Adolf Hitler.pdf

(1759 KB) Pobierz
(anonymous)
Adolf Hitler
1
Adolf Hitler
Adolf Hitler
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1889
Data i miejsce śmierci
Okres urzędowania
Poprzednik
Następca
Okres urzędowania
Poprzednik
Następca
Okres urzędowania
Poprzednik
Następca
Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP), ideolog niemieckiej odmiany faszyzm u zwanej od jego nazwiska
hitleryzmem, narodowym socjalizmem lub nazizmem – od niemieckiej nazwy partii (Nationalsozialistische
Deutsche Arbeiterpartei), twórca i dyktator III Rzeszy niemieckiej, zbrodniarz wojenny , odpowiedzialny za zbrodnie
Po objęciu obu funkcji zmieniono nazwę jego stanowiska na "Führer und Reichskanzler" (Wódz i kanclerz Rzeszy).
Uznawany jest przez większość historyków za osobiście odpowiedzialnego za politykę rasową nazistowskich
Niemiec, Holocaust oraz za śmierć milionów ludzi zabitych podczas jego rządów. Agresywna polityka zagraniczna ,
222886531.008.png 222886531.009.png 222886531.010.png
Adolf Hitler
2
którą stosował, doprowadziła do rozpętania przez Niemcy II wojny światowej, w wyniku której zginęło ok. 50
milionów ludzi [1] .
Biografia
Drzewo genealogiczne
1. Adolf Hitler
Wczesne lata
Urodził się w federacji Austro-Węgierskiej , na terenie dzisiejszej Austrii, w miejscowości Braunau am Inn , w
rodzinie austriackiego urzędnika celnego. W edukacji nie odnosił sukcesów i nie przystąpił do matury.
Jego pierwszą pasją stała się wówczas sztuka, zwłaszcza malarstwo,
temat jaki najczęściej preferował to pejzaż g órski, lub miejski, techniką
jaką najczęściej się posługiwał była akwarela . W latach 1907 i 1908
czynił bezskuteczne wysiłki, aby studiować malarstwo w Wiedniu ,
utrzymując się ze sprzedaży malowanych przez siebie pocztówek i
akwarel. Pracował przejściowo jako pomocnik murarza . Po dwukrotnie
niezdanym egzaminie na studia opuścił Wiedeń . Na podstawie
datowanych jego prac można wyciągać wnioski, iż po tych
niepowodzeniach nadal podejmował próby powrotu do malarstwa,
zanim został kanclerzem. Zaprojektował np. symbole NSDAP , w tym
flagę. Jako kanclerz Rzeszy zmodyfikował projekt Volkswagena
W czasie pobytu w Wiedniu znalazł się pod wpływem
socjaldemokratycznej k oncepcji partii masowej, nawiązując kontakty z
przewodził Georg Ritter von Schönerer oraz stworzoną przez Karla
Luegera rasistowską P artią Chrześcijańsko-Społeczną. W 191 3
wyjechał do Monachium , gdzie bezpośrednio po wybuchu I wojny
światowej w 1914 walczył jako ochotnik w armii niemieckiej. W
czasie wojny awansował na kaprala . Został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Żelaznym z rąk adiutanta regimentu
Hugo Gutmanna . O zawieszeniu broni dowiedział się w wojskowym szpitalu w Pasewalk u, gdzie przebywał około
pół roku po czasowym oślepieniu gazem. Kapitulację Niemiec uznał za zdradę.
Adolf Hitler jako niemowlę
Mimo braków w formalnym wykształceniu Hitler cenił wiedzę przydatną w sprawowaniu władzy. Dużo czytał, miał
dużą prywatną bibliotekę. Często otrzymywał książki w prezencie od swoich współpracowników i podwładnych.
Czytając książki robił notatki na ich marginesach. Po II wojnie światowej nie przykładano dużej wagi do określenia
wpływu czytanych przez niego lektur na głoszoną i realizowaną politykę.
222886531.011.png 222886531.001.png 222886531.002.png
 
Adolf Hitler
3
Działalność w NSDAP
Działalność polityczną rozpoczął jako agitator Reichswehry . Podczas swych wystąpień wskazywał na winnych
klęski Niemiec w I wojnie światowej oraz rewolucji listopadowej 1918, którymi jego zdaniem byli Żydzi ,
komuniści, socjaldemokraci i liberałowie – na fali frustracji społecznej spowodowanej klęską wojenną, zyskał tym
sobie grupy zwolenników.
W 1919 wstąpił do Niemieckiej Partii Robotników ( Deutsche Arbeitspartei ,
DAP), której nazwę w następnym roku zmieniono na NSDAP . 29 lipca 1921 [2]
został jej przewodniczący m z tytułem wodza (niem. Führer ) oraz niemalże
dyktatorską władzą. W tym samym roku zreorganizował partyjne bojówki
tworząc w dniu 4 listopada 1 921 "Oddziały Szturmowe" SA (niem.
Sturmabteilung ) – zajmujące się później m.in. fizyczną likwidacją
przeciwników politycznych, walką z opozycją i pogroma mi Żydów. Z
partyjnego pisma Völkischer Beobachter , które NSDAP nabyła w grudniu 1920,
uczynił ogólnokrajowy dziennik (od 8 lutego 1923 ), który przez następne 25 lat
stanowił jeden z filarów propagandy n azistowskiej.
Po nieudanym puczu monachijskim w dniu 8 listopada 1923 (inaczej pucz
piwiarniany) został skazany na pięć lat więzienia i osadzony w więzieniu w
Landsbergu ( 1924 ). Napisał tam książkę Mein Kampf ( Moja walka ), w której
sformułował program ruchu nazistowskiego. Książka ta stała się swoistą
"biblią" narodowych socjalistów, do 1939 została przetłumaczona na 11
języków, a jej nakład osiągnął 5 mln egzemplarzy. Jej tezy powtórzył w Das zweite Buch , książce nieopublikowanej
za jego życia, a odnalezionej przez historyków w latach dziewięćdziesiątych.
Hitler w roku 1920.
Po przedterminowym zwolnieniu z więzienia w grudniu 1924 r oku skupił wokół siebie grono ambitnych i
bezwzględnych współpracowników, reaktywując działalność partyjną NSDAP. 7 kwietnia 1925 Hitler zrzekł się
austriackiego obywatelstwa, ale dopiero w 1932 uzyskał niemieckie. Momentem kluczowym dla jego partii był
kryzys gospodarczy w 1929. Wówczas bowiem wyborcy zwrócili się w stronę dwóch skrajnych partii – komunistów
i Narodowych Socjalistów.
Jego partia po wyborach we wrześniu 1930 o trzymała 107 mandat ów
do Reichstag u i stała się najpierw drugą, a potem pierwszą frakcją w
parlamencie (po utworzeniu w 1931 s ojuszu z niemieckimi
ugrupowaniami prawicowymi tzw. frontu harzburskiego).
Zwycięstwo wyborcze ułatwił znacznie fakt pozyskania w 1929 przez
nazistów niemieckiego przemysłowca Alfreda Hugenberga [3] , który
przez wiele następnych lat wspierał ich finansowo – dzięki temu
NSDAP mogła zorganizować zakrojoną na szeroką skalę kampanię
propagandową i zapewnić sobie stałe źródło funduszy na bieżącą
działalność.
Spotkanie członków NSDAP.
W styczniu 1932 Hitler i inni działacze nazistowscy spotkali się w Düsseldorfi e z grupą 300 przemysłowców
niemieckich [4] , zaniepokojonych ekspansją komunistów niemieckich. Nazistom i Hitlerowi, jako gwarantującym
interesy wielkiego przemysłu, przyrzeczono znaczną pomoc finansową, dzięki której mogli przygotować się do
wyborów w marcu 1932 i zorganizować kampanię przedwyborczą. Podczas spotkania, Friedrich Thyssen, prezes
koncernu stalowego Thyssen AG, powiedział iż: tylko duch narodowosocjalistyczny i duch jego przywódcy mogą
zmienić losy kraju [4] . Hitlera wsparły także inne największe niemieckie koncerny , tylko w latach 1933-1934 koncern
chemiczny IG Farben (oskarżony po wojnie w procesach norymberskich o zbrodnie wojenne ), przekazał nazistom
84,2 mln reichsmarek, a koncern stalowy Friedrich Krupp AG 12 mln do roku 1939.
222886531.003.png 222886531.004.png
 
Adolf Hitler
4
W roku 1932 przegrał wybory prezydenckie, otrzymując 36,8 procent
głosów (ok. 13,4 mln wyborców), przy wysokiej frekwencji
wyborczej. 5 marca 1933 w wyborach do Reichstagu, Hitler doszedł do
władzy w sposób legalny, gdy NSDAP, będące w koalicji z DNVP
(niem. Deutschnationale Volkspartei ), wygrało wybory parlamentarne
z wynikiem 43,9% głosów (288 na 444 miejsc w parlamencie).
