Katharsis.rtf

(164 KB) Pobierz

Katharsis

prologhttp://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0

 

 

 

Krótki błysk oślepił moje oczy, w chwili gdy przystanąłem obok szpitalnego łóżka. W sali panował totalny chaos, a ludzie dookoła mnie biegali, krzycząc coś niewyraźnie. Czułem się dziwnie. Wszystko co tutaj się rozgrywało, wyglądało jak stare wspomnienie, przesłonięte gęstą mgłą. Z daleka widziałem czarnowłosą postać, leżącą bezwładnie w otoczeniu rurek i respiratora. Ostrożnie zbliżyłem się do niej, chcąc wybadać kim jest. Jego rysy twarzy wydawały mi się dziwnie znajome. Jakaś część mnie zamarła z przerażenia, kiedy odkryłem że to nie kto inny niż… ja.

Przerażony spojrzałem na lekarzy, jednak żaden z nich zdawał się nie dostrzegać mojej obecności.  Nie miałem pojęcia co dzieje się w tej przeklętej sali. Wyciągnąłem dłoń aby zwrócić na siebie ich uwagę, kiedy jedna z pielęgniarek cofnęła się nagle, wpadając prosto na mnie. Krzyknąłem ze strachu w chwili gdy moja ręka przeniknęła przez jej plecy. Wszystko nagle wydało mi się tak odległe i nierzeczywiste. Kobieta nawet nie zauważyła co się z nią stało i jak gdyby nigdy nic powróciła do swoich zajęć. Przez moment stałem w miejscu otępiały, patrząc na scenę rozgrywającą się tuż przed moimi oczami. Ludzie w białych fartuchach, zupełnie jakby na rozkaz, podnieśli głowy znad szpitalnego łóżka i z grobowymi minami przykryli moja postać jasnym prześcieradłem. Nagle dotarło do mnie to, czego do tej pory nie rozumiałem. Byłem martwy.

***

Od kilku godzin błądziłem szpitalnymi korytarzami łudząc się że w końcu ktoś zauważy moją obecność.  Ta dziwna pustka  wewnątrz mnie nie dawała mi spokoju, a brak znajomego odgłosu bicia serca, uczucia bólu czy chłodu sprawiały że czułem się jak stary manekin. Nie miałem pojęcia co powinienem teraz ze sobą zrobić. Wszystko czego próbowałem dotknąć nie stawiało nawet najmniejszego oporu i moja dłoń z łatwością przenikała przez każdy materiał.

Usilnie próbowałem przypomnieć sobie wydarzenia które doprowadziły mnie do tego stanu, jednak wszystkie moje najpóźniejsze wspomnienia zupełnie gdzieś wyparowały. Wiedziałem że pójście do sali w której znajdowało się moje ciało byłoby dla mnie dobrą wskazówką, lecz nie miałem zbytniej ochoty na to, żeby je teraz oglądać.

Ciszę panującą w szpitalnej poczekalni rozdarł nagły tupot czyichś nóg. Spojrzałem za siebie, żeby zobaczyć kto przerwał ten senny nastrój oczekujących ludzi. Coś wewnątrz mnie przewróciło się boleśnie, kiedy zobaczyłem przemoczonego Franka, biegnącego w stronę oddziału.  Mężczyzna kurczowo ściskał telefon i wyglądał tak żałośnie, że miałem ochotę się rozpłakać. Dopiero teraz docierało do mnie, co rozegra się w najbliższym czasie.  Nie mając pomysłu co mógłbym ze sobą zrobić, ruszyłem za brunetem starając się zachować spokój. Jego postać lawirowała między lekarzami, coraz bardziej zwiększając tempo. Po raz pierwszy dostrzegłem że moja „przenikalność” przez obiekty w końcu na coś się przydaje. Mogłem bez problemu iść za nim nie potrącając nikogo, co dawało mi pewność że nie stracę go z oczu.

W pewnym momencie zatrzymał się nagle i drżącą dłonią nacisnął klamkę. Widziałem jak przymyka lekko oczy i szeptem modli się o coś, czego za żadne skarby nie mogłem dosłyszeć. W końcu nieśmiało wszedł do środka, rozglądając się dookoła. Ruszyłem za nim, mając nadzieję że widok jaki zastanie nie sprawi mu zbyt wielkiego bólu. Ostatnia rzeczą jakiej w tej chwili potrzebowałem były rozpacz i łzy mojego najlepszego przyjaciela…

Wewnątrz sali panowała nienaturalna cisza. Jeden z lekarzy stał obok łóżka i notował coś w swoim notesie, drapiąc się ze znudzeniem za lewym uchem. Kątem oka dostrzegłem jak Frank klęka przy moim ciele, dotykając lekko mojej ręki. Widziałem łzy które leniwie płynęły po jego policzkach, tworząc na nich cienkie, wilgotne ścieżki. Coś wewnątrz mnie pękło z głuchym trzaskiem. Jestem pewien że gdybym tylko mógł, płakałbym tak samo jak on. Nie potrafiłem znieść bólu i emocji które nim targały.

- Przecież obiecałeś… - usłyszałem cichy szept przerywany bezgłośnym łkaniem. Wraz ze słowami, które popłynęły z jego ust, powoli zaczynałem przypominać sobie fragmenty obrazów z tego, co wydarzyło się kilka godzin temu. Naszą kłótnię, bar spowity ciemnym tytoniowym dymem, a potem głośny pisk… i błysk ostrego światła. To wszystko było tak poplątane i niewyraźne, że nie miałem pojęcia jak poskładać to w logiczną całość. Skutecznie utrudniał to także widok zrozpaczonego Franka, który mimo upomnień lekarza, cały czas wtulał się w moje martwe ciało, kurczowo ściskając bezwładną rękę. Klęknąłem tuż obok niego i pomimo tego, iż byłem pewien, że nic nie mogę zdziałać, przesunąłem delikatnie dłonią po włosach, starając się nie zatopić ręki w jego głowie. Mężczyzna dalej trwał w takiej samej pozie oddychając ciężko.

- Przepraszam Frankie – wyszeptałem cicho, czując jak moje ciało zalewa poczucie winy. Niespodziewanie kątem oka zauważyłem, jak brunet powoli rozchyla zaczerwienione powieki i wpatruje się w przestrzeń. Nie miałem pojęcia czy mnie usłyszał. Przez moment chciałem znów się do niego odezwać, jednak tym razem z moich ust wydobył się inny dźwięk. Był o wiele cichszy i bardziej melodyjny niż wcześniejszy.

- Nowicjusz? – podskoczyłem przerażony widząc obok siebie czarnowłosą kobietę o migdałowych oczach. Nikt poza mną w tej sali zdawał się nie zwracać na nią uwagi. Stała oparta nonszalancko o krawędź stołu, wpatrując się w szpitalne łóżko.

- Wiem, że początki są trudne, ale przyzwyczaisz się – zaśmiała się cicho, widząc moja minę – tak, do ciebie mówię. To co przed chwilą zrobiłeś, bardzo rzadko udaje się takim jak ty. Jest ci bliski? – wskazała palcem na Franka, który dalej klęczał przy moim łóżku.

- Tak... –mój głos znów zmienił odrobinę swoja barwę – kim jesteś? – zapytałem cicho, starając się nie zachowywać zbyt nachalnie. Zauważyłem że pomimo przezroczystego wyglądu, udało  jej się zachować lekko rumiane policzki i krwistoczerwone usta. Można by uznać ją za dosyć piękną kobietę, gdyby nie głęboka blizna na prawym policzku.

- Tym, kim ty – brunetka uśmiechnęła się lekko – masz w ogóle pojęcie gdzie teraz się znajdujesz? – przechyliła głowę patrząc na mnie zabawnie.

- W-właściwie to nie bardzo – jej zachowanie sprawiało że czułem się jak małe dziecko w pierwszym dniu szkoły. Kobieta przechadzała się leniwie po sali, raz po raz przyglądając mi się uważnie.

- Zabawne… - przystanęła na chwilę wyglądając przez okno – zawiesiłeś się skarbie – posłała mi ironiczny uśmieszek, po czym podeszła do mnie bliżej – zależy ci na nim? – spojrzała na postać Franka, wtuloną w moją martwą dłoń. Nie miałem wątpliwości co do niego. Nieśmiało kiwnąłem głową starając się nie okazywać strachu, który powoli zawładał moim ciałem.

- Więc chodź… - brunetka chwyciła mnie za rękę i pociągnęła w kierunku wyjścia. Po raz ostatni rzuciłem krótkie spojrzenie na Franka, którego cichy szloch do tej pory brzmiał w moich uszach. Miałem nadzieję, że dzięki tej kobiecie jakoś uda mi się wyrwać z tego dziwnego stanu…

http://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0Roz. 1

Na opustoszałym korytarzu powoli zapadała ciemność, więc można było dostrzec tylko kilka samotnych pielęgniarek przemykających cicho pod ścianami. Cała ta sytuacja przypominała jeden z tych tandetnych horrorów, gdzie ciekawość głównego bohatera brała górę nad zdrowym rozsądkiem. Czułem się identycznie, idąc za nieznajomą, która raz po raz zerkała na mnie ukradkiem.

- Nie musisz się tak stresować – stwierdziła patrząc na moją zdezorientowaną minę – nie zamierzam cię przecież pożreć – posłała mi dziwne spojrzenie, po czym przeniknęła przez pobliską ścianę. Nie myśląc zbyt długo ruszyłem za nią. W końcu nie miałem zbyt dużego wyboru.

Wewnątrz pomieszczenia panowała nienaturalna cisza. Na pierwszy rzut oka wyglądało jak zwykły  gabinet z kilkoma biurkami, jednak po dokładniejszym rozejrzeniu się, można było zauważyć że to jeden z pokoi lekarzy. Być może cechą rozpoznawczą był śpiący w najlepsze, podsiwiały mężczyzna, odziany w biały fartuch . Biedak przysnął na fotelu pod oknem, trzymając w ręku jakieś medyczne czasopismo.

- Dlaczego akurat tu? – nie mogłem powstrzymać się przed zadaniem tego pytania. Jak dotąd nie rozumiałem niczego na temat mojej obecnej sytuacji i szczerze wątpiłem czy przebywanie ze śpiącym staruszkiem w czymś mi pomoże.

- Musimy na kogoś zaczekać – kobieta cały czas patrzyła na mnie zupełnie tak, jakbym zabił jej matkę – powiedz mi jeszcze… jak się nazywasz? Mało mnie to obchodzi, ale myślę że odrobinę ułatwi nam rozmowę.

- Gerard – znów poczułem jak dzieje się we mnie coś dziwnego. Niedorzeczny strach opanowywał moje ciało, choć w pobliżu nie było żadnego zagrożenia.

- Elena – kobieta wydawała się być znudzona tą sytuacją – No to skoro formalności mamy już za sobą, opowiedz…jak to się stało? – widząc moją idiotyczną minę dodała – No jak umarłeś baranie! – w mgnieniu oka zauważyłem że była bardzo impulsywną osobą.

- Yyyy…właściwie to nie bardzo pamiętam –musiałem przyznać że odrobinę bałem się temperamentu tej kobiety. Cały czas miałem wrażenie że rzuci się na mnie i rozszarpie jak kawał mięsa.

- Wiem tylko że byłem w barze… - próbowałem przypomnieć sobie wydarzenia z zeszłej nocy – chyba strasznie pokłóciłem się z przyjacielem. W sumie kiedy teraz o tym pomyślę, to było dosyć głupie. Ale skończyło się na tym że zalałem się w trupa…i to niestety dosłownie – zauważyłem że mówiłem bardziej do siebie niż do niej. Kobieta wydawała się nie zwracać na mnie uwagi, stojąc przy biurku w otoczeniu różnych papierów.

- Wypadek samochodowy? – wskazała palcem na kartę – Mamusia cię nie nauczyła żeby po pijaku nie wsiadać za kiero… – urwała widząc ludzi wchodzących do pomieszczenia. Jak na zawołanie odwróciłem się, stając twarzą w twarz z Frankiem i moim bratem, który wyglądał jak cień samego siebie. Poczułem się dziwnie kiedy Mikey podszedł do śpiącego lekarza i zaczął szarpać nim na wszystkie strony. Mężczyzna wyglądał na naprawdę zdesperowanego.

- Czego pan chce?! – wybudzony z głębokiego snu doktor wydawał się być naprawdę wściekły. Na moment zapomniałem o swoim stanie i miałem ochotę uspokoić brata. Kiedy był obrażany lub coś mu się nie podobało bywał naprawdę nieprzyjemny. Po chwili jednak dotarła do mnie moja paskudna bezradność. I to nie było zbyt przyjemne uczucie.

