MONARCHISTA2.pdf

MONARCHISTA

PISMO PRZE Ł OMOWE

Nr 2 A.D. 2009

Ad Maiorem Dei Gloriam

(pol. Na wi ħ ksz Ģ chwał ħ Bo ŇĢ)

Spis tre Ļ ci :

Karol Jasiıski Papierek lakmusowy prawicowo Ļ ci........................ III

Krzysztof Sobczuk Inkulturacja a relatywizm kulturowy............... VI

Michał Krupa Protestantyzacja katolicyzmu w interpretacji x. prof.

Poradowskiego........................................................................ XIII

Dr Paul Cameron Przemoc i homoseksualizm ..........................XVIII

Piotr Marek Wojna zimowa w Finlandii (1939-1940)................. XXV

Re d akcja w składzie:

Sobczuk Krzysztof, Kowalik Emil (z-ca red. naczelnego), KaŅmierska ņulieta

(sekretarz redakcji), Jasiıski Karol (Redaktor Naczelny)

Kontakt:

kzmlublin@gmail.com

Papierek lakmusowy prawicowoĻci

Polska odzyskawszy niepodległoĻę, na gruzach trzech europejskich monar-

chii zniszczonych przez wrogie Tradycji siły, podĢŇyła drogĢ republiki demo-

kratycznej. Wyboru tego dokonał regent Józef Piłsudski, rewolucyjny socjalista.

Osiem lat demokracji parlamentarnej, permanentnego chaosu, zmiany rzĢdów,

braku stabilizacji zakoıczyło siħ krwawym przewrotem wojskowym zbuntowa-

nych oddziałów pod przywództwem Marszałka Piłsudskiego. Rewolucjonistów

popierali aktywnie komuniĻci i socjaliĻci liczĢc na wcielenie w Ňycie postulatów

marskistowsko-leninowskich. NastajĢca władza zaprowadziła porzĢdki autory-

tarne, co było ewidentnĢ korzyĻciĢ zamachu. Problem tkwił jednak w tym, Ňe za

zmianĢ ustroju paıstwa nie poszły Ňadne wiħksze reformy i zmiana stylu rzĢdze-

nia. NastĢpiła wymiana fasady, a treĻę rzĢdzenia pozostawała praktycznie niena-

ruszona. Kult jednostki, jaki zafundowali społeczeıstwu piłsudczycy, przesłonił

troskħ o dobro kraju. Okres władzy sanacyjnej moŇna okreĻlię, najdelikatniej

mówiĢc, jako czas niewykorzystanej szansy. Nadzieja, jakĢ niosło obalenie de-

mokracji (mimo krwi polskich Ňołnierzy i cywilów przelanej w bratobójczej

walce) spełzła w obozach odosobnienia, do których oprócz komunistycznych

zdrajców zsyłano takŇe najlepszych synów ojczyzny z obozu narodowego. Kon-

sekwencjĢ i ostatecznym koıcem ekipy Marszałka (juŇ po jego Ļmierci) była

klħska militarna w Kampanii WrzeĻniowej wynikajĢca z błħdnego wyboru soju-

szników, fatalnego rozeznania geopolitycznego grupy rzĢdzĢcej oraz niewystar-

czajĢcego wyposaŇenia polskiej armii w trakcie wojny.

Dzisiaj w Polsce za swego patrona i wzorzec Józefa Piłsudskiego obiera so-

bie liczne grono organizacji. WĻród nich sĢ takŇe (obok lewicowych) partie i

stowarzyszenia prawicowe lub teŇ za takie uchodzĢce w powszechnej opinii

społecznej. Dzisiejsza „prawica” parlamentarna czci Marszałka Piłsudskiego je-

dnoczeĻnie bħdĢc ultrademokratycznĢ w poglĢdach ustrojowych. Z drugiej stro-

ny wyjawia siħ natomiast, kreujĢca siħ na radykalnĢ prawicħ, organizacja o pro-

filu narodowym, która oddaje hołd Komendantowi.

Jest to tym dziwniejsze, Ňe grupa ta mniej lub bardziej odwołuje siħ do tradycji

przedwojennych narodowców, tak znienawidzonych przez Piłsudskiego. Poda-

jĢc siħ za spadkobierców idei i działania legendarnego pokolenia ’34 przedsta-

wiciele tego ruchu sĢ bardzo dalecy od kultywowania pamiħci o nich, a poprzez

gloryfikowanie ich oprawcy plujĢ im w twarz.

