Iacopone da Todi
Urodził się ok.1230 r. Studiował prawo, pełnił funkcję notariusza i początkowo prowadził życie światowca. Tragiczna śmierć żony spowodowała u niego brzemienny w następstwa, głęboki przełom religijny. Iacopone, żyjący odtąd w ubóstwie i pokorze, został przyjęty do zakonu Franciszkanów. Reprezentował tam radykalne skrzydło, wypowiadał się za ścisłym przestrzeganiem ostrych reguł. Popadł na końcu w konflikt z papieżem, który popierał skrzydło bardziej umiarkowane, i w 1298 r. wtrącono go do więzienia. W 1303 r. uwolniony przez nowego papieża, Benedykta XI, zmarł trzy lata później. Iacopone uprawia głównie gatunek zwany laudes, który rozwinął się głównie w XIII wieku. Są to najczęściej kompozycje dialogowe, a więc zawierające elementarne cechy dramatu, jedno z ogniw włoskiego teatru religijnego, tzw.sacre rappresentazioni (świętych widowisk).
Treścią utworów Iacopone da Todi jest stałe dążenie do nieosiągalnej unii z Bogiem. Nawet w momencie ekstazy mistycznej to zespolenie jest tylko pozorne.. Dlatego też chwile szczęścia, radości z osiągnięcia przez duszę ludzką łączności z Bogiem są niezwykle rzadkie. Pisarz często przedstawia w ujemnym świetle dążenia ludzi do osiągnięcia dóbr materialnych, a także wiedzy. W szczególnie negatywnym świetle, a nawet sarkastycznie, ukazuje próby racjonalnego tłumaczenia prawd wiary. Potępienie wiedzy wynika z idei radykalnego skrzydła franciszkanów, które sprzeciwiało się rozwijaniu studiów filozoficznych i teologicznych. Iacopone krytykuje tendencje do naukowego ujęcia problemu wiary z punktu widzenia człowieka, który osiągnął wyższy stopień poznania dzięki kontemplacji. Stąd jego ironia wobec ‘’zwykłej’’ wiedzy teologicznej, wobec metody scholastycznej.
Dzieła:
Pianto della Madonna (Lament Madonny)
· ma formę dramatyczną
· dialog między człowiekiem a Bogiem
· autor podkreśla samotność człowieka w obliczu Boga
Italianistyka