Machiavelli.doc

NICCOLÒ MACHIAVELLI                                                                      30.11.2010 R.

1.       Realizm polityczny:

·         kluczowym elementem konstrukcji jest empiryzm;

·         pesymistyczna koncepcja człowieka → zawsze jest „gorszy niż lepszy”, realizm zajmuje się ludźmi takimi, jacy są;

·         człowiek ma konkretny cel – władzę, ludzie chcą dominować, nie przebierają w środkach;

·         pełen rozdział polityki od etyki, nie istnieje żaden system, którego trzeba było by przestrzegać;

·         dobre = skuteczne, pragmatyzm;

·         należy dostosowywać sposób działania do warunków, nie ma jednego sposobu działania → relatywizm;

·         doktryna „wstydliwa” – ludzie u władzy są egoistami, doktryny idealizują człowieka;

·         Machiavelli, twórca realizmu, dodaje jeszcze:

1)      trzeba znać historię, aby dostrzegać związki przyczynowo-skutkowe,

2)      trzeba patrzeć, co się dzieje dookoła.

2.       Niccolò Machiavelli:

·         człowiek renesansu;

·         w pewnym sensie połączenie realizmu z idealizmem;

·         oprócz realizmu - świat jest zmienny, a działania powinny być dostosowane do „ducha czasu”;

·         ludzie są niestabilni i nie są dobrymi partnerami do działania;

·         sytuację człowieka determinują:

1)      virtù – inteligencja, spryt,

2)      fortuna – niezależne od człowieka,

3)      necessitas (konieczność),

4)      okazja;

·         Książę – dzieło w duchu realizmu politycznego (nie jako jedyne).

3.       Wizja polityczna:

·         nie można zaspokoić człowieka → ludzie nie są materiałem do współpracy, więc działania muszą być podejmowane przez jednostkę, która zaprowadzi porządek w świecie chaosu;

·         postuluje powstanie czegoś w styku republiki arystokratycznej;

·         „lud zepsuty” (Książę) musi być rządzony w sposób arbitralny, konieczna jest dyktatura, aby uczynić z nich obywateli przyszłej republiki → dyktator ma wychować, uczłowieczyć ten lud - wtedy przejdziemy od dyktatury do republiki („cel uświęca środki”);

·         ludzie mają być zmuszani do działania poprzez prawo tworzone przez dyktatora + religię, która ma być patriotyzmem;

·         uczłowiecza ich także poczucie zagrożenia od zewnątrz → mają poczuć się narodem;

·         gdy „dzieci” dojrzeją do roli obywateli, dyktator oddaje im władzę;

4.       Lo stato (państwo) – Machiavelli, de facto, opisał działanie państwa, stworzył konceptualną podstawę nowożytnej polityki:

·         państwo jest dziełem tego wybitnego człowieka, a obywatele je jedynie utrzymują w działaniu, jest tworem doczesnym, ma zapewnić bezpieczeństwo człowiekowi;

·         istnienie w lo stato jest warunkiem przetrwania;

·         lo stato jako źródło władzy, ma podstawy faktyczne, jest samodzielne i niezależne, nikomu/niczemu nie podlega i nic go nie ogranicza.