Sam Piłsudski gdyby Ňył, tymi pierwszymi, sejmowymi błaznami słusznie by

gardził, a drugich kazał zesłaę do jakiejĻ nowej Berezy Kartuskiej. W ekipie sa-

nacyjnej i wĻród jej zwolenników doĻę popularna była opinia, Ňe „wiħkszym za-

groŇeniem dla Polski jest endecja aniŇeli ņydzi”. BezpoĻrednim spadkobiercĢ

takiego stylu myĻlenia jest z pewnoĻciĢ obecny prezydent RP, który w jednym z

wywiadów powiedział: Ja mam gł ħ bok Ģ niech ħę do endecji. Nie wynika ona z

III

tego, Ň e nie doceniam jej wielkich zasług w krzewieniu polskiej Ļ wiadomo Ļ ci na-

rodowej, na przykład w Ļ ród chłopów. Ale postawienie na antysemityzm jako ele-

ment konsolidacji narodowej było zasadniczym bł ħ dem. Polski prezydent kryty-

kuje przedwojenny obóz konserwatywno-narodowy, a wszelkie honory okazuje

społecznoĻci Ňydowskiej, bywajĢc wielokrotnie w Izraelu oraz corocznie uro-

czyĻcie ĻwiħtujĢc Chanukħ.

Pokraczny twór odgrywajĢcy rozpisanĢ rolħ „prawicowego” obozu, realizujĢ-

cego filosemickĢ politykħ amerykaıskĢ, jest naturalnym spadkobiercĢ idei nie-

podległoĻciowego socjalizmu na gruncie realnej demokracji III RP. Prawicowa,

co prawda, ale niejednolita poglĢdowo Falanga spotyka siħ w kulcie Marszałka z

demokratycznym i populistycznym PiSem.

Zwolennicy Piłsudskiego sĢ, jak widaę, doĻę niekonsekwentni w swych poglĢ-

dach. PotrafiĢ czcię autorytarystħ wbrew swym demoliberalnym zapatrywa-

niom, albo bezczeĻcię pamiħę tych, na których siħ wzorujĢ unoszĢc rħce w

rzymskim pozdrowieniu ku chwale ich politycznego wroga. Obie organizacje

definiujĢ siħ jako katolickie, co takŇe nie koliduje im w uwielbieniu Komendan-

ta, który religiħ traktował instrumentalnie zmieniajĢc dwukrotnie wyznanie.

W celu połapania siħ w tym rozgardiaszu postaw, poglĢdów i opinii oraz ewi-

dentnemu zagubieniu, postanowiliĻmy przedstawię zasady, jakie musi spełniaę

obóz polityczny, aby mógł zostaę odczytany jako rzeczywisty przedstawiciel

Prawicy polskiej XXI stulecia. StosujĢc za wskazówkħ opiniħ Mikołaja Gomeza

Davili, Ňe prawica nie znajduje siħ na prawo od lewicy tylko naprzeciwko niej,

postaramy siħ wyłoŇyę jak naszym zdaniem powinna wyglĢdaę reakcyjna repre-

zentacja czħĻci polskiego społeczeıstwa w Ňyciu publicznym. W niniejszym

tekĻcie zajmiemy siħ newralgicznym stosunkiem do religii katolickiej, jako kry-

terium prawicowoĻci w Polsce na poczĢtku XXI wieku. AnalizujĢc ten konkret-

ny kontekst wyraŅnie dojrzeę bħdzie moŇna róŇnicħ miħdzy ludŅmi prawymi a

dzieęmi rewolucji.

Polski ruch prawicowy musi byę jak najĻciĻlej zwiĢzany z religiĢ katolickĢ.

ObowiĢzkiem takiego ugrupowania jest obrona katolicyzmu, prawd z niego wy-

nikajĢcych, jego kluczowego miejsca w Ňyciu publicznym. Nie znaczy to oczy-

wiĻcie, Ňe wszyscy członkowie muszĢ koniecznie byę praktykujĢcymi katolika-

mi. Taki stan byłby idealny, ale mało realny. PodstawowĢ kwestiĢ jest to, Ňe

kaŇdy człowiek Prawicy szanuje i utoŇsamia siħ z etykĢ katolickĢ, uwaŇa religiħ

katolickĢ za jĢdro polskiej toŇsamoĻci i ostojħ narodu. Nie kaŇdemu jest dana ła-

ska wiary, toteŇ nie odmawiamy ateistom czy agnostykom udziału w ideowej

walce po naszej stronie. Przy uznaniu katolickich pryncypiów i celów mogĢ staę

siħ równoprawnymi aktorami wojny przeciw burzycielom odwiecznego ładu.

