5.doc

5.5

a)   Wymagania instalacyjne dla przebiegów poziomych.

Kable biegnące ponad sufitem podwieszanym nie mogą być mocowane do konstrukcji

sufitu. Kable należy umieścić w drabinkach metalowych. Aby zachować przejrzystość instalacji i

ułatwić obsługę należy wszystkie kable prowadzić prostopadle lub równolegle do korytarza.

Kable wchodzące i wychodzące do/z pomieszczeń (pod kątem 90 stopni) powinny skręcać łagodnie

(minimalny promień skrętu = promień zgięcia powinien wynosić 4-krotność średnicy dla kabla

UTP). Instalując kable należy zawsze sprawdzać czy nie są naprężone na końcach i na całym swoim

przebiegu. Jeżeli kable znajdują się na otwartej przestrzeni, powinny być umieszczone w jednej

płaszczyźnie, nie wolno owijać kabli dookoła rur, kolumn, itp.

Kable, na całej długości od puszki na ścianie do Punktu Dystrybucyjnego, powinny być

wolne od sztukowań, zagnieceń i nacięć lub złamań. Żadne rozdzielanie par na dwa kanały

komunikacyjne nie może być wykonane w infrastrukturze okablowania. Wszelkie adaptacje

polegające na współdzielonym wykorzystywaniu kanału transmisyjnego (np. rozdzielanie par)

musza być robione poza infrastruktura stałą systemu okablowania.

b)  Centralny Punkt Dystrybucyjny powinien być połączony z punktem uziemionym budynku

(wymagania jak dla sieci elektrycznej).

c) W okablowaniu poziomym maksymalna długość przebiegu kabla wynosi 90m, pomiędzy

interfejsem użytkownika (PP) i punktem rozdzielczym (szafa rozdzielcza). Nie wolno w żadnym

wypadku dopuścić do tego, by całkowita długość kabla pomiędzy stanowiskiem roboczym

i punktem rozdzielczym plus przyłączenie do sieciowego sprzętu komputerowego przekroczyła

100m

d) Polaryzacja, sekwencja i kod kolorowy.

Polaryzacja

Polaryzacja jest definiowana jako wygląd zewnętrzny i rozmieszczenie kontaktów we

wtykach modułowych. Przykładami polaryzacji jest np. WE8W lub RJ45, czy Modified Modular

Jack czyli MMJ. Jeśli polaryzacja urządzenia nie pasuje do polaryzacji systemu okablowania

(gniazda w puszkach) wtedy musimy użyć mechanicznego adaptera, który zapewni nam konwersję

polaryzacji. Przyjęło się mówić, że gniazdo jest złączem rodzaju żeńskiego, a wtyk jest złączem

rodzaju męskiego. Zastosowana przez nas polaryzacja to WE8W znana także pod nazwą RJ45. Jest

to wersja 8-żyłowa polaryzacji wymienionych wyżej. Piny są oznaczone od 1 do 8. Złącze jest

szersze i dlatego nie jest możliwe umieszczenie wtyku WE8W w gnieździe WE6W, natomiast wtyk

WE6W można umieścić w gnieździe WE8W z tym, że pin l WE6W będzie podłączony z pinem 2

gniazda WE8W. Piny 1 i 8 nie będą podłączone, a w układzie z WE4W piny 1,2 oraz 7,8 także nie

będą podłączone.

Sekwencja

Sekwencja jest definiowana jako kolejność w jakiej przychodzące pary Tip/Ring są

podłączone do poszczególnych kontaktów we wtykach modułowych., np: które piny stanowią parę

pierwszą. Istnieje 7 standardowych sekwencji połączeń: USOC, MMJ, 258A (inaczej EIA T568B),

10BaseT, EIA T568A (inaczej EIA) oraz OPEN DECconnect. Rodzaj stosowanej sekwencji jest

wysoce istotny. Zastosowanie błędnej sekwencji może spowodować zwiększenie poziomu szumu

i przesłuchu przy końcach (NEXT) pochodzącego od nie sparowanych żył.

Zastosowana przez nas sekwencja to:

Jest to standard opracowany przez AT&T dla zastosowania w systemach PDS. Dla połączeń 8 –

żyłowych – wtyki o polaryzacji WE8W i WE8K – sekwencja zalecana w nowych instalacjach.

Kod kolorowy

System kodu kolorowego składa się z dwóch uporządkowanych zestawów kolorów:

pierwszego i drugiego. Każda para składa się z dwóch przewodów z których żyła "Tip" posiada

oznaczenie kodem kolorowym składającym się z koloru A z pierwszego zestawu i koloru B z

drugiego zestawu, a żyła "Ring" z koloru A z drugiego zestawu i koloru B z pierwszego zestawu.

Kolor A jest oznaczony na większej szerokości, a B na mniejszej szerokości izolacji kabla.

Dla kabli do 4 par dopuszcza się uproszczenie polegające na tym, że żyła "Tip" jest koloru

z pierwszego zestawu, a żyła "Ring" jest koloru z drugiego zestawu.

Kabel 4-parowy:

e) Pomiary testowe i certyfikacja okablowania sygnałowego

Prawidłowe funkcjonowanie sieci w dużym stopniu zależy od sprawności jej okablowania.

Stąd też istotnym staje się także zastosowanie techniki pomiarowej, która pozwala na określenie w

fazie budowy, a także rozbudowy i modernizacji sieci parametrów i zakładanej sprawności

okablowania. Rolę urządzeń pomiarowych do tego celu spełniają testery okablowania (np.

DSP-2000 czy DTX Cable Analyzer firmy Fluke Networks).

Każda instalacja sieciowa i jej okablowanie podlegać powinny tzw. Certyfikacji. Dotyczy to

głównie nowoczesnego okablowania skrętkowego dla dużych prędkości transmisji. Pomiary

testowe należy wykonać po wykonaniu instalacji, mają na celu poza badaniem własności

transmisyjnych sieci, weryfikację dokumentacji sieci co jest bardzo istotne dla użytkownika dla

właściwej obsługi eksploatacyjnej sieci oraz są podstawą działań na wypadek modernizacji

lub naprawy.

Podstawą certyfikacji jest spełnienie wymagań technicznych norm uznawanych jako

standard. Standardem w świecie stały się specyfikacje IEEE 802.x w dziedzinie transmisji sieciowej

i specyfikacja EIA/TIA 568 z nowelą TSB 36 i TSB 40 w dziedzinie parametrów okablowania oraz

norma ISO/DIS 11801. Normy te określają nie tylko parametry graniczne dla poszczególnych

kategorii okablowania ale też warunki i sposób pomiaru tych wartości. Najistotniejsze dla wyników

certyfikacji jest spełnienie założeń co do następujących parametrów okablowania: tłumienność,

parametr NEXT (Near-end Crosstalk) - przesłuch międzyparowy, pomiar szumów w instalacji

teleinformatycznej.