Opacka A.: Trwanie i zmienność. Romantyczne ślady oralności (s. 9-25)
- Derrida – opozycja mowy i pisma, mowa jako pewna forma pisma;
- Walter J. Ong – nawiązuje do Milmana Parry’ego, który odkrył, że Homer używał „klisz”, gotowych elementów, formuł przewidywalnych. Tę koncepcję podjął Adam Parry;
- formuła – powtarzalna jednostka metryczno-leksykalno-semantyczna, obecna w każdym utworze mówionym, podstawa i wyróżnik stylu oralnego;
- pojęcia oryginalności i twórczości pojawiają się dopiero z pismem, w kulturze oralnej klisze były wspólne;
- według Onga dopiero romantyzm tworzy zindywidualizowany portret psychologiczny bohatera, nie może takiemu portretowi sprostać stypizowana klisza;
- typ postaci „płaskiej”, „ciężkiej” (stypizowanej) – z opowieści oralnej;
- fragmentaryczność – ślad oralności – narrator w kulturze oralnej funkcjonuje tylko w strukturach epizodycznych.
K. Bartoszyński: 2 tendencje wypowiedzi ustnej:
- odrywające ją od pragmatycznych form komunikacji,
- imitujące różne aspekty komunikacji pragmatycznej.
Zasady kompozycji oralnej:
- redundancja (obfitość);
- addytywność;
- brak fabuły kulminującej linearnie, tematy i formuły „zszywane” różnie;
- wyliczenia.
- romantyzm – koniec mentalności oralnej, przejście do kultury cyrograficznej,
- gawęda – arcypolski i oralny gatunek umiera w II fazie romantyzmu.
zmordulec