Hildesheim - fundacje biskupa Bernwarda
* Kolumna Bernwarda z cyklem Chrystologicznym, ok. 1030. odlana z brązu na wzór kolumn tryumfalnych stawianych przez cesarzy w Rzymie[2], przedstawia 24 sceny z życia Chrystusa od chrztu w Jordanie po wjazd do Jerozolimy. Kolumna stała w chórze wschodnim kościoła św. Michała aż do XVIII w., kiedy to mieszkańcy miasta przenieśli ją na dziedziniec katedry, by ratować ją przed przetopieniem. Z początkiem XIX w. kolumna stanęła w południowym transepcie katedry.
* Świeczniki Bernwarda, ok. 1000. romański świecznik kolisty (średnica: ok. 6m), służył za wzór świeczników w katedrze w Akwizgranie i GroIJcomburg. Symbolizuje wizję niebiańskiego miasta Jeruzalem.
* tzw. Kosztowny Ewangeliarz Bernwarda, ok. 1015.
* Drzwi z brązu Bernwarda
1015, pierwsze brązowe drzwi ze scenami figuralnymi i rzeźbiarskimi, skrzydło lewe: historia upadku ludzkości, prawe: sceny Zbawienia i łaski, forma impresjonistyczna, różna głębokość reliefu, horror vacui.
(1015) - dwudrzwiowe wrota z brązu (wys.4,72 m), pierwotnie wykonane dla kościoła św. Michała; przeniesione do zachodniego portalu katedry. Na lewym skrzydle przedstawione są sceny ze Starego Testamentu, m.in. opowieść o Adamie i Ewie a na prawym nowotestamentowe sceny z życia Chrystusa.
* Pióro pastorału Bernwarda, pocz. XI w.
* Insygnia ottońskie: Korona Ottona III (kon. X w.), Reichskreuz: Krzyż Konrada II (1024), Krzyż Lotara ( 1000).
* Krucyfiks arcybiskupa Gerona w Katedrze w Kolonii
975, najstarszy monumentalny krucyfiks, umieszczono w nim hostię i relikwie Krzyża św., przebity czterema gwoździami, wzdęty brzuch.
16. PRZYKŁADY ARCHITEKTURY ROMAŃSKIEJ W POLSCE ( STRZELNO ...)
Architektura romańska w Polsce - rozwijała się od czasu odbudowy państwa przeprowadzonej przez Kazimierza Odnowiciela, czyli od ok. 1050 do ok. 1250. Jej początki sięgają jednak starszej kamiennej architektury wczesnopiastowskiej z czasów Mieszka I, Bolesława Chrobrego i Mieszka II. Znaczny wpływ wywierały na nią tradycje przyniesione przez przybywających do kraju dostojników kościelnych z Włoch, Francji i Niemiec, a także wzory przenoszone przez zakony o międzynarodowym zasięgu. Kościoły budowano najczęściej z kamienia. Pod koniec XII wieku pojawia się, zwłaszcza na Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce, cegła. W okresie romańskim układano ją w wiązaniu zwanym wendyjskim wypartym dopiero pod koniec XIII wieku przez wątek gotycki. Jednak wśród zachowanych zabytków dominuje kamień o różnym stopniu obróbki. Większość budowli z tego okresu została przebudowana w okresie późniejszym (zwłaszcza w okresie gotyku i baroku). Wśród zabytków zachowały się przykłady budowli centralnych, kościołów jednonawowych i trójnawowych, a także zabudowań klasztornych. Budynki przypominają swoją budową figury geometryczne.
( na odzielnei kartce)
17. REGIONY BUDOWNICTWA ROMAŃSKIEGO WE FRANCJI I ITALII / MATERIAŁ . CEGŁA / PN I PD .
Regiony budownictwa romańskiego we Francji i Italii
Sztuka romańska: demokratyczna, praktyczna, funkcjonalna, struktura pozioma (miasto i zakony), żywa w wyrazie, dynamiczna, eksperymentalna.
Architektura romańska: Przede wszystkim addycyjność brył i separatyzm wnętrz. Pierwszy termin oznacza, że budynek romański składa się z prostych brył geometrycznych (prostopadłościanów, walców i półwalców) zestawionych ze sobą z wyraźnym wyróżnieniem każdej z nich (bez płynnego ciągłego przechodzenia jednej w drugą), nakrytych osobnymi dachami. We wnętrzu odzwierciedla to druga z powyższych cech - poszczególne części przestrzeni (nawy, kruchty, chóry, absydy) mieszczące się w widocznych od zewnątrz osobnych bryłach, są wyraźnie oddzielone od siebie różnicami wysokości, nadprożami, łukami, rzędami kolumn itp.
Plan budynku romańskiego często jest oparty na siatce powielanych kwadratów, a proporcje brył i wnętrz oparte są na prostych zależnościach arytmetycznych - np. nawa główna zwykle jest dwukrotnie szersza niż nawy boczne, długość nawy bocznej jest wielokrotnością (np. pięciokrotnością) jej szerokości, wysokość naw bocznych jest zwykle połową wysokości budynku, itp.) Niektórzy przypuszczają, że zależności takie są wynikiem teologicznej interpretacji fragmentów Pisma Świętego, głoszącego, że Bóg urządził świat "według liczby i miary".
W budowlach romańskich występuje szereg zdobniczych elementów wystroju charakterystycznych dla tego stylu (gzymsy arkadowe, biforia i triforia, typowe głowice i bazy kolumn i inne).
ARCHITEKTURA ROMAŃSKA WE FRANCJI
Architektura romańska we Francji rozwijała się od X wieku do ok. 1140 r., w którym w północnej Francji rodzi się nowy kierunek - gotyk. Cechują ją dość duża różnorodność, stąd często wprowadzany jest podział na poszczególne szkoły (regiony).
CENTRUM FRANCJI
lubiejaszczury