- Mike… uspokój się – Frank próbował załagodzić sytuację – i tak nie możesz już nic zrobić – zauważyłem dziwną pustkę w jego oczach. Był to o wiele gorszy widok niż łzy, które bynajmniej coś wyrażały. Ta obojętność pokazywała mi, że mój najlepszy przyjaciel pogodził się z moją śmiercią i całkowicie utracił wiarę we wszystko.

- A-ale on-ni p-przec-cież  m-mają te s-sprzęty i in-n-ne ch-cholerst-t-twa….niech coś w końcu zrobią ! – Mikey patrzył po twarzach obecnych, szukając choćby odrobiny wsparcia. Czułem że już dłużej nie wytrzymam, bezczynnie obserwując tę scenę. Nie chciałem być świadkiem tego wszystkiego co miało rozegrać się w najbliższej przyszłości. Tym bardziej widok mojego szalejącego z rozpaczy brata sprawiał, że miałem ochotę umrzeć po raz drugi. Moje nogi same zaczęły powoli się wycofywać, kiedy niespodziewanie napotkały na swej drodze etażerkę z niewielkim wazonem. Po pokoju rozległ się głuchy trzask i naczynie upadło na ziemię z donośnym łoskotem. Twarze wszystkich zwróciły się w moją stronę, natomiast Elena spojrzała na mnie zdziwiona, lekko unosząc jedną brew. Głupim paradoksem było to, że oczy które na mnie patrzyły, tak naprawdę nie zwracały na mnie uwagi. Przez moment miałem wrażenie że Frank spogląda prosto na moją twarz, jednak po chwili zdałem sobie sprawę że jest to po prostu niemożliwe.

- Gerard? – obok mojego ucha rozniósł się szept Eleny – lepiej już stąd chodźmy – kobieta chwyciła mnie mocno za rękę i wyprowadziła z pokoju. Szliśmy tak w milczeniu przez jakiś czas, aż do wyjścia ze szpitala. Nie miałem pojęcia czy zapytanie jej o co w tym wszystkim chodzi, byłoby teraz na miejscu. Postanowiłem więc poczekać, aż to ona zacznie rozmowę.

- Wiesz co? – po pewnym czasie dziewczyna zatrzymała się gwałtownie, tuż przed bramą do Central Parku – Ty jesteś jakiś nienormalny! – przez moment patrzyła na moją otępiałą minę – Naprawdę nie masz pojęcia, co przed chwilą zrobiłeś?

- No… przewróciłem kwiatki – zerknąłem na nią nieśmiało – Przepraszam. Gdybym mógł to odkupiłbym wazonik… ale ten, no… chyba jestem martwy - zauważyłem że Elena wyglądała jakby ktoś porządnie przyłożył jej w twarz.

-Jaki znowu WAZONIK?! Przerwałeś powłokę! Czy to do ciebie nie dociera? – jeżeli wcześniej bałem się jej temperamentu, to w tej chwili byłem po prostu panicznie przerażony.

- Mogłabyś na mnie nie krzyczeć?  - zapytałem cicho, mając ochotę zwiać jak najdalej od niej – Nie rozumiem niczego co się tu dzieje, a ty cały czas się na mnie wyżywasz – posłałem jej spojrzenie zbitego psa, mając cichą nadzieję że uda mi się ją na to nabrać. Kobieta przez moment mierzyła mnie wściekłym wzrokiem, po czym popchnęła i usadziła na trawie.

- Dobrze… i przepraszam za tamto. Po prostu to dla mnie coś nowego, że nowicjusz robi takie rzeczy – przez moment zapatrzyła się w niebo jednak po chwili spojrzała na mnie srogo – Zacznę od początku. Masz mnie słuchać uważnie, bo drugi raz nie będę tego powtarzać, jasne? – w odpowiedzi niepewnie pokiwałem głową. Miałem nadzieję że to nie będzie boleć. Po jej paskudnym charakterku wszystkiego można było się spodziewać…

http://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0

Roz. 2

 

Słońce lekko różowiło się nad linią horyzontu, sprawiając że cienie drzew delikatnie rozciągały swoje strzeliste sylwetki. Siedziałem przerażony na trawie, wpatrując się tępo w Elenę. Kobieta wyrzucała z siebie milion słów na sekundę, a ja ze wszystkich sił starałem się cokolwiek zrozumieć.