Historia Kontrrewolucji zna niejeden przypadek, gdy ateista czy agnostyk bronił

katolickich prawd i elementarnego porzĢdku. Warto choęby wspomnieę Mistrza

Kontrrewolucji Karola Maurrasa, któremu ciĢŇyła przez całe Ňycie niemoc w

odnalezieniu Boga. Swoim dziełem jednak zapisał piħknĢ kartħ jako defendor

fidei. Z naszych szeregów wykluczamy jednakŇe wszelkiej maĻci antykleryka-

łów, jako mentalnie lewicowych, skaŇonych pychĢ i nienawiĻciĢ sługusów re-

wolucji. Nie moŇe byę miejsca w obozie prawicowym dla negacjonistów miej-

sca ĺwiħtego KoĻcioła Rzymskiego i jego kapłanów w Ļwiecie. Antyklerykało-

wie to najbardziej zawziħci przeciwnicy Tradycji, hierarchii i autorytetu wynika-

jĢcych z wiary i nauki katolickiej.

OdrħbnĢ kwestiĢ sĢ schizmatycy i heretycy chcĢcy byę naszymi sojusznikami

w nieustajĢcej walce ze złem. MoŇliwoĻę ich realnego działania w naszym obo-

zie zaleŇy od stopnia utoŇsamienia siħ z ideami przez nas głoszonymi, co wiĢŇe

siħ automatycznie ze stopniowym wyrzeczeniem siħ błħdów swojego wyznania.

Im ktoĻ mniej obnosi siħ ze swojĢ herezjĢ, tym posiada wiħksze szanse na dzia-

łalnoĻę prawicowĢ w Polsce i powrót na łono KoĻcioła. GłównĢ sprawĢ w sytua-

cji innowierców jest jednakŇe sam stosunek do religii katolickiej. Wrogi poglĢd

na katolicyzm i papiestwo dyskwalifikuje danego osobnika z Prawicy, mimo de-

klarowanej dowolnej wiary. Tylko szacunek i uznanie znaczenia katolicyzmu w

Polsce umoŇliwia utoŇsamianie siħ z ideowĢ prawicĢ. PodsumowujĢc ten aspekt

naszych rozwaŇaı naleŇy stwierdzię, Ňe ludŅmi prawymi mogĢ byę wszyscy po-

za antyklerykałami, poganami oraz zajadłymi ateistami, toczĢcymi prywatnĢ

wojnħ z Panem Bogiem, który według nich nie istnieje. Im wyŇszy stopieı Ļwia-

domoĻci wagi katolicyzmu dla Ļwiata, tym wiħksza szansa na pełnoprawne u-

czestnictwo w dobrej sprawie.

Ortodoksyjni wyznawcy innych religii samoistnie wykluczajĢ siħ z moŇnoĻci

zaistnienia w realnym ruchu prawicowym. OpisujĢc postulowany stosunek

członków obozu katolickiego wobec innych religii pominiemy religie politeisty-

czne, jako współczesne wierzenia pogaıskie oraz wszelkie systemy filozofi-

czno-religijne Dalekiego Wschodu. PrzechodzĢc do religii monoteistycznych,

jak wiadomo poza katolicyzmem kryteria te spełnia judaizm, islam oraz schiz-

matyckie i heretyckie wyznania chrzeĻcijaıskie. Te ostatnie omówiliĻmy w po-

przednim akapicie niniejszego tekstu.

Judaizm w dzisiejszej formie jest religiĢ wybitnie antykatolickĢ, atakujĢcĢ w-

prost Chrystusa i Jego Matkħ. BluŅniercza tendencja judaistów w ocenianiu

chrzeĻcijaıstwa wyklucza nieodwołalnie jego przedstawicieli z działalnoĻci po-

litycznej w katolickiej partii. Judaizm jest religiĢ biblijnego narodu wybranego,

który wydał na Ļmierę swojego proroka i tkwi w tej absurdalnej sytuacji juŇ

2000 lat.

Islam natomiast jest obecnie religiĢ najbardziej dynamicznĢ i ekspansjonisty-

cznĢ. Jako religia o siedem wieków młodsza od chrzeĻcijaıstwa wykazuje wiħk-

szĢ aktywnoĻę w działaniu i gorliwoĻę wĻród swoich wyznawców, czym przy-

pomina chrzeĻcijan wieków Ļrednich, gotowych oddaę Ňycie za Christianitas ,

Imperium Boga.

Warto pamiħtaę, Ňe egzotyczny sojusz islamu z lewactwem jest zbudowany na

bazie wspólnej nienawiĻci do katolicyzmu. Lewica w swojej głupocie nie potrafi

jednak przewidzieę, Ňe sama w pierwszej kolejnoĻci, stanie siħ dla muzułmanów

łatwym kĢskiem. Po ozdrowieıczym zejĻciu ze sceny kosmopolitycznych i anty-

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: