby mu si
ę
przywidzie
ć
człowiek?
Wzruszył ramionami. W ko
ń
cu dlaczegó
Ŝ
by nie, zwłaszcza je
ś
li uwzgl
ę
dni
ć
niezwykłe wydarzenia
minionej godziny, a tak
Ŝ
e dawk
ę
silnego pr
ą
du, któr
ą
niedawno wchłon
ą
ł. Nie powinna go
zaskakiwa
ć
Ŝ
adna rzecz, któr
ą
mogłyby stworzy
ć
jego nadwer
ęŜ
one obwody.
- Gdzie byłe
ś
? - spytał wreszcie. - Chowałe
ś
si
ę
pewnie.
Zdecydował si
ę
nie wspomina
ć
o tym by
ć
-mo
Ŝ
e człowieku. Je
Ŝ
eli była to halucynacja, to nie miał
zamiaru dawa
ć
Artoo satysfakcji informuj
ą
c, jak powa
Ŝ
nie ostatnie wydarzenia zakłóciły działanie
jego układów logicznych.
- B
ę
d
ą
t
ę
dy wraca
ć
- wskazał wzrokiem koniec korytarza. Nie daj
ą
c małemu automatowi czasu na
odpowied
ź
, ci
ą
gn
ą
ł dalej. - B
ę
d
ą
szuka
ć
ludzi, którzy prze
Ŝ
yli. Co zrobimy? Nie zaufaj
ą
słowom
dwóch mas, które nale
Ŝ
ały do buntowników i nie uwierz
ą
,
Ŝ
e nic nie wiemy. Ze
ś
l
ą
nas do kopal
ń
przyprawy na Kessel albo rozbior
ą
na cz
ęś
ci potrzebne dla robotów bardziej godnych zaufania.
A i to tylko wtedy, gdy nie uznaj
ą
nas za programowane pułapki i nie rozwal
ą
bez ostrze
Ŝ
enia. Je
ś
li
nie...
Lecz Artoo ju
Ŝ
si
ę
odwrócił i szybko potoczył korytarzem.
- Czekaj, gdzie idziesz? Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Przeklinaj
ą
c w kilkunastu j
ę
zykach, niektórych czysto mechanicznych, Threepio ruszył za swoim
przyjacielem. Te jednostki R2, pomy
ś
lał, zachowuj
ą
si
ę
tak, jakby zwierały im si
ę
obwody akurat
wtedy, kiedy im to odpowiada.
W korytarzu przed centrum sterowania zdobytego statku tłoczyli si
ę
ponurzy je
ń
cy, sp
ę
dzeni tutaj
przez
Ŝ
ołnierzy Imperium. Niektórzy le
Ŝ
eli ranni, niektórzy konali. Kilku oficerów oddzielono od
reszty załogi; stali razem, rzucaj
ą
c pilnuj
ą
cym ich szturmowcom wojownicze spojrzenia i gro
ź
by.
Nagle wszyscy -
Ŝ
ołnierze i rebelianci - ucichli jak na komend
ę
. Zza zakr
ę
tu wynurzyła si
ę
wysoka
posta
ć
w czarnym hełmie. Dwaj
ś
miali i uparci do tej chwili oficerowie buntowników zacz
ę
li dr
Ŝ
e
ć
.
Czarny Lord zatrzymał si
ę
przed jednym z nich i wyci
ą
gn
ą
ł rami
ę
. Pot
ęŜ
na dło
ń
chwyciła je
ń
ca za
szyj
ę
i uniosła w gór
ę
. Milczał, cho
ć
jego oczy wyszły z orbit.
Ze sterowni wyszedł oficer Imperium. Zd
ąŜ
ył zdj
ąć
swój opancerzony hełm i demonstrował
ś
wie
Ŝą
szram
ę
w miejscu, gdzie
ś
mierciono
ś
ny promie
ń
przebił si
ę
przez osłon
ę
. Energicznie pokr
ę
cił
głow
ą
.
- Nic nie ma, sir. Systemy przechowywania informacji zostały wytarte do czysta.
Ledwie widocznym skinieniem głowy Darth Vader dał znak,
Ŝ
e przyjmuje ten fakt do wiadomo
ś
ci.
Nieprzenikniona maska zwróciła si
ę
w stron
ę
nieszcz
ę
snego je
ń
ca, zacisn
ę
ły si
ę
okryte metalem
palce. Ofiara uniosła r
ę
ce do szyi, rozpaczliwie próbuj
ą
c rozewrze
ć
ś
miertelny u
ś
cisk, lecz bez
skutku.
- Gdzie s
ą
dane, które przechwycili
ś
cie? - zadudnił gro
ź
nie głos Vadera. - Co zrobili
ś
cie z ta
ś
mami?
- Nie... przej
ę
li
ś
my...
Ŝ
adnych... informacji - zawieszony nad podłog
ą
człowiek z wysiłkiem
wci
ą
gał powietrze. Z gł
ę
bi um
ę
czonego ciała wydobył si
ę
krzyk w
ś
ciekło
ś
ci. - To jest... statek
Rady... Nie widzieli
ś
cie. naszego... oznakowania? Jeste
ś
my... w misji... dyplomatycznej...
- Niech chaos pochłonie wasz
ą
misj
ę
! - warkn
ą
ł Vader. - Gdzie s
ą
te ta
ś
my?
Mocniej
ś
cisn
ą
ł szyj
ę
je
ń
ca. Gro
ź
ba, któr
ą
wyra
Ŝ
ał ten gest, była a
Ŝ
nadto wyra
ź
na. Oficer
odpowiedział wreszcie, ledwie słyszalnym, zduszonym szeptem.
- Tylko... kapitan...wie.
- Statek nosi godło systemu Alderaan - rzucił Vader, nachylaj
ą
c sw
ą
straszn
ą
mask
ę
. - Czy na
pokładzie jest kto
ś
z rodziny królewskiej? Kogo wieziecie?
Palce zacie
ś
niły chwyt. Oficer coraz gwałtowniej próbował si
ę
wyrwa
ć
. Jego ostatnie słowa byty
stłumione i niewyra
ź
ne.
Vader nie był zadowolony. Chocia
Ŝ
jeniec zwisł ze straszliw
ą
, ostateczn
ą
bezwładno
ś
ci
ą
, on ci
ą
gle
mocniej zaciskał palce. Rozlega si
ę
mro
Ŝą
cy krew w
Ŝ
yłach trzask p
ę
kaj
ą
cych ko
ś
ci, podobny do
chrobotu pazurów psa biegn
ą
cego po plastikowej powierzchni. Z pełnym niesmaku westchnieniem
Vader cisn
ą
ł martw
ą
ofiar
ę
o
ś
cian
ę
. Kilku szturmowców uchyliło si
ę
, w ostatniej chwili unikaj
ą
c
spotkania z tym strasznym pociskiem.
Czarny Lord odwrócił si
ę
nagle, a oficerowie Imperium skulili si
ę
pod jego gro
ź
nym spojrzeniem.
Plik z chomika:
ewa07
Inne pliki z tego folderu:
Auschwitz - historia obozu śmierci.rar
(105424 KB)
Lucas George - Gwiezdne Wojny - Nowa Nadzieja.pdf
(1325 KB)
Lucas George Nowa nadzieja.pdf
(910 KB)
Gwiezdne Wojny 025 - EPIZOD III - Zemsta Sithów - Matthew Stover.pdf
(1978 KB)
Gwiezdne Wojny 041 - EPIZOD VI - Powrot Jedi - James Kahan.pdf
(676 KB)
Inne foldery tego chomika:
Adam Słodowy - Zrób to sam
AUDIOBOOKi
BIŻUTERIA ARTYSTYCZNA
BYTOM
CHORZÓW - Königshütte - KRÓLEWSKA HUTA na starych zdjeciach i POCZTÓWKACH
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin