Graham Masterton - Ciało i krew.pdf
(
2066 KB
)
Pobierz
140378256 UNPDF
Graham Masterton
Ciało i krew
ROZDZIAŁ I
— To tutaj, dzieci - powiedział Terence po niespełna godzinie jazdy. Skręcił swoim
poobijanym czarnym mercurym kombi z szosy, wjechał przednimi kołami na nasyp i zgasił silnik.
Emily spojrzała przez boczną szybę na falujące przed burzą pszeniczne pole, fruwające w
powietrzu plewy i niebo, teraz ciemniejsze nawet od oczu taty.
— Dlaczego tutaj przyjechaliśmy? - zapytała. - Nie zdąŜymy na Deep Space Nine.
Miała na sobie o jeden numer za małą Ŝółtą sukienkę w kwiatki; oprawki jej okularów
pozlepiane były plastrem Band Aid, a miedziane włosy zaplecione w warkoczyki i związane
kokardami.
Obok niej poruszyła się i otworzyła oczy Lisa. Miała dziewięć lat, blond włosy, chude
nadgarstki, chude nogi, skarpetki do kostek i skomplikowany aparat na zębach, z powodu którego stale
sepleniła. George spał z otwartymi ustami, śliniąc się na podłokietnik. George miał tylko trzy lata i
odstające uszy.
— Nadszedł czas, dzieci - oznajmił z dziwnym uśmieszkiem Terence. — Czas, aby zrobić to,
co do nas naleŜy. - Wysiadł z samochodu i otworzywszy tylne drzwi, obszedł go dookoła, waląc
dłonią w dach i w maskę. Zniecierpliwiony i niespokojny, nie mógł ustać w miejscu. - Szybciej,
dzieci, pośpieszcie się, juŜ czas.
Wysiedli z samochodu. Tato zatrzasnął drzwi i przez chwilę stali na poboczu. Wiatr szumiał i
świstał, po asfalcie przelatywały suche grudy ziemi. Nie wiedzieli, co mają robić. Nic wiedzieli,
dlaczego się tutaj znaleźli. Ale tato powtarzał im bez przerwy, kiedy jechali, ze muszą zostać ocaleni.
— Kocham was, kocham was wszystkich. Wiecie, jak bardzo was kocham? Dlatego właśnie
musicie zostać ocaleni.
Tato otworzył bagaŜnik i wyjął z niego swój stary worek. Dzieci go nie lubiły. To był ten sam
stary worek, w którym utopił tego szczeniaka labradora, który urodził się zdeformowany. Ten sam
stary worek, w którym regularnie przynosił do domu pokrwawione ciała zastrzelonych przez siebie
królików. Ten sam stary worek, który powalany był wszelkiego rodzaju strasznymi plamami i okro-
pnie śmierdział.
— Chodźcie, dzieci, chodźcie tu na górę - ponaglał ich Terence. WciąŜ oszołomieni wdrapali
się w ślad za nim po osypującym się
ziemnym nasypie. Jakiś pyłek wpadł do oka George'owi, który zatrzymał się, zamrugał i zaczął
energicznie pocierać powiekę. Tato zawrócił, odłoŜył swój worek i zajrzał synkowi do oka.
— Czujesz, gdzie on jest? Spójrz w górę... a teraz w bok. Nie, nic nie widzę, George. Chyba
wypadł.
Zaczęli torować sobie razem drogę przez szumiący ocean dojrzewającej pszenicy. Emily
trzymając za rękę George'a, Lisa trochę z tyłu. I tato, który przez cały czas mówił do siebie i
gestykulował, wyprzedzając ich o parę kroków: nigdy zbyt blisko i nigdy zbyt daleko.
— Jak myślicie, dzieciaki! — zawołał. - Czy to nie jest jeden z tych dni?
Emily spojrzała w górę. Niebo było ciemnobrązowe - naprawdę ciemnobrązowe! — a chmury
gnały po nim jak spuszczone z uwięzi ogary. Gnały tak szybko, iŜ mogło się wydawać, Ŝe wiruje
wokół nich cały świat; mogło się wydawać, Ŝe cały stan Iowa kręci się na olbrzymim trzeszczącym i
dudniącym talerzu gramofonu.
— Alouette, urocza Alouette — zaśpiewał Terence, a potem zagwizdał, podskoczył w górę,
obrócił się do nich twarzą i zakręcił kilka razy nad głową starym workiem. — Pamiętacie tę piosenkę?
Pamiętasz tę piosenkę, Emily? Kiedy byłaś małym dzieckiem, wprost ją uwielbiałaś. Śpiewałem ci ją
przez cały dzień i przez całą noc, przez cały dzień i przez całą noc, i niech mnie kule biją, jeśli kłamię.
Dzieci przebiegły kilka kroków i zatrzymały się. W twarze zaczęły kłuć je krople deszczu.
— Ocal nas — krzyknął Terence, brodząc po kolana w pszenicznych kłosach. - Ocal nas,
prosimy, ocal nas, BoŜe!
— Ocal nas! - zapiał swoim cienkim piskliwym głosikiem George. Wszędzie wokół nich
wirował kurz i plewy.
- Ocal nas - zaintonował Terence- Ocal nas, ocal nas. Ocal nas!
- Ocal nas! - krzyczały dzieci. - Ocal nas!
- Ale od czego nas ocal? - zapytał Terence, odwracając się, Ŝeby wbić szeroko otwarte oczy w
całą trójkę, lecz jednocześnie ani na chwilę nie przestając posuwać się wielkimi krokami do tyłu. Ocal
nas od czego, dzieci? Ocal nas od czego?
— Ocal nas od Pana Wooga-boogah! — krzyknął George.
— O, nie — odparł, potrząsając głową, Terence. - Nie od Pana Wooga-boogah.
— Ocal nas od złej krwi? — próbowała zgadnąć Lisa. Terence dał trzy kolejne kroki do tyłu,
nie spuszczając z oczu
Emily. A potem podniósł w górę stary worek i wydał z siebie przenikliwy okrzyk podobny do
kwiczenia świni.
— Naturalnie — zawołał. — Ocal nas od złej krwi! Ocal nas od tej złej, złej krwi! Ocal nas od
zła, od ciała i od diabła!
— Ocal nas od zła, od ciała i od diabła! - zapiszczał George. Ocal nas od zła, od ciała i od
diabła!
Po przejściu niecałego kilometra natrafili na głęboką bruzdę, przypominającą stare koryto
strumienia albo zaorany pas ziemi, mający chronić las przed poŜarem. Bruzda zarośnięta była
dziewannami, których szerokie liście drŜały bezustannie na wietrze; drŜały i trzęsły się niczym
nerwowe dłonie.
Terence stanął w miejscu i mruŜąc oczy przed pyłem i wiatrem zatrzymał gestem dzieci.
Najpierw popatrzył w głąb bruzdy, a potem wygiął plecy w łuk i spojrzał prosto w pędzące niebo.
Chmury sunęły po nim tak szybko, Ŝe na krótką chwilę stracił równowagę i o mało się nie wywrócił.
Tak! ZbliŜał się huragan, zbliŜało się tornado, zbliŜała się trąba powietrzna, czuł to wszystkimi porami
skóry. Z pewnością nie była to odpowiednia pora, Ŝeby uganiać się i tańczyć po polu.
— O, BoŜe w niebiosach, ocal nas od tej złej, złej krwi! — krzyknął w niebo.
— Ocal nas! — powtórzyły posłusznie dzieci.
— Ocal nas, Panie! - zawołał.
— Ocal nas - powtórzyły dzieci.
Odbiegł od nich lalka kroków, wymachując workiem. Dzieci stały stłoczone razem na skraju
bruzdy, trzymając się wszystkie za ręce i czekając, aŜ wróci. Terence był bardzo wysoki, chudy i
niezgrabny Miał wyraźnie podniesione do góry jedno ramię i wystającą z jednej strony klatkę
piersiową, tak jakby matka upuściła go, kiedy był małym dzieckiem. Jego głowa była równieŜ wielka i
kanciasta, jak obuch siekiery. Rudawe włosy miał przycięte bardzo krótko, tak Ŝe tył głowy wydawał
się pokryty wzorem w gałązkę. ChociaŜ ubrany był w spraną marynarkę z denimu i workowate sprane
dŜinsy, jak przystało na robotnika, jego skóra miała niezdrowy biały odcień a pod oczyma widniały
fioletowe kręgi, tak jakby był urzędnikiem rachmistrzem albo lalkarzem. Kimś, kto spędza całe dnie
za zamkniętymi drzwiami, duŜo pali i rzadko rozmawia z ludźmi.
Wrócił do nich, brodząc przez sięgającą do kolan pszenicę, pociągnął nosem, zakaszlał i wytarł
nos wierzchem dłoni.
- Musimy się pomodlić - powiedział. Tembr jego głosu był teraz o wiele niŜszy, o wiele
powaŜniejszy. — To właśnie musimy teraz zrobić. Musimy się pomodlić. Lisa podniosła lewą dłoń,
Ŝeby osłonić twarz od deszczu.
— Strasznie pada, tato. Zimno mi. Chcę wracać do domu.
- Ja teŜ chcę do domu — dodał George.
Emily trzęsła się z zimna, ale nie odezwała się ani słowem. Emily obserwowała uwaŜnie swego
ojca powiększonymi przez soczewki okularów oczyma. Od maleńkości słyszała, jak opowiadał o złej
krwi, a takŜe o Biblii i o Rzeczach, Których Kobiety Nigdy Nie Powinny Robić. Mówił takŜe o czymś
jeszcze, czego właściwie do końca nie rozumiała, ale co zawsze ją przeraŜało, chociaŜ nie bardzo
wiedziała dlaczego. Mówił o Zielonym Wędrowcu.
Pamiętała, jak krzyczał do mamy: „Usłyszysz kiedyś jego pukanie, Iris, z pewnością usłyszysz!
Ale nigdy, ale to przenigdy nie otwieraj drzwi Zielonemu Wędrowcowi. Nawet w najśmielszych
marzeniach nie roj, Ŝe otwierasz przed nim drzwi!"
Kiedy była bardzo mała, spytała go niewinnym tonem, kim właściwie jest ten Zielony
Wędrowiec. Krew odpłynęła mu wtedy z przeraŜającą szybkością z twarzy i zaczął się trząść, jakby
dostał ataku padaczki. Nie pytała go juŜ potem o Zielonego Wędrowca. Nie miała śmiałości. Ale nadal
nawiedzały ją we śnie nie kończące się koszmary o stukających niespodziewanie w środku nocy do
drzwi intruzach, o czymś zielonym i niewysłowionym, co chciało się wedrzeć do domu. O gnijącym
od środka człowieku, który nadal chodził, z dłońmi, których wierzch porośnięty był mchem zamiast
włosami, i ze skrytą za plątaniną chwastów twarzą. O Zielonym Wędrowcu.
Czasami, we wczesnych godzinach poranka, kiedy mama spała i mruczała przez sen, Emily
widziała swego ojca stojącego bez ruchu na podwórku — widziała go stojącego nago, bladego jak
woal i wpatrującego się w parkan, wpatrującego się w alejkę za domem albo być moŜe nie
wpatrującego się w nic konkretnego.
Słyszała, jak pani van Dyke z apteki Medicap mówiła, Ŝe jej tato jest w dwóch procentach
człowiekiem, a w dziewięćdziesięciu ośmiu procentach valium.
Terence w ogóle nie dokuczał dzieciom nigdy ich nie uderzył i naprawdę bardzo rzadko
strofował. Całował je, układał do snu i opowiadał bajki. Wiedziały, Ŝe je kocha, i przez większość
czasu był bardzo zabawny. Ale nie sposób było wyzbyć się uczucia, Ŝe coś jest z nim nie w porządku.
Za często zabawa stawała się zbyt rozpaczliwa, Ŝarty zbyt uporczywe, a łachotki zbyt gwałtowne. I z
jakiegoś nieodgadnionego powodu Emily wiedziała, Ŝe przyczyną całego zła jest osa: ona i jej
rodzeństwo.
Czasami, kiedy Terence wracał wieczorem z pracy, nie moŜna było po prostu do niego podejść.
Chodził po pokoju z twarzą skrytą w dłoniach i złorzeczył Bogu. Złorzeczył równieŜ samemu sobie.
— Dlaczego to zrobiłem? — powtarzał bez końca. -— Dlaczego to Ŝłobiłem? Dlaczego to
zrobiłem, chociaŜ wiedziałem?
Mając osiem lat Emily domyśliła się, co miał na myśli, pytając „dlaczego to zrobiłem?"
Miał na myśli „dlaczego zgodziłem się mieć dzieci?"
Ale po co zadawał sobie bez przerwy to pytanie i o czym takim wiedział — tego nigdy nie
odkryła.
Deszcz zmoczył jej okulary. Lisa ścisnęła ją za rękę zimną lepką dłonią, ale Emily nie zwracała
na to uwagi. Emily obserwowała swego ojca i ani na chwilę nie spuszczała z niego wzroku.
Terence odłoŜył stary worek i zbliŜył się do dzieci z lekko roztargnionym, nieobecnym
wyrazem twarzy.
— Emily? — zapytał. — Musimy się pomodlić.
— Tato, ja chcę do domu — odezwała się Lisa. — Pada deszcz, zrobiło się strasznie i nie chcę
przemoknąć.
George tupnął energicznie stopą.
— Doctor Foster! — zapiszczał. — Pojechał do Gloucester! W strumieniach deszczu!
Terence wziął Emily w ramiona i przytulił mocno do siebie.
— Moja kochana — powiedział. — Moja kochana dziewczynka. Nigdy nie zapomnij, jak
bardzo cię kochałem.
Nie był wcale pijany. Emily czuła tylko zapach mydła Dial, papierosów i ten słodkawy odór,
którym zawsze nasiąkało jego ubranie, zwłaszcza kiedy wracał z pracy. Jak sam mówił, pracował w
„branŜy spoŜywczej". Nie wyjaśnił jej jednak nigdy, co to naprawdę miało znaczyć.
— Ja teŜ cię kocham, tato - powiedziała ostroŜnie.
Terence uścisnął ją raz jeszcze, a potem wziął w ramiona Lisę i teŜ mocno przytulił do piersi.
— Lisa, kochanie, gdybyś tylko wiedziała, ile dla mnie znaczysz Gdybyś tylko wiedziała...
Lisa nie odezwała się ani słowem, rzuciła tylko z ukosa szybkie spojrzenie Emily, spojrzenie,
po części zaborcze (to mój tato), a po Wcści zdumione (po co nas tu w ogóle przywiózł i dlaczego taki
jest w nas nagle rozkochany?).
Na koniec Terence przykucnął, zmierzwił włosy George'owi i przyciągnął go do siebie.
— George... czy ty wiesz, co to znaczy dla męŜczyzny, kiedy ma własnego syna?
Mały pokiwał głową.
— Wiem — odparł. — Czy moŜemy juŜ wracać do domu? Terence ponownie zmierzwił jego
włosy w geście nieskończonej czułości i George ponownie z irytacją je przygładził. Terence uśmiech-
nął się, a potem wyprostował. Deszcz szeleścił w pszenicznych kłosach, a wiatr wciąŜ się wzmagał. Z
pewnością nie była to odpowiednia pora, Ŝeby tańczyć po polu. To w ogóle nie była odpowiednia pora
na tańce.
— Musimy się pomodlić — powiedział Terence. Pomódlcie się, dzieci. Nadszedł czas, aby
zrobić, co do nas naleŜy. Uklęknijcie, podziękujcie Panu Bogu i poproście Go, Ŝeby wybawił was od
złej krwi.
— Wpadł do kołuŜy, w sam jej środek i nigdy z niej nie wyszedł! - zawołał George.
— Mówi się „kałuŜy", a nie „kołuŜy", George — upomniała go Emily.
— Musimy się pomodlić, dzieci — powtórzył z rosnącym zniecierpliwieniem w głosie Terence.
— Rozumiecie mnie? Uklęknijcie, padnijcie na kolana przed Panem Bogiem.
Cała trójka popatrzyła na niego z niedowierzaniem. Deszcz zacinał coraz mocniej, a on prosił,
Ŝeby uklękły w tym błocie?
— Módlcie się! — wrzasnął głośno. — Na litość boską, módlcie się! Lisa uklękła pierwsza.
Potem George. Na końcu Emily. Deszcz padał teraz tak rzęsiście, Ŝe prawie nic nie widziała i musiała
zdjąć okulary, by wytrzeć je o skraj swojej kusej sukienki. Ziemia była twarda i pokryta grudami,
które ocierały jej gołe kolana, ale pomyślała, Ŝe im szybciej zrobi to, co kazał tato, tym szybciej będzie
po wszystkim, wsiądą z powrotem do samochodu i pojadą do domu na kolację. Mama na pewno
upiekła szynkę. W sobotnie popołudnie zawsze piekła szynkę. I zawsze dawała Emily pierwszy
plasterek, pociemniały od miodu i pachnący goździkami, a do tego kukurydzę albo dynię.
- Zamknijcie oczy - powiedział Terence i dzieci zamknęły oczy. Emily słyszała smagający pole
deszcz. Słyszała zawodzący wiatr i kroki ojca, który chodził w tę i z powrotem, depcząc z trzaskiem
kłosy.
— Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje —
powiedziała najgłośniej, jak mogła.
Dołączyła do niej Lisa, a potem George. George nie znał jeszcze zbyt dobrze „Ojcze nasz" i
połykał niektóre słowa.
— Zbaw nas od złej krwi, Panie — powiedział Terence.
— Zbaw nas! — powtórzyły dzieci.
Emily słyszała krąŜącego za ich plecami ojca. Otworzyła oczy i obróciła się, szukając go
wzrokiem, ale on natychmiast to zauwaŜył.
— Trzymaj oczy zamknięte, Emily! - krzyknął. - Trzymaj oczy mocno zamknięte, kochanie! I
módl się! Bo inaczej nie zostaniesz zbawiona!
Posłusznie zamknęła ponownie oczy. Ale potem dobiegł ją najbardziej draŜniący nerwy dźwięk,
jaki słyszała w swoim Ŝyciu. Jej ojciec śpiewał — ale nie normalnym głosem, lecz dziwnym
świergotliwym falsetem, tak jakby udawał kobietę. ZadrŜała z zimna. Miała przemoczoną sukienkę i
strasznie chciało jej się do toalety; bała się jednak poruszyć, zanim pozwoli na to ojciec.
— Prowadź, dobre światło... prowadź przez mroki nocy - śpiewał. — Prowadź mnie dalej!
Słyszała, jak za nimi krąŜy, nie przestaje krąŜyć.
Nie usłyszała jednak, jak otwiera stary worek, sięga ostroŜnie do środka i wyciąga z niego swój
największy sierp — sierp, którego uŜywał normalnie do przycinania krzaków jeŜyn. Nie widziała, jak
przesuwa kciukiem po ostrzu, przecinając opuszkę aŜ do kości, takie było ostre, i wysysając w
zamyśleniu cieknącą ze skaleczenia krew.
— Noc jest ciemna — zaśpiewał — a ja jestem daleko od domu; prowadź mnie dalej!
Krew z przeciętego kciuka pociekła dwoma szybkimi struŜkami po jego lewym nadgarstku i w
głąb rękawa. Terence podszedł do dzieci ze swoim specjalnie naostrzonym sierpem; na jego twarzy
malował się spokój i współczucie. Ocal nas — tłukło mu się w głowie. - Ocal nas od naszej złej krwi.
Wiatr wiał teraz tak zaciekle, Ŝe plewy kłuły go w policzki, a w powietrzu wirowały srebrne łodygi
perzu. Odsłonięta szyja małego George'a była taka cienka i biała, z pokrywającym ją meszkiem
włosów i jednym małym pieprzykiem. Gdyby George Ŝył dostatecznie długo, Ŝeby stać się próŜny, z
pewnością zoperowałby sobie te odstające uszy. Ale lepiej było zakończyć to w ten sposób lepiej dla
George'a, poniewaŜ dzięki temu nigdy nie dowie się, co to jest próŜność albo zakłopotanie i na zawsze
pozostanie czysty.
Błogosławieni, którzy są czystego serca; albowiem oni zobaczą oblicze Pana.
Terence stanął za George'em, trochę z jego prawej strony.
- Ojcze, Ojcze, jesteś w niebie, imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, wola Twoja - szeptał
George.
Terence podniósł sierp, który błysnął srebrzyście w powietrzu A potem zamachnął się i jednym
uderzeniem ściął George'owi głowę Głowa potoczyła się w najgęstsze łodygi dziewanny; roślina
przestała trzepotać liśćmi i cała zadygotała. Z szyi George'a trysnęła wysoka na metr kolumna
jasnoczerwonej krwi, a potem jego ciało upadło do przodu, w błoto.
Terence dał szybki nerwowy krok w lewo i nie czekając ani sekundy rozpłatał sierpem szyję
Lisy — przecinając warkoczyki, skórę, mięśnie i kręgi — ale nie do końca. Lisa krzyknęła cicho
„och", tak jakby wymierzył jej policzek, nic więcej, a Terence poprawił uchwyt i ciął ponownie, tym
razem z góry, prosto w krtań. Głowa spadła jej z ramion i zatrzymała się na ziemi za plecami.
Plik z chomika:
rezerwat30
Inne pliki z tego folderu:
Diabelski kandydat (The Hell Candidate) - Graham Masterton (Thomas Luke) - Ebook.pdf
(1481 KB)
G. Masterton - bibliografia.pdf
(709 KB)
Graham Masterton - Brylant.pdf
(2721 KB)
Graham Masterton - Ciało i krew.pdf
(2066 KB)
Graham Masterton - Katie Maguire.pdf
(1324 KB)
Inne foldery tego chomika:
►Filmy
2. Bajki HD
Adobe PageMaker 6.5 PL
Adobe Photoshop 6.0 CE [PL]
Anthony de Mello
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin