Freony.pdf

Freony

Freon to związek chemiczny (np.: chloro-fluoro-węgiel), który został odkryty około 1920

roku.

Na szeroką skalę został wprowadzony do produkcji w roku 1930. Zastosowano go jako

" bezpieczną alternatywę " środków chłodzących czyli amoniaku, oraz dwutlenku siarki,

stosowanych do tej pory w urządzeniach klimatyzacyjnych. Jest to związek bardzo trwały,

nietoksyczny i chemicznie stabilny, ale raz uwolniony może przebywać w atmosferze

ponad sto lat.

Freony zaczęto szeroko stosować oprócz instalacji chłodniczych (31 % całego

zastosowania freonów) i produkcji spienionych tworzyw sztucznych (28 %), również jako

gaz napędowy do pojemników ciśnieniowych ( dezodorant - 24 % całego zastosowania).

Poza tym używany był również do produkcji rozpuszczalników, preparatów do mycia

urządzeń elektronicznych, do odtłuszczania w urządzeniach klimatyzacyjnych, oraz w

przemyśle motoryzacyjnym jako dodatek do lakierów.

Okazało się jednak, że przy odpowiednich warunkach (nasłonecznienie), freon uwolniony

do atmosfery jest zabójczy dla warstwy ozonowej, która chroni nas przed nadmiernym i

szkodliwym promieniowaniem UV. Chlor, który jest składnikiem freonu wchodzi w reakcję

łańcuchową (do stu tysięcy razy!) z ozonem, redukując go do zwykłego tlenu.

Pierwsze wzmianki o dziurze ozonowej pochodzą z lat 50 - tych. Od 1977 roku oficjalnie

są podawane wartości stężenia ozonu, natomiast w 1985 roku ogłoszono, że zawsze w

czasie arktycznej wiosny (sierpień, wrzesień, październik), następuje ubytek do 90%

warstwy ozonowej nad Antarktydą, co powoduje m.in.: tzw. "efekt cieplarniany".

Od 1991 roku w Polsce istnieje całkowity zakaz używania freonów. Alternatywą, może być

przykładowo stosowanie innych gazów napędowych, lub zamiast klasycznych

dezodorantów - dezodorantów w sztyfcie.