- … wtedy twoja dusza po prostu opuszcza ciało i przechodzi dalej. Ty skarbeńku – zerknęła na mnie uważnie  – zawiesiłeś się. Oznacza to, że zatrzymałeś się w połowie drogi i masz tu kilka niedokończonych spraw. Problemem jest jednak to, jak je załatwić… - kobieta spojrzała zamyślona w niebo – Wiesz dlaczego inni nas nie widzą?

- Bo jesteśmy martwi? – nie miałem pojęcia o co jej chodzi. Do tej pory byłem całkowicie pewien że bajeczki o niedokończonych zadaniach to kompletna bujda. Najwyraźniej jednak znów się myliłem.

- Ech… z tobą jest gorzej niż myślałam. Chodzi mi o powłokę idioto. To taka niewidzialna bariera która okrywa duszę, kiedy ta wychodzi z ciała. W ten sposób nikt żywy nie może nas zobaczyć, usłyszeć ani poczuć… - Elena posłała mi smutny uśmiech.

- W takim razie jak mam załatwić te „sprawy”? – właśnie zaczynało do mnie docierać że moja sytuacja nie wygląda zbyt dobrze – jak w ogóle dowiedzieć się CO mam zrobić?

- I tu jest właśnie problem kochaniutki… bo nie możesz zrobić kompletnie nic, siedząc w tej powłoce. Ale pomówmy teraz o tym, co zdarzyło się w gabinecie. Powiedz mi… jak to zrobiłeś?! – kobieta zbliżyła się do mnie, a w jej oczach zabłyszczała dzika fascynacja.

- Ale co? Chodzi o ten wazon? – na wszelki wypadek odsunąłem się od niej o kilka centymetrów – A bo ja wiem… tak jakoś.

- Tak jakoś? – Elena prychnęła ze złością – Wiesz ile lat mi zajęło nauczenie się tego, jak kontaktować się ze światem i panować nad powłoką?! Dokładnie siedem. A ty? Zjawiasz się jak gdyby nigdy nic i w ciągu godziny udaje ci się przerwać ją aż dwa razy. Kim ty do cholery jesteś!? – zauważyłem że kobieta robi się coraz bardziej wściekła. Dziwiło mnie dlaczego moje ręce same zaczęły drżeć. Nie do końca rozumiałem tego panicznego strachu, który pojawiał się we mnie za każdym razem kiedy brunetka wpadała w złość. Moje przerażenie niestety nie umknęło jej uwadze.

- Ty naprawdę jesteś młodą duszą… - jej mina delikatnie złagodniała, a na twarzy zagościł lekki uśmiech – przepraszam. Nie do końca wierzyłam że umarłeś dopiero wczoraj. Myślałam że ten wariat znów przysłał mi jakiegoś dem… zresztą nieważne. Powiedz mi… boisz się? – kobieta pochyliła się nade mną patrząc w moje oczy. Nie byłem pewien co dokładnie miała na myśli, ale czułem jak mój strach nadal gotował się gdzieś wewnątrz mnie.

- Tak myślałam. Nie martw się, to z czasem minie. Twoja dusza dopiero co straciła ciało…jest teraz naga i nie wie co ze sobą zrobić. To tak jakby wysłać człowieka na Syberię w samych gaciach – Elena mrugnęła do mnie lekko, po czym pomogła mi wstać – wiesz co jest teraz najważniejsze? – kiwnąłem przecząco głową, ani trochę nie rozumiejąc o co jej chodzi – Musisz dowiedzieć się jaką sprawę masz wykonać, a najlepszym sposobem żeby to zrobić, jest pilnowanie się swoich bliskich, aż do pogrzebu. Jestem pewna że pochowają cię za kilka dni, więc postaraj się przemyśleć wszystko do tego momentu…

- Nie pójdę tam – wiedziałem że moja obecność może być ważna, ale nie miałem zamiaru oglądać jak wszystkie ukochane osoby rozpaczające nad trupem.

- Owszem, pójdziesz. Tylko tam będziesz mógł zobaczyć komu tak naprawdę na tobie zależało. Może wtedy zauważysz to, czego jeszcze nie dokończyłeś… - kobieta przechyliła głowę i spojrzała na mnie z uśmiechem – jesteś strasznie głupiutki, wiesz? Ale zobaczysz że wszystko jakoś się ułoży… - zanim zdążyłem się obejrzeć, po Elenie został tylko przezroczysty obłoczek dymu. Wspaniale. Nie dość że zostałem sam, to jeszcze musiałem czekać aż wsadzą mnie do piachu i będą sypać kilogramy kwiatków.

***

Z nudów i braku jakichkolwiek zajęć postanowiłem wybrać się do moich przyjaciół. Moja obecna sytuacja, cały czas wydawała mi się czymś nierealnym i czasem zapominałem się że jestem tylko duchem. Przechodząc przez jezdnię,  zauważyłem nadjeżdżający samochód, więc jak idiota rzuciłem się na drugą stronę ulicy. Pojazd przeniknął tylko przez moje ciało, pozostawiając dziwne uczucie pustki. Po tym wydarzeniu, gdzieś wewnątrz mnie powstała zimna, ciężka bryła. Przecież choćbym krzyczał i biegał po całym mieście, nikt i tak nie zwróciłby na mnie uwagi, co było odrobinę przygnębiające. Na szczęście moja podróż do hotelu nie trwała zbyt długo. Wiedziałem że mieliśmy zatrzymać się w The Carlton, więc dotarcie tam nie było problemem. Główną zagadką pozostawał pokój w którym mieszkali.  Przystanąłem na chwilę w holu żeby się trochę rozejrzeć.  Kryształowe żyrandole oświetlały potężną salę, pozostawiając na ścianach migoczące błyski. Musiałem przyznać że dawało to niesamowity efekt.

Kiedy stałem i podziwiałem to wspaniałe pomieszczenie, usłyszałem czyjś znajomy głos. Odwróciłem się błyskawicznie, stając twarzą w twarz z Ray’ em, który wyglądał na przybitego i potwornie zmęczonego. Już miałem zapytać go co się stało, kiedy dotarło do mnie że to pewnie ja jestem przyczyną tego wszystkiego. Zauważyłem że przyzwyczajenie się do mojego nowego stanu będzie o wiele trudniejsze niż się spodziewałem.

Ruszyłem za przyjacielem szerokimi schodami, zastanawiając się jak to jest, że za nic nie mogłem niczego dotknąć ręką, jednak moje stopy nie zapadały się pod ziemię. Postanowiłem przy najbliższej okazji zapytać o to Elenę. Miałem nadzieję że będzie towarzyszyć mi podczas pogrzebu. Nie byłem pewien czy mógłbym przejść przez to sam. Ta kobieta z jednej strony wydawała mi się straszna, jednak bez niej nigdy nie dałbym sobie rady i dalej błąkałbym się po szpitalu.

Kiedy Ray podszedł pod drzwi i nacisnął klamkę, dotarł do mnie potworny smród papierosowego dymu. Dziwaczną ostrość wszystkich moich zmysłów również dodałem do listy pytań dla Eleny. Chciałem wiedzieć jak najwięcej o tych wszystkich pośmiertnych dziwactwach.

- Frank? – przez moment nie miałem pojęcia do kogo zwracał się mój przyjaciel. Pokój wydawał się całkiem pusty, nie licząc kilku wzmacniaczy porozstawianych na podłodze.

- Zostaw mnie. Proszę… - cichy męski głos dobiegł nas ze strony łóżka. Zauważyłem duże wybrzuszenie zasłonięte kołdrą, poruszające się rytmicznie w górę i dół. Nie myśląc zbyt długo podszedłem do niego i zajrzałem przez niewielką szparę. Frank wpatrywał się tępym wzrokiem w ścianę, a w jego ustach wciąż tkwił niedopałek papierosa. Mimochodem zauważyłem, że usłana nimi była cała podłoga.

- Nie mogę. Wiem że to dla ciebie trudne…dla nas zresztą te…

- WYJDŹ DO CHOLERY! – chłopak gwałtownie podniósł się z miejsca, a na jego policzkach zalśniły pierwsze łzy – Błagam cię – czułem jak coś wewnątrz mnie skręciło się boleśnie kiedy usłyszałem jego łamiący się głos.

- Dobrze… jeszcze tylko jedno. Rozmawiałem z jego matką…pogrzeb będzie pojutrze. Podobno chcą załatwić to jak najszybciej… - przez moment miałem ochotę wykopać go za drzwi. Czy on nie posiadał za grosz wyczucia taktu? Ostatnią rzeczą o której powinien teraz mówić było zakopywanie mnie w piachu.

Kiedy drzwi za nim zamknęły się cicho, zobaczyłem jak Frank chowa się z powrotem do swojej pogniecionej kryjówki. Słyszałem jego szloch, tłumiony poduszką i naprawdę nie miałem pojęcia jak mógłbym podnieść go na duchu. Zrezygnowany usiadłem tuż obok i wierzchem dłoni gładziłem powierzchnię kołdry. Nie obchodził mnie fakt, że moja ręka, raz po raz zapadała się pod materiał. Chciałem po prostu w jakikolwiek sposób dać mu znać, że jestem przy nim przez cały czas i nie zamierzam odejść.

- Gee… - moja dłoń zastygła w powietrzu - …przepraszam za tamto – spojrzałem zdziwiony na wystający koniuszek włosów bruneta, jednak nadal nie mogłem niczego zrozumieć. Zaintrygowany przeniknąłem głową przez kołdrę, tak że moja twarz znalazła się dokładnie naprzeciw jego. Mężczyzna trzymał w ręku komórkę, na której wyświetlaczu widniało nasze wspólne zdjęcie.

- Gdybym tylko wtedy cię zatrzymał – zauważyłem że na jego policzkach znów pojawiają się łzy. Nie chciałem żeby obwiniał się o ten wypadek, bo wiedziałem że i tak jest to tylko moja wina. Poza tym niczego nie można było już odwrócić.

- I wiesz… ja też cię kocham – brunet rzucił komórkę na podłogę, po czym wtulił się z powrotem w poduszkę szlochając cicho. Patrzyłem na niego otępiały, czując jak wspomnienia z ostatniej nocy zalewają  mój umysł. Wszystko powoli układało się w idealną całość.

***

Dzień wcześniej

- Mówię ci. Brian nas zamorduje… mieliśmy oddać mu to już tydzień temu – Frank szedł tuż obok mnie, mówiąc z prędkością światła – najwyżej znowu spieprzymy na kilka dni nad jezioro – chłopak z impetem wszedł do gabinetu naszego managera i z radosną miną położył na jego biurku porysowaną płytę.

- Co to jest?! – mężczyzna, ubrany w czerwoną koszulkę Sex Pistols, popatrzył na nas groźnie – nie za późno się obudziliście? Miałem im to wysłać w zeszłym tygodniu!

- A nie mówiłem? – cichy szept Franka dotarł do mojego ucha – Lepiej spływajmy zanim się rozkręci. Wiesz że jak złapie rytm to potrafi tak godzinami – nie mogłem powstrzymać cichego chichotu, kiedy brunet wyprowadzał mnie z gabinetu. Pomimo tego że zwykle miałem ochotę go zamordować, czasem naprawdę potrafił poprawić mi humor. Właściwie to czułem że gdyby nie on, moje życie nie miałoby jakiegokolwiek sensu. Byłem w nim zakochany do szaleństwa i nie widziałem poza nim świata, więc postanowiłem powiedzieć mu o swoich uczuciach. Zbyt długo tłumiłem w sobie to wszystko.

- Wydaje mi się że spieprzenie nad jezioro nie wystarczy Frankie. Brian chyba naprawdę się wkurzył – starałem się utrzymywać rozmowę, tak aby brunet nie zauważył że odpływam gdzieś we własne myśli.

- W takim razie zwiejmy gdzieś indziej – mężczyzna zatrzymał się gwałtownie – i nie na parę dni tylko na miesiąc, albo jeszcze dłużej. Przecież należy nam się trochę odpoczynku – posłał mi szelmowski uśmieszek, po czym podszedł do automatu z kawą i zamówił małe espresso.

- Przecież wiesz że to nie wypali – oparłem się o kamienny parapet, czekając aż Frank odbierze w końcu swoje kofeinowe bóstwo – poza tym chciałbym z tobą pogadać – Iero spojrzał na mnie pytająco znad parującego kubka, jednak ja odwróciłem wzrok.

- Coś się stało? – mężczyzna zbliżył się, wpatrując się we mnie swoimi przenikliwymi oczyma, które tak uwielbiałem – Przecież widzę że coś nie gra. Mów.

- Nie teraz Frank… to nie jest dobre miejsce, ani czas na takie sprawy –zebrałem w sobie resztkę odwagi i spojrzałem na niego, zatapiając się w mleczno brązowej tęczówce – poza tym to nic takiego. I tak mało by cię to obchodziło.

- Przestań – Iero odstawił na bok kawę i złapał mnie za ramiona. Pod wpływem jego dotyku wszystkie moje mięśnie napięły się do granic możliwości, wywołując lekki ból.

- Albo powiesz mi co cię gryzie, albo przestanę się do ciebie odzywać. I dobrze wiesz że potrafię dotrzymać tej obietnicy – na jego twarzy wykwitł cwany uśmieszek, na którego widok miałem ochotę uciec gdzieś daleko.

- Dobrze… tylko po tym co za chwilę ci powiem też przestaniesz się do mnie odzywać – przymknąłem lekko oczy, próbując uspokoić swój nierówny oddech. W myślach starałem się przygotować na moment w którym Frank porządnie zdzieli mnie po twarzy i zwyzywa od pedałów, jednak cały czas bałem się tego co za chwilę się stanie.

- Kocham cię – gwałtowny pisk otwierającej się windy całkowicie zagłuszył moje słowa. Nieśmiało spojrzałem na przyjaciela, chcąc sprawdzić czy na pewno mnie usłyszał, jednak ten patrzył pustym wzrokiem w przestrzeń ponad moim ramieniem.

- Frankieee! – czyjaś dłoń odepchnęła mnie na bok  i już za chwilę kobiece ciało rzuciło się na szyję Franka – tak bardzo tęskniłam kochanie – jej usta zatopiły się w jego wargach, a ja miałem wrażenie że ktoś przypala mnie rozżarzonym węglem.

- Jamia! Co to do cholery wyra… - widziałem że Frank jest zaskoczony, jednak nie miałem zamiaru dłużej oglądać tej głupiej farsy. Nie myśląc ani chwili dłużej, odwróciłem się na pięcie i nie zważając na nawoływanie bruneta, ruszyłem w stronę wyjścia z budynku.

*

Cały świat wydawał się przyjemnie migotać, a problemy rodzące się w mojej głowie znikały zanim tylko zdążyłem je zauważyć. Co prawda odnalezienie mojego samochodu nie było zbyt łatwym zadaniem, bo cała ulica falowała i uciekała przed moimi stopami, jednak ja byłem na tyle sprytny że wywróciłem się na niej tylko dwa razy. Jakie to dziwne, że do tej pory nie zauważałem jak wspaniali są ludzie zamieszkujący Nowy Jork. W chwili gdy próbowałem przydepnąć nogą uciekający chodnik, jakiś człowiek przytrzymał mnie w pionie i krzywiąc się potwornie rzekł:

- Człowieku, ogranicz to picie. Śmierdzisz wódą na kilometr.

Tak przebiegała cała nasza rozmowa, bo zanim zdążyłem wypowiedzieć choćby jedno słowo, mój wybawca ruszył w stronę garmażerii, oglądając się co chwilę. No cóż miałem nadzieję że jeszcze kiedyś go spotkam. Wydawał się być dosyć sympatycznym człowiekiem.

Kiedy w końcu dotarłem do mojego samochodu i zaliczyłem pawia w kilku krzakach, poczułem jak robi mi się ciepło i wygodnie. W końcu mogłem rozprostować moje zmęczone nóżki, które od kilku godzin piekły mnie potwornie. Zamknąłem się od środka i włączyłem cicho mój odtwarzacz, który po kilku minutach wypełnił pomieszczenie dźwiękami jakiejś pop pioseneczki. Czułem jak mój umysł balansuje na granicy snu, kiedy wspaniały nastrój panujący dookoła został przerwany przez piskliwy dźwięk mojej komórki. Zerwałem się gwałtownie uderzając głową w dach samochodu. Byłem tak zły i zdenerwowany, że odbierając nie sprawdziłem nawet, kto do mnie dzwoni....

Zgłoś jeśli naruszono regulamin