Samo zdrowie
Rozdział 2
Niektóre kobiety noszą kapelusze, aby być modne. Inne, aby chronić głowę przed deszczem lub słońcem. Dla Kelly Bouchard kapelusz był nieodłączną częścią ubioru, dzięki której maskowała lub obwieszczała swoje nastroje. Kiedy dziś, wraz z innymi mieszkańcami West Dartmouth, wchodziła po schodach miejscowego liceum, miała na głowie kapelusz bojowy.
Niespokojnie zerknęła przez ramię: tylu ludzi. Wykrzesała z siebie odwagę na dzisiejsze wystąpienie, gdyż przekonana była, iż niewiele osób zainteresuje się spotkaniem Komisji Szkolnej. Ileż bowiem ludzi może chcieć opuścić zaciszny salonik tylko po to, by debatować nad przyszłorocznym budżetem szkoły?
Otóż w West Dartmouth co najmniej pół miasta.
Za drzwiami znowu stanęła stropiona. Jeśli połowa miasteczka tłoczyła się przed drzwiami szkoły, to druga jego część była już w środku, napełniając hol gwarem i zgiełkiem. W desperackim geście zerwała z głowy kapelusz, a potem nasadziła z powrotem tak, że rondo dotykało teraz niemal jej małego, piegowatego noska. To niemożliwe. Od czasu szkolnych przedstawień nie występowała przed tak wielką publicznością. Ale wtedy wyglądało to przecież inaczej. Na scenie stawała nie ona - otyła, zawstydzona Kelly-Słonica, jak nazywały ją złośliwe koleżanki - lecz przedstawiane postacie matron czy żon.
Dzisiaj jednak nie było roli, za którą mogłaby się skryć. Nie, to niemożliwe. Nagle zdała sobie sprawę z tego, że już od dłuższej chwili mnie w rękach kapelusz. Przypomniała sobie ten, który miała na głowie Ingrid Bergman w finale „Casablanki". Kapelusz demonstrujący odwagę i stanowczość kobiety, która postanawia zerwać z kochankiem i odjechać, zamiast stoczyć z nim kolejną walkę... Nie, pomyślała Kelly, z pasją nakrywając głowę. Nie można się tak bez końca wycofywać.
Tymczasem tłum w holu zaczął rzednąć, gdyż ludzie powoli znikali w sali konferencyjnej. Przy wejściu para o szpakowatych włosach rozmawiała z mężczyzną w sztruksowej marynarce. Kobieta przyjaźnie klepała go po ramieniu.
- Będziemy z pewnością głosowali za nową szkolą, panie Whittaker - zapewniła. - Nasz najstarszy wnuk chodzi do ogólniaka i te lekcje na dwie zmiany są okropne. Dzieciaki nie powinny wracać po ciemku do domu. - Kręcąc głową podążyła za mężem.
Whittaker spoglądał za oddalającą się parą z wyraźną satysfakcją na twarzy.
Nagle odwrócił się w kierunku Kelly.
- Dobry wieczór - powiedział głosem niskim i miłym, a w opalonej twarzy rozbłysły szare oczy. - Chyba nigdy jeszcze nie widziałem pani na naszym spotkaniu.
- Nie... to znaczy tak. Nie mógł pan mnie widzieć.
Wraz z Nuki przeniosły się do West Dartmouth dopiero miesiąc temu. Krzątanina wokół sklepu nie pozwoliła na żadne spotkania towarzyskie.
- David Whittaker. - Wyciągnięta dłoń zatrzymała ją w wejściu. - Przewodniczę Komisji Szkolnej.
- Kelly Hol... - Przerwała; po sześciu miesiącach ciągle jeszcze się zapominała. - Bouchard - poprawiła, czując uścisk mocnych palców.
Spojrzenie szarych oczu było natarczywe, chociaż może to brwi, gęste i ciemniejsze od brązowych włosów, nadawały im taki wyraz.
- Bardzo mi miło. Mam nadzieję, że pani także popiera projekt budowy nowej szkoły?
- Ale wtedy musi także chcieć, żebyśmy podnieśli podatki, prawda? - odezwał się z boku głos Lelanda Howarda, właściciela domku, który wynajmowała Kelly i przewodniczącego Rady Miejskiej West Dartmouth.
Whittaker nie odwzajemnił uśmiechu Howarda.
- Dobrze pan wie, że oznaczałoby to dodanie jednego dolara do każdej setki płaconej jako podatek. To nikogo nie zrujnuje, a szkoła jest przecież miastu niezwykle potrzebna.
- Wcale tego nie wiem i wcale nie jestem tego pewien, podobnie zresztą jak pani Kelly i każdy inny podatnik z West Dartmouth. No, ale chodźmy, dopóki nie zajęto wszystkich miejsc siedzących - powiedział Leland, ujmując kobietę za łokieć.
Kelly zdążyła się jeszcze odwrócić i uśmiechnąć przepraszająco, na co Whittaker odpowiedział wyrozumiałym rozłożeniem rąk, by zaraz zwrócić się do kolejnych gości.
- Wspaniale, że zdecydowała się pani przyjść - szepnął jej do ucha Leland. - Czy będzie pani chciała zabrać głos w tej sprawie?
- Ja... - Gdyby odpowiedziała „tak", nie miałaby już drogi odwrotu.
- Naprawdę powinna pani - powtórzył już chyba po raz dziesiąty. - To bardzo ważny problem.
- Tak, ważny - zgodziła się Kelly, myśląc zarazem: Ale dlaczego właśnie ja mam go podnosić? Przecież Leland Howard z pewnością bardziej mógł wpłynąć na
opinię mieszkańców, jeśli zważyć na jego pozycję w Radzie.
- Przepraszam panią, ale znajomy ma do mnie jakąś sprawę. - Wskazał na mężczyznę, który machał do niego z przeciwnego końca sali.
- Kelly skinęła głową i usiadła na najbliższym wolnym krześle. Leland Howard był uprzedzająco grzeczny w stosunku do swej lokatorki, a przecież zawsze czuła się przy nim skrępowana. Jest taki... gładki, pomyślała, ale natychmiast przyszło jej do głowy, że to samo trzeba by powiedzieć o wszystkich politykach. Wtedy wzrok jej padł na Davida Whittakera, który wchodził właśnie na podium, by dołączyć do reszty Komitetu. Nie, o nim nigdy nie powiedziałaby gładki; raczej twardy.
Whittaker, który zajął miejsce pośrodku stołu, przysunął do siebie mikrofon i powiedział:
- Dobry wieczór państwu. Jak czytaliście państwo z pewnością w „Dartmouth Daily", dzisiejsze spotkanie ma charakter informacyjny. W przyszłym tygodniu zaczniemy opracowywać budżet na najbliższy rok szkolny, państwo zaś w maju będziecie głosować za tym projektem lub przeciw niemu. Zanim jednak zaczniemy żonglować liczbami, najpierw chcielibyśmy zasięgnąć porady u was, rodziców i podatników.
Przez salę przebiegł szmer.
- Już ja ci doradzę - mruknęła sąsiadka Kelly.
- Wszyscy oczywiście wiedzą, jaki problem musimy przede wszystkim rozstrzygnąć, . Potrzebne nam jest nowe liceum. Walka o nie trwa już od czterech lat i od czterech lat niewielkiej, ale, hm, jakby to powiedzieć... bardzo głośnej grupce oponentów udaje się pokrzyżować plany sfinansowania nowej szkoły.
- Co się udało dotąd, uda się i potem! - zawołał z rogu sali jakiś mężczyzna.
- Zamknij się, Joe! - rozbrzmiał tuż obok gniewny głos kobiecy.
- Wszyscy państwo będą mogli dać wyraz swoim opiniom podczas majowego głosowania - przypomniał Whittaker. - Ja zaś chciałbym tylko przypomnieć, że to wasze dzieci zmuszone są tłoczyć się po - czterdzieścioro w jednej klasie i na dodatek w budynku wybudowanym czterdzieści lat temu, ani razu nie remontowanym. To wasze dzieci od czterech lat muszą się uczyć na dwie zmiany, co i tak nie zapobiegło konieczności skrócenia czasu lekcyjnego. Na przyszłą jesień przypada, dokonywany raz na dziesięć lat przez Stowarzyszenie Szkół i College'ów Nowej Anglii, przegląd wszystkich szkół średnich i półwyższych. Jeśli nie otrzymamy pozytywnej oceny, wasze dzieci będą miały mizerne szanse, by dostać się po liceum do dobrego college'u.
- Mój Boże, jakżeż on się troszczy o nasze dzieci!
- Sąsiadka Kelly teatralnym gestem położyła rękę na piersi.
Kelly tymczasem uważała, że Whittaker ma rację. Dzieci, własne czy cudze, były przyszłością ich wszystkich i wszystkim powinno zależeć na poziomie ich edukacji. Całe szczęście, że to nie dotyczyło jej ośmioletniej córeczki; zanim Nuki osiągnie wiek licealny, problem szkoły średniej w West Dartmouth będzie już na pewno rozwiązany.
- Fundusz budowy - ciągnął Whittaker - jest oczywiście oddzielony od funduszu przeznaczonego na działalność starej szkoły, ale o jednej rzeczy chciałem państwa zapewnić w imieniu Komisji Szkolnej.
Ponieważ chcemy mieszkańców nakłonić do wzięcia na siebie dodatkowych ciężarów, zrobimy wszystko, żeby nie podwyższać innych kosztów i ani pensa nie wydać niepotrzebnie. Dlatego też udało nam się nakłonić nauczycieli, aby zgodzili się na zamrożenie płac na jeden rok.
Na sali rozległy się okrzyki radości. Whittaker gestem ręki uciszył zebranych.
- Niech chociażby to będzie dla państwa dowodem, że również nauczycielom zależy na nowej szkole.
I dlatego bardzo proszę, byśmy zachowali podobny umiar i nie obciążali budżetu szkolnego żadnymi nowymi wydatkami, nie występowali z żadnymi dodatkowymi pomysłami. A teraz, kto z państwa chce zabrać głos?
Kelly westchnęła głęboko, spoglądając na pierwszego mówcę, który zbliżał się właśnie do mikrofonu. Wszystko wyglądało jeszcze gorzej, niż to sobie wyobrażała.
Za stołem niski grubas rozwodził się nad problemem uniformów dla orkiestry szkolnej i marnego stanu instrumentów, tymczasem przed oczyma Kelly pojawił się obraz matki sprzed dziesięciu lat, kiedy jej, zwykle rumiana i wesoła twarz, teraz śmiertelnie blada, ledwie się odcinała od szpitalnej poduszki. Zawał w wieku czterdziestu lat...
- Tego należało się spodziewać - powiedział lekarz - przy takiej nadwadze. - Przelotnie zerknął na korpulentną sylwetkę Kelly. - Wyciągniemy ją z tego, ale jeśli nie zadba o siebie, wróci do nas w przeciągu roku. Ona musi schudnąć...
Dziewczyna ukradkiem przesunęła dłonią po swoim smukłym, mocnym ramieniu. Miała już to za sobą. Nie była już Kelly-Słonicą, a matka... matka nosiła teraz odzież o rozmiarze trzydzieści, osiem i robiła codziennie ośmiokilometrowe marsze.
Ale czy do tego rzeczywiście potrzebne są lata dziewczęcych upokorzeń, jak u Kelly, lub spojrzenie w oczy śmierci, jak w przypadku jej matki? Jeśli udałoby się
jej uchronić przed tym chociaż jedno dziecko...
- Dziękuję, panie Smith - stanowczo przerwał mówiącemu Whittaker, który przez chwilę szeptem konsultował się z innymi członkami Komisji.
- Ale ja jeszcze...
- Dziękuję, panie Smith. Mogę panu obiecać, że wszystkie pańskie problemy, jako kierownika orkiestry, przedyskutujemy z dyrekcją szkoły. Jedno jednak nie może ulegać najmniejszej wątpliwości: nie będzie żadnych dodatkowych pieniędzy na zajęcia muzyczne, a wprost przeciwnie, obawiam się, iż będzie ich wyraźnie mniej. Wiele rzeczy trzeba będzie załatwić własnym sumptem. Wiem dobrze, że fortepian używany na próbach chóru stoi, czy może lepiej, słania się na ostatnich nogach, gdyby więc pan sam czy ktoś z rodziców zechciał służyć tu pomocą...
I tak wszystko toczyło się przez ponad godzinę. Zatroskani rodzice zabierali głos na zmianę z rozsierdzonymi podatnikami, którzy stanowczo domagali się okrojenia wydatków na szkołę. Pewna starsza kobieta zaproponowała, by zupełnie zlikwidować zajęcia sportowe.
- Dzieciaki mogą śmiało bawić się po szkole w chowanego i grać w piłkę na trawnikach, jak to było za moich czasów - przekonywała.
Z sali dość zgodnie posypały się syki i pogwizdywania.
Kelly na przemian zdejmowała kapelusz i wciskała go na głowę. To nie było bynajmniej przyjazne audytorium; jak zostanie przyjęta jej sugestia?
Whittaker właśnie odpowiadał na kolejną propozycję.
- Jeśli Koło Naukowe chce urządzić wycieczkę do Smithsonian Institute, panie Piper, to koszty przejazdu będą musieli niestety ponieść sami chętni. Autobusy szkolne będą w roku przyszłym wykorzystywane tylko do najbardziej niezbędnych przewozów. - Przewodniczący Komisji Szkolnej powiódł wzrokiem po zebranych. - Czy ktoś jeszcze?
Musiała się zdecydować natychmiast, jeśli w ogóle miała zabrać głos. Zobaczyła, jak z drugiego końca Leland Howard posyła jej znaczące spojrzenie.
Nieśmiało uniosła palce do góry. Miała wrażenie, iż serce obija jej się o żebra.
- Świetnie - oznajmił Whittaker z wyraźną ulgą.
- Przejdźmy zatem do najważniejszego problemu.
Przygotowaliśmy wstępne wyliczenie kosztów postawienia nowego budynku i chociaż, jak się zdaje, niektóre ceny zdążyły już przez ten czas wzrosnąć, to jednak...
- Przepraszam! - wychrypiała Kelly. Whittaker spojrzał na nią zdumiony.
- Tak, pani Boucher?
- Bouchard - poprawiła Kelly łamiącym się głosem, który był chyba słyszalny najwyżej trzy rzędy dalej. Poczuła gwałtowny skurcz żołądka, a odwrócone nagle ku niej twarze widziała jakby przez mgłę.
Desperackim ruchem ściągnęła kapelusz, by się od nich odgrodzić. - Chciałam zabrać głos - powiedziała, tym razem głośniej już i wyraźniej.
Dobrze znała tę tremę jeszcze z czasów szkolnych i już wtedy nauczyła się z nią walczyć. Bierzesz głęboki oddech, otwierasz usta, a słowa znienacka napływają same.
- Tak - zaczął przewodniczący widząc, że Kelly zmierza już w stronę podium - ale czas na wnioski...
Sięgnęła po mikrofon, ponieważ jednak okazało się, że nie był przymocowany do żadnej podpórki, szarpniecie nie napotkało oporu i dziewczyna zatoczyła się do tyłu. Gdzieś blisko rozległ się chichot.
- Bardzo przepraszam! - powiedział Whittaker tonem odrobinę ostrzejszym. - Powiedziałem już, że czas...
- To taka sama podatniczka jak my wszyscy - usłyszała Kelly głos swego gospodarza. - I ma takie samo prawo zabrać głos.
- Tak, tak! - poparł ktoś Howarda.
- Dziękuję - odruchowo rzuciła Kelly.
- Sięgnęła po kapelusz, który nie wiedzieć kiedy znowu znalazł się na jej głowie, ale tym razem rondo zaczepiło o spinkę do włosów i pociągnęło ją za sobą, a rudawe włosy spłynęły potokiem na ramiona Kelly. W drugim rzędzie posłyszała pełne aprobaty cmoknięcie. Przełożyła bezradnie kapelusz z jednej ręki do drugiej, a potem nałożyła go z powrotem, zupełnie nieświadoma tego, jak zabawnie teraz wygląda.
- Pan Whittaker prosił, żeby zgłaszać się tylko ze sprawami naprawdę ważnymi i ja właśnie chciałam powiedzieć o czymś, co jest w ogóle najważniejsze...
o jedzeniu.
Ktoś parsknął śmiechem, Kelly opuściła więc rondo na oczy i spod tego schronienia kontynuowała:
- Mam ośmioletnią córkę, Nuki, której zawsze daję do szkoły śniadanie, ale któregoś dnia Nuki zamieniła się z koleżanką na śniadanie ze szkolnej stołówki.
- Do rzeczy, do rzeczy - ponaglił ją Whittaker.
Kelly rzuciła mu spojrzenie pełne oburzenia i z najwyższym trudem odwróciła się od zimnych, nieugiętych oczu.
- I... i zwymiotowała.
- Wielkie mi rzeczy, z dzieciakami tak zawsze - zawołał mężczyzna o imieniu Joe, który, jak się zdaje, lubił sprzeciwiać się wszystkim i wszystkiemu.
- Kiedy zorientowałam się, że Nuki jest zupełnie zdrowa i że torsje zostały spowodowane przez sam posiłek, zajrzałam do jadłospisu i oniemiałam! Kuchnia jak z czasów pionierów! Wszystko: hamburgery, hot-dogi, pizze skąpane w sosach i tłuszczu. Warzywa tak starannie wygotowane, że nie została w nich nawet odrobina witaminy. Tak karmione są nasze dzieci. Przeciętny amerykański dziesięciolatek waży trzy-cztery kilo ponad normę, a oto i przyczyna.
- Wyrabiamy w nich fatalne nawyki, jeśli chodzi o odżywianie się, bardzo niebezpieczne nawyki. A, moim zdaniem, zasady dietetyki, i to stosowane w praktyce, a nie tylko teoretycznie wykładane, stanowią ważną część edukacji.
Na sali robiło się coraz szumniej w czasie jej przemowy, tak że Kelly musiała coraz bardziej podnosić głos. Nie wiedziała jednak, czy jest to szmer aprobaty, czy sprzeciwu.
- Pani Boucher - odezwał się Whittaker. - Czy zechciałaby pani wyjaśnić...
- Bouchard - poprawiła.
- Pani Bouchard, czy zechciałaby pani wyjaśnić, o co pani konkretnie chodzi, poza generalnym odchudzeniem amerykańskich dzieci?
- Tak, oczywiście - odparła, a ton jego głosu nieoczekiwanie dodał jej odwagi. Przez sześć miesięcy zdążyła zapomnieć, jak dotkliwy potrafi być męski sarkazm. Pół roku temu skuliłaby się i wycofała jak myszka do norki, ale sześć miesięcy wolności od Larry'ego zrobiły swoje. - Tak, oczywiście - powtórzyła i zsunęła kapelusz na tył głowy. - Już przechodzę do konkretów. Otóż proponuję, żeby West Dartmouth zapewniło sobie pomoc fachowego dietetyka, który będzie układał szkolny jadłospis.
- Nie ma mowy - stanowczo sprzeciwił się Whittaker. - Żadnych nowych etatów w przyszłym roku. Zresztą sprawami posiłków zajmuje się już pani Higgins, więc gdybyście panie...
- Owszem, rozmawiałam już telefonicznie z panią Higgins - zapewniła Kelly, nie obracając się do przewodniczącego - ale okazało się, że, niestety, nie ma ona najmniejszego pojęcia o współczesnej dietetyce. Oznajmiła, że układa jadłospis od trzydziestu lat i zamierza to robić przez następne lat trzydzieści. Nie wątpię, że pani Higgins jest bardzo dobrą kucharką, - ale nasza wiedza o tym co zdrowe, a co szkodliwe, bardzo się rozwinęła. Były liczne badania, są raporty...
- Rozumiem, sugeruje pani, żebyśmy założyli w szkole specjalistyczną bibliotekę dietetyczną - zadrwił Whittaker.
- Nie, drogi panie - obruszyła się Kelly. - Sugeruję, żebyśmy radykalnie ograniczyli ilość tłuszczu w posiłkach naszych dzieci, jak to od lat już zaleca Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne. Dzieci muszą mieć bogaty wybór napojów mlecznych, sałatek, mniej musi być w ich pokarmach mąki, soli, azotanów, cholesterolu, nasyconych tłuszczów...
Aż podskoczyła, kiedy młotek przewodniczącego walnął w blat.
...
angela17111