Shimrod Pami�taj�cy Pie�ni Mar od Daru Mojego Ojca Nic nie umiera przedwcze�nie Wszystko ma sw�j czas Bo losy zapisane w Wielkiej Ksi�dze �ywot�w musz� si� wype�ni�... Jaskrawe �wiat�o wype�nia�o przestrze�. By�o wsz�dzie. Falowa�o tworz�c fantastyczne wzory gdziekolwiek spocz�� um�czony wzrok. Od najciemniejszego granatu, przywodz�cego na my�l czer�, a� do niemal�e bia�ego b��kitu. Nie wiedzia� gdzie jest. Nie wiedzia� jak tu trafi�. Zdawa�o si� �e jest tu od zawsze. B��dzi� w tym nierealnym �wiecie bez celu. By� elfem, a w�a�ciwie jedynie �wiadomo�ci� elfa. By� jego duchem. Czasami w otaczaj�cym go chaosie s�ysza� g�osy. Szepta�y, naigrywa�y si� z niego chichocz�c jak op�tane. Czasami otaczaj�cy go �wiat przybiera� bardziej materialne kszta�ty. Szafirowa ziemia, b��kitne drzewa, niebo w kolorze indygo usiane poszarpanymi chmurami. Jednostajny szum wzburzonego oceanu. Masy spi�trzonej wody gnane ku niebotycznym klifom i g�osy, setki g�os�w. Potem wszystko znika�o. Realny �wiat skr�ca� si� i nikn�� w k��bi�cej si� masie kolor�w. Wizja tego, co pami�ta� z innego miejsca, gdzie jego byt by� kompletny, za ka�dym nowym objawieniem by�a odrobin� d�u�sza. B��kit i biel, czer� i granat, szalony wir kolor�w. By� tu sam, a dziesi�tki szepcz�cych istnie� otacza�y go zewsz�d, zbli�a�y si�, napiera�y coraz mocniej. Przestrze� zmieni�a si� gwa�townie. Obraz realnego �wiata pojawi� si� nagle, nie tak jak do tej pory. Ocean i l�d pojawi�y si� b�yskawicznie. Razem ze �wiatem przyby� kto� jeszcze. Poczu� inny byt, inna dusz�, pot�niejsza od tamtych szepcz�cych. Pochwyci�a go i unios�a dalej w kierunku majacz�cych na horyzoncie g�r. Nie czu� strachu. Mkn�li przez b��kitny �wiat stopniowo nabieraj�c szybko�ci. Lecieli ponad faluj�cymi r�wninami przywodz�cymi na my�l ocean, kt�ry zostawili daleko za sob�. Czu� si� bezpieczny. By� ju� tu kiedy�. Odwiedza� to miejsca kilkakrotnie i zawsze spotyka� tu towarzysza tak jak teraz. Smok. On jest smokiem. My�l pojawi�a si� i znikn�a jak rzucony w p�omienie suchy li��. Mkn�li w kierunku g�r. Przez ca�y czas towarzyszy�y im g�osy. By�o ich jakby mniej. Znika�y albo milk�y w oczekiwaniu na co�. Nagle uderzy� w nich wiatr. Gwa�towny, przera�aj�co silny podmuch pochwyci� obu w swoje szpony i targn�� do ty�u. Wyrwa� istnienie elfa z obj�� lec�cej istoty, a potem rzuci� w kierunku majacz�cych w dole ska�. Us�ysza� krzyk. Jego towarzysz oznajmia� ca�emu �wiatu swoje niezadowolenie. I kiedy poszarpane ska�y wyci�gn�y po niego swoje szpony by zd�awi� �ycie i roztrzaska� ko�ci o tward� powierzchni�, us�ysza� jak kto� wypowiada jego imi�. Spojrza� ku g�rze i zobaczy� jak k��bi�ce si� chmury utworzy�y na chwile twarz. Zna� t� twarz. Koszmarnie wykrzywiona w obrzydliwym u�miechu twarz Boga Przekl�tych. - Mar... Mar! Powoli otworzy� zm�czone oczy. Ubrana w sk�rzan� r�kawic� d�o� szarpa�a go za rami�. B��kitny �wiat znikn��. Zamiast granatowego nieba widzia� poruszany przez delikatny wiatr bia�y materia�. By� w namiocie. Nieopodal p�on�o malutkie ognisko zapewniaj�c �wiat�o i odrobin� ciep�a. Chcia� co� powiedzie�, ale wyschni�te gard�o odm�wi�o pos�usze�stwa. Ten, kt�ry go obudzi� si�gn�� po sk�rzany kubek. - To woda, ale pij ma�ymi �ykami. Czarodziej m�wi, �e zbyt du�a ilo�� nie jest wskazana. Chcia� unie�� r�k�, by wzi�� kubek, lecz mi�nie zaprotestowa�y. Skrzywi� si� i j�kn��. - Spokojnie. Pomog� ci. Starszy elf unosi g�ow� le��cego i przystawi� sk�rzane naczynie. Kilka kropel wody sp�yn�o przynosz�c ulg�. Spr�bowa� ponownie co� powiedzie� i tym razem uda�o mu si� wyszepta�. - Jak d�ugo? - Dwana�cie dni. Przepad�e� na dwana�cie dni. Le��cy zamkn�� oczy, jakby rozwa�a� to, co w�a�nie us�ysza�. Nie pierwszy raz zapada� w ten dziwny trans, ale nigdy nie trwa�o to tak d�ugo. *** Nazywam si� Mar. Nale�� do tzw. stra�y przybocznej dow�dztwa. Jestem najm�odszy w moim regimencie, a w�a�ciwie w tym, co z naszego regimentu zosta�o. Nasza plac�wka jest najdalej wysuni�ta na p�noc w linii umocnie� Pierwszego Kr�gu. Powiadaj�, �e to wyrok, �e nasz dow�dca ma pot�nych wrog�w w Radzie Regent�w. My�l�, �e si� myl�. Najbardziej do�wiadczonych zawsze wysy�a si� w najbardziej zagro�one atakiem obszary. Co prawda nigdy bez wsparcia i nigdy w tak niewielkich oddzia�ach, ale podobno wsz�dzie s� braki? To zastanawiaj�ce, ale zawsze, kiedy wyra�am swoj� opini� na ten temat, inni w regimencie milkn� i kiwaj� tylko g�owami dziwnie si� u�miechaj�c. Jeste�my tu od trzech miesi�cy. Przez jaki� czas chorowa�em. W�a�ciwie to nie mo�na nazwa� tego chorob�, przebywa�em w innym miejscu. Je�li wierzyc Sinniselowi by� to te'Alnhariod - �wiat Sn�w. Sinnisel, jeden z Bia�ych Braci. Towarzyszy naszemu dow�dcy od pami�tnej wyprawy na Stary Kontynent. Jest magiem i to, je�li wierzy� plotkom, jednym z lepszych. My�l�, �e jest wci�� z nami z mojego powodu. Od jakiego� czasu miewam wizje. Pocz�tkowo niegro�ne przerodzi�y si� w d�ugie okresy dziwnego stanu. Wszystko zacz�o si� komplikowa�, gdy po nieudanej wyprawie do kr�lestwa krasnolud�w przeniesiono nas do jednej z Twierdz Pierwszego Kr�gu daleko na p�nocnych kra�cach naszej ojczyzny Ulthuanu. Mi�li�my spotka� tu naszych zwiadowc�w i potwierdzi� plotki o wzmo�onej aktywno�ci Przekl�tych na Zniszczonych Ziemiach. Jak dot�d widzieli�my albinos�w tylko raz... Niewielka grupa lekkiej jazdy znikn�a, zanim ktokolwiek z nas zd��y� zareagowa�. Dzi� jest siedemnasty dzie� od chwili, kiedy podr�owa�em z moim przyjacielem smokiem i kiedy powr�ci�em mi�dzy �ywych. Nadal nie czuj� si� dobrze. Os�abiony organizm nie reaguje tak jak powinien. Mam problemy z koordynacja, a i Dar Mojego Ojca jest jakby odrobin� ci�szy ni� zwykle. Rana w boku doskwiera mi ju� mniej, ale nadal odzywa si� nieprzyjemnym b�lem. Sinnisel powiada ze to przejdzie. Pytanie tylko, kiedy. Nadal nie mog� poj��, jak mogli�my by� tak �lepi. Przekl�ci zadrwili sobie z nas okrutnie. Nie osi�gn�li�my niczego. Rodzina kr�lewska zagin�a, a w�r�d krasnolud�w mamy zaprzysi�g�ego wroga. *** - Ha�ba!!!! Nie godzi si� uk�ada� z d�ugouchymi! - zakrzykn�� rozw�cieczony Juthorri uderzaj�c pi�ci� w oparcie jednego z dwunastu kamiennych tron�w ustawionych na podwy�szeniu. M�wi� we wsp�lnym, aby "go�cie" tak�e rozumieli jego s�owa. - Nigdy! Pr�dzej ta sala zwali mi si� na g�ow�, ni� przystan� do takiego sojuszu. To elfy rozpocz�y t� wojn�, ale to my j� zako�czymy naszymi toporami! Sal� wype�ni�y krzyki i gwizdy, a wszystkie kierowane by�y do grupy elf�w ustawionych w p�kole za ich przyw�dc�. Ten ostatni sta� spokojnie ze wzrokiem utkwionym w Thanie krasnolud�w, jakby w oczekiwaniu, �e ten zareaguje i uciszy wrzaw�. Zamieszanie trwa�o jednak przybieraj�c na sile. Na g�owy elf�w sypa�y si� setki wyzwisk, a co bardziej krewcy potrz�sali pi�ciami wykrzykuj�c wyzwania. Zastanawiaj�cy by� jednak fakt, i� tylko lewa strona amfiteatru powsta�a ze swych �aw. Pozosta�e krasnoludy tak�e patrzy�y nieprzyja�nie na stoj�cych, ale wymienia�y tylko ciche uwagi uwa�nie �ledz�c to, co dzia�o si� na podwy�szeniu. Than uzna� w ko�cu, �e do�� ju� tego ba�aganu. Wsta� ze swojego siedziska i uni�s� obusieczny top�r wpatruj�c si� w �cian� pokrzykuj�cej masy pobratymc�w. Bogato grawerowane ostrza b�ysn�y runami. Wszyscy umilkli w oczekiwaniu na to, co powie ich w�dz. Krasnolud opu�ci� top�r i u�o�y� go przed sob� na kamiennym stole. Spojrza� na tego, kt�ry wszcz�� ca�e zamieszanie i pokr�ci� g�ow� z dezaprobat�. - To prawda, �e nie my rozpocz�li�my t� wojn�. To prawda, �e pierwsz� krew rozla�y elfy - zacz��. - Wielu z naszych braci odesz�o, ale tak w�a�nie jest, kiedy �wiatem rz�dzi top�r. Rozleg�y si� pomruk, a wielu spo�r�d zgromadzonych kiwa�o g�owami. - Nie ma mowy o sojuszu! Takiego uk�adu mi�dzy nami by� nie mo�e. Debatujemy o zawieszeniu broni, gdy� pewne wie�ci, jakie otrzyma�a Rada wymagaj� wyja�nienia. Je�li za� chodzi o kwesti� kopal� srebra, stanowi�c� jakoby g��wny pow�d obecno�ci lorda Moraniona pod Twierdza Wschodniej Bramy, to otrzymali�my zapewnienie, �e nie jest to prawda. Niedowierzanie. Wszystkie krasnoludy na sali, te z prawej i lewej strony amfiteatru kr�ci�y g�owami. Podni�s� si� szum, a najcz�ciej wypowiadanym pytaniem by�o - Jak to? Przecie� wszyscy wiedz�, �e chodzi tu o srebro i �y�� mithrilu. Oczy wszystkich zebranych skierowa�y si� na ubranego w b�yszcz�cy p�pancerz elfa. By� to sam Lord Moranion, genera� armii oblegaj�cej Wschodnia Bram�. Stary siwobrody krasnolud o imieniu Juthorri, odziany w czarne szaty podni�s� si� z siedziska i rzek� przerywaj�c przemow� thana. - S� dwie rzeczy pewne na �wiecie. I ka�dy zacny krasnolud wie doskonale, o czym m�wie. Je�li tu i teraz Rada Dwunastu postanowi odrzuci� to, czego nauczyli nas przodkowie i s�owa elfa postawi ponad m�dro�� naszych dziad�w, ja Juthorri, syn Karniego Srebrnobrodego powiadam, �e nie ma ju� we Wschodniej Bramie honoru - krasnolud spojrza� bykiem na stoj�cego opodal elfa i splun�� siarczy�cie, po czym zwr�ci� twarz do reszty zasiadaj�cych na tronach krasnolud�w i doda�: - Je�li w waszych starych ko�ciach pozosta�a go cho� odrobina, bo je�li chodzi o naszego wodza to widz�, �e zapomnia� ju�, co m�wi Ksi�ga Krzywd. Twarze s�dziwych krasnolud�w poblad�y, a stoj�cy w centrum than zacisn�� palce na kraw�dzi kamiennego sto�u. Rozleg� si� trzask i kawa�ek kamiennej �awy znikn�� w chmurce szarego py�u. Cisza. Kompletna i doskona�a cisza, jaka zapad�a po s�owach Juthorriego wype�ni�a amfiteatr. Wydawa�o si�, �e setki krasnolud�w nagle jak na komend� przesta�y oddycha�. Oczy wszystkich skierowane by�y na poblad�� z w�ciek�o�ci twarz przyw�dcy. Wszyscy czekali na wybuch w�ciek�o�ci, ale us�yszeli tylko spokojny g�os siedz�cego po przeciwnej stronie sto�u najstarszego cz�onka Rady. - Utrata syna ciosem jest dla ka�dego ojca. Utrata jedynego syna ciosem jest po stokro� wi�kszym. Kiedy jednak zamiast rozs�dku przemawia zemsta, dziej� si� rzeczy potworne. Wszyscy wiemy, jak spragniona jest krwi. Jeste� Juthorri tak zapatrzony ...
Meridion