NOWY
Roz. 1 Początek
Wszyscy się z niego śmiali. Z jego wyglądu, z jego słów, z jego osoby. Śmiali się, kiedy wchodził do klasy, podchodził do tablicy, odpowiadał. Śmiali się nawet wtedy, kiedy go nie było. Przyzwyczaił się do tego. Mimo wielu obraźliwych słów, nienawistnych spojrzeń oraz złośliwych uśmieszków nadal był radosnym szesnastolatkiem. Był pogodny, a jego uśmiech wydawał się być słońcem wśród innych. Jednak nie dawał sobie wchodzić w paradę. Owszem, miał filigranową budowę. Był dość delikatny, ale nie głupi i nie słaby. Kilkakrotnie w swoim życiu nieźle kogoś załatwił. Przecież nie mógł stać i dawać się bić, prawda? Bywało, że leżał pod szkołą boleśnie pobity i upokorzony. Uczniowie ganiali go po toaletach, tylko po to aby go zgnoić. Ale nigdy się nie poddawał. Zawsze walczył. Dlatego właśnie, nie był słaby.Pierwszy dzień szkoły. Szedł ulicą, podśpiewując pod nosem. Jego pofarbowane na granatowo włosy falowały na wietrze. Zapuścił je przez wakacje. Teraz były do ramion. Cieniowane, podkreślającego jego delikatną, nieco kobiecą, twarz. Delikatne rysy, pełne usta, fiołkowe oczy. Bladą niczym śnieg cerę. Uśmiechał się pod nosem. Miał na sobie czarne, nieziemsko wręcz obcisłe rurki, srebrne trampki i fioletową przylegającą do ciała koszulkę. Na plecach miał czarną skórzaną kurtkę. Fioletowa torba delikatnie obijała się o jego pośladki, w rytm kroków. Stanął na chwilę i przyjrzał się sobie w oknie wystawy. Wyglądał świetnie. Jak zawsze. Przynajmniej według niego. Nadal w dobrym humorze przyspieszył kroku.Gadka wychowawczyni jak zawsze była nudna. Nie słuchał tego, co mówiła wysoka kobieta w granatowym komplecie. Nawet się nie starał. Wpatrywał się w okno i myślał nad nową piosenką. Nigdy żadnej nie zaśpiewał, ale lubił je pisać. Splatać słowa ze sobą, by stworzyć coś pięknego. Wylać na papier swoje uczucia, część duszy i serca. W kilku aforyzmach, przenośniach i metaforach mógł ukryć więcej niż w zwykłych zdaniach. Niż w milionach takich zdań. Mógłby swoje teksty nazwać wierszami, jednak pisał refreny i wolał też wyobrażać sobie muzykę, która towarzyszyła owym dziełom. Piosenki. To było dużo lepsze słowo.- A teraz przedstawię wam nowego ucznia. – Głos nauczycielki lekko drżał z irytacji. Dobrze zdawała sobie sprawę z tego, że nie słucha jej ponad połowa obecnych w klasie. – Michaelu, wejdź, proszę. No już, nie krępuj się.Delikatne brwi ciemnowłosego uniosły się do góry. Nowy uczeń? Ciekawe, ciekawe. Do sali wszedł chłopak. Był wysoki i dość mocno umięśniony. Sportowiec. Na sto procent. Jego blond włosy były nieco przydługie. Brzoskwiniowa cera i mocno zarysowana szczęka czyniła go bardzo przystojnym. Po klasie rozeszły się jęki, kiedy nowy przeleciał spojrzeniem po obecnych. Jego orzechowe oczy wyrażały niechęć do całego świata. Były zimne i jakby bezduszne. Nauczycielka chrząknęła nieznacznie, aby uciszyć podenerwowane nastolatki. Dziewczyny szybko umilkły.- To może powiesz nam coś o sobie? – zaproponowała radośnie kobieta, spoglądając na blondyna. - Jestem Michael King – rzucił chłopak. Jego głos był równie zimny jak oczy. Ale jednocześnie miękki jak alabaster. - Coś jeszcze?- Nie.- Na pewno?- Tak.- No dobrze. Siadaj obok Mela… Znaczy się, obok Matta Drowa. No już, szybko. Chciałabym zacząć lekcję. – Nauczycielka skrzywiła się nieco. Nie wiedziała, jaka będzie reakcja nowego ucznia. Nie chciała, aby dręczył biednego Mela. Znała chłopaka dość dobrze, żeby wiedzieć, że pod tym pogodnym uśmieszkiem kryje się bardzo wrażliwa i prawdopodobnie smutna dusza. Lubiła tego ucznia i jako jedyna zwracała się do niego po ksywce, jaką sobie wybrał, zamiast używać nazwiska lub okrutnych epitetów. Nie lubił swojego imienia. Michael nie zaprotestował. Nawet się nie zawahał. Spokojnie ruszył w stronę wskazanego przez wychowawczynię miejsca i posłusznie usiadł. Wyprostował się i wbił spojrzenie w kobietę. Sąsiada nie zaszczycił nawet cichym „cześć”. Zignorował go. Ciemnowłosy po raz kolejny uniósł brwi do góry. Bezczelny z niego gnojek, pomyślał. Będzie się wyżywał, czy może uzna, że jest ponad to? Sprawdźmy jego reakcję. - Hej, jestem Mel – zagadał chłopak, uśmiechając się szczerze. Blondyn nie usłyszał. Albo raczej, udawał. Ciemnowłosy chrząknął, a potem powtórzył powitanie. Zmrużył oczy, czekając na reakcję. Nie doczekując się jej, szarpnął nowego za rękaw. Ten powoli obrócił głowę w jego kierunku.- Mam to gdzieś – oświadczył spokojnie. – Nie irytuj mnie. Fiołkowe oczy zabłysły. Jest zimny, ale nie ma nic do mnie. Nie bezpośrednio. Tak to użyłby jakieś wrednego epitetu, myślał chłopak. Reszta lekcji minęła mu błyskawicznie. Podniósł się powoli i spojrzał w kierunku swojego nowego szkolnego sąsiada. Znów się uśmiechnął.- Mogę ci pokazać szkołę, jeśli chcesz – rzucił, z uśmiechem. - Ej, pedale! – krzyknął ktoś. Mel rzucił mu ostre spojrzenie. Michael pozostał obojętny. Ziewnął.- Zostaw naszego chłopaka, geju! – kolejny krzyk. Kilkoro nastolatków podbiegło do nich. Rudowłosy popchnął Mela na ścianę. Ciemnowłosy zacisnął pięści. Póki nie zrobili mu nic więcej, nie mógł przesadzić. Zaklął w duchu. Brunet po jego lewej objął ramieniem nowego. Wyszczerzył się w uśmiechu. - King, brachu! – zagadał. – Nie masz może ochoty do przyłączenia się?- Przyłączenia? Do was? – zimny głos sparaliżował dziewczynę, stojącą obok. Jej oczy zalśniły pożądaniem.- Tak!- Po cholerę?- Potrzebujemy takich jak ty! Nie marudź, tylko chodź. – Chłopcy poprowadzili go ze sobą. Mel został sam. Widocznie on wcale nie jest inny od reszty, pomyślał. Zwiesił głowę, zaciskając zęby. Po chwili przywołał swój zwyczajowy uśmiech. Poprawił torbę i ruszył w stronę kolejnej klasy. Blondyn nie odezwał się do niego, ani razu. Przerwy spędzał z chłopakami, którzy go zgarnęli, ale nie wydawał się być zainteresowany, tym, co mówili. Nadeszła przerwa obiadowa. Mel wziął sobie frytki i hamburgera, poczym stanął na środku stołówki. Kiedy znalazł dla siebie miejsce, skierował tam swoje kroki. Uprzedziła go wesoła blondyneczka. Roześmiana klapnęła na krzesło.- Cześć, Marrie – przywitał się chłopak. Również się uśmiechnął.- Heyah, Mel! Co masz taki wyraz twarzy? Pies cię w tyłek ugryzł, czy może nie ma twojego ulubionego deseru?- Prawie zgadłaś – rzucił ciemnowłosy, siadając obok niej. Podała mu swój budyń. Roześmiał się szczerze. Marrie była jego jedyną przyjaciółką. Znali się dobre siedem lat i traktowali jak rodzinę. Dziewczyna była w jego wieku, ale wylądowała w innej klasie. Chłopak westchnął.- Mamy nowego – oświadczył. – Siedzi ze mną.- No i co? – Marrie wpakowała sobie garść frytek do ust. Jej spojrzenie wyrażało ciekawość.- Prawdziwy z niego człowiek-lód. Zachowuje się, jakby nie miał uczuć.- Ale pewnie cię nie wyzywa, co nie?- No… Tu się zgadzam. – Mel westchnął przeciągle. Wydął usta, zastanawiając się.- Myślę, że pod tą zimną skorupą pewnie kryje się człowiek. A właściwie, który to?- Tamten – Mel wskazał dyskretnie na Michaela. Chłopak stał w kolejce po pizzę. Blondynka zagwizdała przeciągle, i odgarnęła włosy za ucho. Miała paznokcie pomalowane na krwistą czerwień.- Niezłe ciacho z niego. Nie podoba ci się?Mel nie odpowiadał przez chwilę.- No, jest całkiem przystojny. Muszę przyznać. Ale nie kombinuj, bo to na pewno hetero. - Pytałeś?- Nie!- No to nie możesz być pewien. – Marrie wyszczerzyła zęby w uśmiechu. – Nie lepiej spróbować?- Daj spokój. Z kawałkiem lodu? Mam takie u siebie w domu, wiesz? W zamrażarce.- Ha. Ha. Ha. Ale zabawne. Mel, spróbuj. Może coś z tego będzie? On naprawdę wydaje się być w porządku. Sam dobrze o tym wiesz. Inaczej byś się nim nie interesował.- Ja się nim wcale… - Dziewczyna westchnęła i wsadziła mu brutalnie frytkę do ust. - Zamknij się. Jeśli nie spróbujesz, niczego się nie dowiesz.- Nie będę próbował. Daj mi spokój - warknął. Oboje przenieśli wzrok na Michaela, który właśnie szedł w ich stronę. Zanim doszedł do stolika, natknął się na grupkę swoich wcześniejszych prześladowców. Rudzielec, brunet i dwóch szatynów złapali go za nadgarstki, po czym doprowadzili do swojego stolika. Mel westchnął, kręcąc głową.- Widzisz? – jęknął. – To jest właśnie ten twój przystojniak. Nie tknę go. Nie, nie, nie, nie.- Tak? A nie masz zamiaru go oświecić?- Po cholerę?- Skoro możesz… - Przestań wreszcie. Marrie, jeżeli on ci się tak podoba, to sama go oświeć! Pokaż mu stronę dobra. I rozkochaj go w sobie po uszy!- Jasne – prychnęła dziewczyna. – Gadaj zdrów. I tak wiem, że spróbujesz.
ashe