Wówczas, 30 stycznia 1933 roku w południe ówczesny prezydent
Rzeszy – Paul von Hindenburg p owierzył Hitlerowi tekę kanclerza
(premiera) Rzeszy. Następnie Hitler, dzięki rozporządzeniu prezydenta
Rzeszy wydanym po pożarze Reichstagu, zastraszając przeciwników
politycznych i opozycję doprowadził do uchwalenia przez Reichstag
(parlament niemiecki) Ustawy w Celu Pomocy Narodowi i Państwu w
Potrzebie (Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich) zwanej
w niemieckiej historiografii Ustawą o Pełnomocnictwach
(Ermächtigungsgesetz). Zaowocowało to przejęciem pełnej władzy , w
ten sposób że wspomnianą ustawą parlament przekazywał rządowi
Rzeszy kierowanemu przez Hitlera swą moc ustawodawczą.
Karta do głosowania w drugiej turze wyborów
prezydenckich 1932 ( Hindenburg , Hitler,
Socjotechnika
Hitler starannie planował wszystkie wystąpienia publiczne stosując metody inżynierii społecznej – wychodził z
założenia, iż odpowiednia oprawa przemówień aspirującego do roli przywódcy narodu charyzmatycznego orator a
jest kluczowa do osiągnięcia sukcesu politycznego, pozwoli bowiem na kontrolowanie woli odbiorcy i
ukierunkowanie jego emocji w stronę bezkrytycznego uwielbienia lidera politycznego i partii. W celu osiągnięcia
pożądanych efektów godzinami ćwiczył przed lustrem gestykulację i mimikę, jednocześnie zlecając fotografom
wykonywanie zdjęć podczas tych prób, które później bezustannie analizował pod kątem prawidłowości
zastosowanych póz. Większość oratorskich gestów przejął od monachijskiego komika, Ferdla Weissa [3] , a inne triki
aktorskie m.in. od niemieckiego aktora Fritza Langa [3] . Przed każdym wystąpieniem osobiście sprawdzał akustykę
hal, a swoich przemówień zwykle uczył się na pamięć.
Początkowo Hitler przybrał pozę szalonego i słabo kontrolującego
emocje fanatycznego oratora, w rzeczywistości jednak wszystkie
występy były starannie opracowane przez doradców, a "szaleństwo"
prezentowane tłumom na pokaz. W późniejszym okresie, zwłaszcza po
zdobyciu władzy, wizerunek ten zmienił się – przemówienia nabrały
cech wystąpień natchnionego lidera religijnego, osłabła też znacznie
polityczna treść przekazu, który przemienił się niemalże w filozoficzne
rozważania bez merytorycznej zawartości Wikipedia:Weryfikowalność.
Pierwowzorem wystąpień politycznych Hitlera stała się opera
Ryszarda Wagnera, Parsifal [ 3] , decydująca dla jego wyboru życiowego
miało też być obejrzenie innej opery Wagnera – Rienzi . Referując
stosunek Hitlera do muzyki, Danuta Gwizdalanka pisze:
Hitler w trakcie przemówienia w Reichstag u, 11
grudnia 1941
Z twórczością Richarda Wagnera zetknął się w wieku 12 lat. Zaprowadzono go wtedy na przedstawienie
Lohengrina, które wprawiło go w niewysłowiony zachwyt. Parę lat później jeszcze większe wrażenie wywarła
na Hitlerze opera Rienzi. Bohaterem jej libretta jest średniowieczny trybun ludowy, który pragnie wskrzesić
dawną świetność Rzymu. Po zobaczeniu Rienziego na scenie opery w Linzu Hitler wpadł w takie uniesienie, że
po przedstawieniu długo roztaczał przed towarzyszącym mu tego wieczora przyjacielem wizję swojego
222886531.005.png 222886531.006.png
 
Adolf Hitler
5
posłannictwa wobec narodu niemieckiego. "Wtedy to się narodziło", powiedział trzydzieści lat później
wspominając ów wieczór i przypisując Wagnerowi "ojcostwo" swojej "misji dziejowej" [5] .
W 1923 roku Hitler odwiedził Bayreuth i wkrótce stał się częstym oraz nadzwyczaj serdecznie przyjmowanym
gościem rodziny Wagnerów.
(...) 22 lipca 1924 roku, kiedy po dziesięciu latach przerwy w Bayreuth zainaugurowano kolejny festiwal oper
Wagnera, stał się on wydarzeniem politycznym. W centrum uwagi znalazł się Hitler, który niedawno opuścił
więzienie, Wagnera obwołano jednym z ojców duchowych narodowego socjalizmu, a przedstawienie
Śpiewaków norymberskich przeobraziło się w nacjonalistyczną demonstrację." [6]
Hitler uważał, iż muzyka nieodłącznie wiąże się z polityką i w połączeniu z innymi elementami (np. naprzemienne
postulowanie pomysłów zarówno radykalnych jak i socjalistycznych) tworzy skuteczną broń propagandową
umożliwiającą pozyskanie poparcia mas społecznych. Strategia ta umożliwiła Hitlerowi opanowanie niemieckiego
społeczeństwa i uzyskanie niemalże całkowitego i bezkrytycznego poparcia dla planów ekspansji militarnej w
Europie i dyskryminacji mniejszości etnicznych, wynikającej ze zbrodniczych planów praktycznej realizacji
nazistowskiej teorii rasowej.
Kwestie religijne
Hitler dorastał w rodzinie katolickiej , ale już jako chłopiec odrzucał niektóre aspekty tej religii. Po opuszczeniu
domu rodzinnego nigdy nie uczęszczał na msze, ani też nie przyjmował katolickich sakrament ów [7] . Przez dalszą
cześć życia odnosił się do religii z niechęcią, aż po wrogość [8] . Powtarzał, że "wiarę w Boga powinno się tracić tak
jak pierwsze zęby" [9] . Christa Schroeder , sekretarka Hitlera, wspomniała w swych wydanych po latach
pamiętnikach: "Hitler nie był przywiązany do Kościoła. Uważał religię chrześcijańską za przeżytek, obłudny
wynalazek służący do uzależniania ludzi" [10] . Nicolaus von Below, adiutant Hitlera, napisał o postawie religijnej
Hitlera w swych wydanych po latach wspomnieniach: "Nigdy nie zauważyłem u niego żadnych oznak pobożności
(...)" [11] . Wspominał także, że Hitler wygłaszał publicznie "pogróżki pod adresem Kościołów" [12] . Inny autor
twierdzi, że Hitler "bez opanowania dawał się ponosić nienawiści do Żydów , księży, socjaldemokratów ,
Habsburgów" [13] . Istnienie u Hitlera planu rozprawienia się z chrześcijaństwem potwierdza Werner Maser, który
przytacza jego słowa na ten temat. Stwierdził on mianowicie, że jeśli chodzi o kościół katolicki , to pewnego dnia
trzeba będzie "wytrzebić go siłą" [14] [15] . Traktował go jako konkurenta, ale jednocześnie realną siłę, z którą
tymczasowo należy się liczyć – stały za nim bowiem znaczące warstwy niemieckiego społeczeństwa [16] . Plany
Hitlera dotyczące rozprawienia się z religią potwierdza również były dygnitarz hitlerowski, Hermann Rauschning ,
który wspominał pewną wypowiedź Hitlera na temat Kościoła i masonerii . Hitler miał powiedzieć: "Teraz my
jesteśmy najsilniejsi i dlatego usuniemy jednych i drugich, zarówno Kościół jak i masonerię" [17] .
Hitler prezentował poglądy bliskie agnostycyzmo wi. Jednym z mistrzów życia duchowego był dla Hitlera
Schopenhauer [ 18] , który uważał, że chrześcijaństwo j ako światopogląd nie jest tworem Objawienia , lecz zostało
zmontowane z koncepcji starożytnych religii pogańskich, indyjskich, egipskich i wschodnich, zwłaszcza
buddyzmu [19] . Jeden z biografów dyktatora, były dygnitarz hitlerowski, w swych wspomnieniach opisał stosunek
Hitlera do Opatrzności: "Gdzie jednak jest Bóg, o którym wielokrotnie wspomina w swoich tyradach Hitler,
nazywając go Opatrznością i Wszechmogącym? Bóg to człowiek piękny, człowiek boski, (...). Bóg to sam Hitler" [20]
. Ponadto Hitler wierzył w idee Arthura de Gobineau, mówiące o międzyrasowej walce o przetrwanie. Gobineau
opisał rasę aryjską, jako tę, którą Opatrzność wybrała do niesienia pochodni cywilizacji. W koncepcji Hitlera Żydzi
byli wrogami wszelkiej cywilizacji.
Publicznie, kwestie religijne traktował w sposób instrumentalny, użyteczny dla swej polityki . Chwalił
chrześcijańskie dziedzictwo, niemiecką kulturę chrześcijańską i wiarę w Jezusa Chrystusa [21] . Jednocześnie w
swoich przemówieniach i publikacjach podkreślał, że chrześcijaństwo jest jego główną motywacją do
antysemityzmu . Oznajmił też, że: "Jako chrześcijanin nie mam powinności do bycia oszukiwanym, ale mam
powinność do bycia wojownikiem o prawdę i sprawiedliwość" [22] [23] . Dualizm oficjalnych i nieoficjalnych postaw
222886531.007.png
 

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin