NOWY.rtf

(117 KB) Pobierz

NOWY

Roz. 1 Początek

Wszyscy się z niego śmiali. Z jego wyglądu, z jego słów, z jego osoby. Śmiali się, kiedy wchodził do klasy, podchodził do tablicy, odpowiadał. Śmiali się nawet wtedy, kiedy go nie było. Przyzwyczaił się do tego. Mimo wielu obraźliwych słów, nienawistnych spojrzeń oraz złośliwych uśmieszków nadal był radosnym szesnastolatkiem. Był pogodny, a jego uśmiech wydawał się być słońcem wśród innych. Jednak nie dawał sobie wchodzić w paradę. Owszem, miał filigranową budowę. Był dość delikatny, ale nie głupi i nie słaby. Kilkakrotnie w swoim życiu nieźle kogoś załatwił. Przecież nie mógł stać i dawać się bić, prawda? Bywało, że leżał pod szkołą boleśnie pobity i upokorzony. Uczniowie ganiali go po toaletach, tylko po to aby go zgnoić. Ale nigdy się nie poddawał. Zawsze walczył. Dlatego właśnie, nie był słaby.
Pierwszy dzień szkoły. Szedł ulicą, podśpiewując pod nosem. Jego pofarbowane na granatowo włosy falowały na wietrze. Zapuścił je przez wakacje. Teraz były do ramion. Cieniowane, podkreślającego jego delikatną, nieco kobiecą, twarz. Delikatne rysy, pełne usta, fiołkowe oczy. Bladą niczym śnieg cerę. Uśmiechał się pod nosem. Miał na sobie czarne, nieziemsko wręcz obcisłe rurki, srebrne trampki i fioletową przylegającą do ciała koszulkę. Na plecach miał czarną skórzaną kurtkę. Fioletowa torba delikatnie obijała się o jego pośladki, w rytm kroków. Stanął na chwilę i przyjrzał się sobie w oknie wystawy. Wyglądał świetnie. Jak zawsze. Przynajmniej według niego. Nadal w dobrym humorze przyspieszył kroku.
Gadka wychowawczyni jak zawsze była nudna. Nie słuchał tego, co mówiła wysoka kobieta w granatowym komplecie. Nawet się nie starał. Wpatrywał się w okno i myślał nad nową piosenką. Nigdy żadnej nie zaśpiewał, ale lubił je pisać. Splatać słowa ze sobą, by stworzyć coś pięknego. Wylać na papier swoje uczucia, część duszy i serca. W kilku aforyzmach, przenośniach i metaforach mógł ukryć więcej niż w zwykłych zdaniach. Niż w milionach takich zdań. Mógłby swoje teksty nazwać wierszami, jednak pisał refreny i wolał też wyobrażać sobie muzykę, która towarzyszyła owym dziełom. Piosenki. To było dużo lepsze słowo.
- A teraz przedstawię wam nowego ucznia. – Głos nauczycielki lekko drżał z irytacji. Dobrze zdawała sobie sprawę z tego, że nie słucha jej ponad połowa obecnych w klasie. – Michaelu, wejdź, proszę. No już, nie krępuj się.
Delikatne brwi ciemnowłosego uniosły się do góry. Nowy uczeń? Ciekawe, ciekawe. Do sali wszedł chłopak. Był wysoki i dość mocno umięśniony. Sportowiec. Na sto procent. Jego blond włosy były nieco przydługie. Brzoskwiniowa cera i mocno zarysowana szczęka czyniła go bardzo przystojnym. Po klasie rozeszły się jęki, kiedy nowy przeleciał spojrzeniem po obecnych. Jego orzechowe oczy wyrażały niechęć do całego świata. Były zimne i jakby bezduszne. Nauczycielka chrząknęła nieznacznie, aby uciszyć podenerwowane nastolatki. Dziewczyny szybko umilkły.
- To może powiesz nam coś o sobie? – zaproponowała radośnie kobieta, spoglądając na blondyna.
- Jestem Michael King – rzucił chłopak. Jego głos był równie zimny jak oczy. Ale jednocześnie miękki jak alabaster.
- Coś jeszcze?
- Nie.
- Na pewno?
- Tak.
- No dobrze. Siadaj obok Mela… Znaczy się, obok Matta Drowa. No już, szybko. Chciałabym zacząć lekcję. – Nauczycielka skrzywiła się nieco. Nie wiedziała, jaka będzie reakcja nowego ucznia. Nie chciała, aby dręczył biednego Mela. Znała chłopaka dość dobrze, żeby wiedzieć, że pod tym pogodnym uśmieszkiem kryje się bardzo wrażliwa i prawdopodobnie smutna dusza. Lubiła tego ucznia i jako jedyna zwracała się do niego po ksywce, jaką sobie wybrał, zamiast używać nazwiska lub okrutnych epitetów. Nie lubił swojego imienia. Michael nie zaprotestował. Nawet się nie zawahał. Spokojnie ruszył w stronę wskazanego przez wychowawczynię miejsca i posłusznie usiadł. Wyprostował się i wbił spojrzenie w kobietę. Sąsiada nie zaszczycił nawet cichym „cześć”. Zignorował go. Ciemnowłosy po raz kolejny uniósł brwi do góry. Bezczelny z niego gnojek, pomyślał. Będzie się wyżywał, czy może uzna, że jest ponad to? Sprawdźmy jego reakcję.
- Hej, jestem Mel – zagadał chłopak, uśmiechając się szczerze. Blondyn nie usłyszał. Albo raczej, udawał. Ciemnowłosy chrząknął, a potem powtórzył powitanie. Zmrużył oczy, czekając na reakcję. Nie doczekując się jej, szarpnął nowego za rękaw. Ten powoli obrócił głowę w jego kierunku.
- Mam to gdzieś – oświadczył spokojnie. – Nie irytuj mnie.
Fiołkowe oczy zabłysły. Jest zimny, ale nie ma nic do mnie. Nie bezpośrednio. Tak to użyłby jakieś wrednego epitetu, myślał chłopak. Reszta lekcji minęła mu błyskawicznie. Podniósł się powoli i spojrzał w kierunku swojego nowego szkolnego sąsiada. Znów się uśmiechnął.
- Mogę ci pokazać szkołę, jeśli chcesz – rzucił, z uśmiechem.
- Ej, pedale! – krzyknął ktoś. Mel rzucił mu ostre spojrzenie. Michael pozostał obojętny. Ziewnął.
- Zostaw naszego chłopaka, geju! – kolejny krzyk. Kilkoro nastolatków podbiegło do nich. Rudowłosy popchnął Mela na ścianę. Ciemnowłosy zacisnął pięści. Póki nie zrobili mu nic więcej, nie mógł przesadzić. Zaklął w duchu. Brunet po jego lewej objął ramieniem nowego. Wyszczerzył się w uśmiechu.
- King, brachu! – zagadał. – Nie masz może ochoty do przyłączenia się?
- Przyłączenia? Do was? – zimny głos sparaliżował dziewczynę, stojącą obok. Jej oczy zalśniły pożądaniem.
- Tak!
- Po cholerę?
- Potrzebujemy takich jak ty! Nie marudź, tylko chodź. – Chłopcy poprowadzili go ze sobą. Mel został sam. Widocznie on wcale nie jest inny od reszty, pomyślał. Zwiesił głowę, zaciskając zęby. Po chwili przywołał swój zwyczajowy uśmiech. Poprawił torbę i ruszył w stronę kolejnej klasy.

Blondyn nie odezwał się do niego, ani razu. Przerwy spędzał z chłopakami, którzy go zgarnęli, ale nie wydawał się być zainteresowany, tym, co mówili. Nadeszła przerwa obiadowa. Mel wziął sobie frytki i hamburgera, poczym stanął na środku stołówki. Kiedy znalazł dla siebie miejsce, skierował tam swoje kroki. Uprzedziła go wesoła blondyneczka. Roześmiana klapnęła na krzesło.
- Cześć, Marrie – przywitał się chłopak. Również się uśmiechnął.
- Heyah, Mel! Co masz taki wyraz twarzy? Pies cię w tyłek ugryzł, czy może nie ma twojego ulubionego deseru?
- Prawie zgadłaś – rzucił ciemnowłosy, siadając obok niej. Podała mu swój budyń. Roześmiał się szczerze. Marrie była jego jedyną przyjaciółką. Znali się dobre siedem lat i traktowali jak rodzinę. Dziewczyna była w jego wieku, ale wylądowała w innej klasie. Chłopak westchnął.
- Mamy nowego – oświadczył. – Siedzi ze mną.
- No i co? – Marrie wpakowała sobie garść frytek do ust. Jej spojrzenie wyrażało ciekawość.
- Prawdziwy z niego człowiek-lód. Zachowuje się, jakby nie miał uczuć.
- Ale pewnie cię nie wyzywa, co nie?
- No… Tu się zgadzam. – Mel westchnął przeciągle. Wydął usta, zastanawiając się.
- Myślę, że pod tą zimną skorupą pewnie kryje się człowiek. A właściwie, który to?
- Tamten – Mel wskazał dyskretnie na Michaela. Chłopak stał w kolejce po pizzę. Blondynka zagwizdała przeciągle, i odgarnęła włosy za ucho. Miała paznokcie pomalowane na krwistą czerwień.
- Niezłe ciacho z niego. Nie podoba ci się?
Mel nie odpowiadał przez chwilę.
- No, jest całkiem przystojny. Muszę przyznać. Ale nie kombinuj, bo to na pewno hetero.
- Pytałeś?
- Nie!
- No to nie możesz być pewien. – Marrie wyszczerzyła zęby w uśmiechu. – Nie lepiej spróbować?
- Daj spokój. Z kawałkiem lodu? Mam takie u siebie w domu, wiesz? W zamrażarce.
- Ha. Ha. Ha. Ale zabawne. Mel, spróbuj. Może coś z tego będzie? On naprawdę wydaje się być w porządku. Sam dobrze o tym wiesz. Inaczej byś się nim nie interesował.
- Ja się nim wcale… - Dziewczyna westchnęła i wsadziła mu brutalnie frytkę do ust.
- Zamknij się. Jeśli nie spróbujesz, niczego się nie dowiesz.
- Nie będę próbował. Daj mi spokój - warknął. Oboje przenieśli wzrok na Michaela, który właśnie szedł w ich stronę. Zanim doszedł do stolika, natknął się na grupkę swoich wcześniejszych prześladowców. Rudzielec, brunet i dwóch szatynów złapali go za nadgarstki, po czym doprowadzili do swojego stolika. Mel westchnął, kręcąc głową.
- Widzisz? – jęknął. – To jest właśnie ten twój przystojniak. Nie tknę go. Nie, nie, nie, nie.
- Tak? A nie masz zamiaru go oświecić?
- Po cholerę?
- Skoro możesz…
- Przestań wreszcie. Marrie, jeżeli on ci się tak podoba, to sama go oświeć! Pokaż mu stronę dobra. I rozkochaj go w sobie po uszy!
- Jasne – prychnęła dziewczyna. – Gadaj zdrów. I tak wiem, że spróbujesz.

Roz. 2 - Stołówka, obserwacje i...Szlaban.

Blondyn siedział przy stoliku i powoli zjadał swoją pizzę. Mógłby zjeść trzydzieści takich kawałków, ale nie miał kasy. Wpatrywał się ze znudzeniem w chłopaków przed sobą. Śmiali się i obrzucali jedzeniem. Prostacy. Jego wzrok powoli powędrował wzdłuż ściany aż natrafił na stolik zajmowany jedynie przez dwie osoby. Mel i jakaś jego znajoma. Bo przecież tak się nazywał, prawda? Mel. Wkurzający, upierdliwy, nieco irytujący, ale w pewien sposób uroczy. Wszyscy nazywali go pedałem, ciotą, debilem. Chłopak śmiał się właśnie z czegoś, słuchając opowieści swojej blond przyjaciółki. O czym mógł rozmawiać ktoś taki jak on? Dlaczego nikt go nie lubił? Tylko ze względu na jego orientację? Pewnie tak. Chłopak westchnął głośno, przypatrując się delikatnym ustom Mela. Ładne, pomyślał. Zjadł ostatni kawałek pizzy i wstał. Wyrzucił chusteczkę i usiadł z powrotem na swoim miejscu. Zapowiadał się długi i nudny dzień.

Nie mylił się. Dzień był potwornie nudny. Kolejne osiem również. Chłopak zaczynał już dostawać szału. Codziennie chodził do szkoły i przypatrywał się bandzie klasowych idiotów. Co jakiś czas zerkał na wesołego Mela, który przestał sobie zawracać nim głowę. Udawał, że siedzi sam, tak jak kiedyś. Michael zdobył oczywiście serca prawie wszystkich dziewczyn w klasie, co średnio go obchodziło. Nauczyciel wychowania fizycznego również zdawał się być zadowolony z nowego ucznia. Pozostali już mniej. Blondyn nie był dobry w nauce i średnio się do niej przykładał.

Szedł korytarzem. Błądził wzrokiem po brudnych ścianach, szukając choćby cienia czegoś ciekawego. Poszczęściło mu się. Usłyszał odgłosy szarpaniny, skierował się więc w odpowiednią stronę. Zauważył chłopaków z „jego” gangu i Mela. Chłopak stał przyciśnięty do szafki i robił się powoli blady. Nie mógł złapać powietrza. Tom, rudy wysoki przystojniak trzymał go za gardło.
- I co pedale?! – wrzeszczał na cały głos.Z jego oczu biła nienawiść. – Trzeba było podskakiwać? Przeproś teraz! Już! Słucham! – Wbił wyczekujące spojrzenie w swoją „ofiarę”. Ciemnowłosy wyszczerzył zęby w ironicznym uśmieszku.
- Pocałuj mnie w dupę, fiucie – wycharczał, z trudem wypuszczając na świat słowa. Syknął, kiedy dłoń bruneta po jego lewej wylądowała na jego policzku. Michael oparł się o ścianę, myśląc, co będzie dalej.
- Spróbuj jeszcze raz mnie tak nazwać – syknął rudy. Mel roześmiał się. – Co cię tak bawi?!
- Chyba dobrze zdajesz sobie z tego sprawę, że mam gdzieś twoje groźby?
- Tak? To spróbuj tego! – Krew poplamiła szafkę. Mel skrzywił się z bólu, usilnie próbując zamaskować wszelkie uczucia. Blondyn skrzywił się. Dość tego dobrego. Powoli podszedł do chłopaków.
- Co robicie? – spytał obojętnym tonem głosu. Ciemnowłosy posłał mu twarde spojrzenie. Jednocześnie Michael zauważył we fiołkowych oczach ulgę.
- Nic takiego. Doprowadzamy…
- Co się dzieje?! – głos dyrektora zagrzmiał niczym grom. Wszyscy spojrzeli w jego stronę, a Tom puścił Mela. Chłopak zakrztusił się, upadając na ziemię. Po chwili jednak podniósł się. Otarł krew z twarzy wierzchem dłoni.
- Do mnie do gabinetu. Wszyscy. Już!
- Ale… - zaprotestował cicho Mel.
- Bez sprzeciwów!
Chłopcy powlekli się za przygrubym mężczyzną. Ciemnowłosy co chwila ocierał twarz. Blondyn przypatrywał mu się zimnym wzrokiem. Zastanawiał się, czy nic mu nie jest. Dotarli do gabinetu. Wszyscy usiedli na krzesłach i wbili spojrzenia w dyrektora.
- Dobra. Mam tego dość. Dostaniecie szlaban. Razem. W każdy piątek i wtorek macie się stawiać u mnie. Będę wam wskazywał sale do posprzątania. Czy to zrozumiałe?
- Tak – mruknęli.
- Dobrze. Zaczniecie już dziś.

Chłopcy skierowali się do sali matematycznej. W dłoniach dzierżyli narzędzia zbrodni. Mopy, ścierki, wiadra, szufelki i szczotki do zamiatania podłogi. W oczach Toma i jego przyjaciela widniała złość. Blondyn i Mel przybrali obojętne wyrazy twarzy. Weszli za chłopakami do klasy, a Michael zamknął drzwi. Oparł się o ścianę i obrzucił pomieszczenie badawczym spojrzeniem. Ciemnowłosy zrobił to samo. Tom oraz George opadli na krzesła i wbili wzrok w podłogę. Sala nie była jakoś przesadnie brudna. Trzeba było usunąć napisy z ławek, co nie było zaskoczeniem, pozamiatać, porządnie wytrzeć tablicę… Może jeszcze umyć co nieco. Mel i blondyn zabrali się do roboty. Pozostała dwójka szeptała coś do siebie.
- Widzisz, co zrobiłeś, pedale? – warknął Tom. Jego domniemany rozmówca nawet nie podniósł wzroku znad ławki. – Nie ignoruj mnie. Jesteś nic nie wartym śmieciem, który wpakował nas w to wszystko i zapłacisz za to!
- Tak, tak… - burknął wreszcie Mel. – Trzeba było się na mnie nie wyżywać. Nie wiem, po co to robicie. Macie jakieś kompleksy, czy co? Powinniście się już pogodzić z tym, że jestem od was przystojniejszy.
Blondyn zdusił parsknięcie śmiechem. Rudowłosy zacisnął pięści, a jego policzki przybrały kolor dorodnych pomidorów.
- Ty mały wstrętny kmiotku… - zaczął. George uśmiechał się ironicznie.
- Uważaj, bo za chwilę para zacznie ci lecieć z uszu – mruknął spokojnie Mel i zaczął szukać wzrokiem mokrej szmatki. Michael podszedł do niego z „bronią” w ręku. Podał mu ją bez cienia emocji, jednak chłopak skinął głową, przybierając na twarz ciepły uśmiech. Blondyn poczuł jak przewraca mu się w żołądku. Błyskawicznie obrócił się w stronę okna. Granatowe włosy Mela zakryły spojrzenie pełne triumfu. Chłopak zaczął mocno szorować powierzchnię ławki.
- Nie próbuj obrazić mnie po raz kolejny – wysyczał Tom. – Będziesz tego żałował!
- Już żałuję – powiedział cicho Mel i spojrzał smutno na rudego. – Nawet nie wiesz, jak bardzo! Żałuję, że Bóg stworzył takie obleśne istoty jak ty. – Na jego twarz wypłynął złośliwy uśmieszek. Blondyn znów zamaskował chichot. Ten mały jest niezły, pomyślał z uznaniem. Tom rzucił się w stronę Mela. Złapał go George.
- Stary, nie warto! – rzucił pospiesznie. – Jeżeli ta kupka ścierwa na ciebie doniesie, będzie jeszcze gorzej. Powstrzymaj się, dobra?
- Uch… - Tom zaklął pod nosem. Rozluźnił się nieco. – Ok. Rozwalę go po szkole. Tak, że już nigdy nie wstanie o własnych siłach. – W jego głosie dało się słyszeć groźbę. Poważną groźbę. Serce Mela zatrzepotało ze strachu, ale chłopak nie odezwał się słowem. Udał, że ma to głęboko w poważaniu. Michael skrzywił się.

Sprzątnęli w ciszy. Większość roboty wykonał Mel oraz blondyn, ale nie skomentowali tego. Tom i Georg umyli kilka ławek i dali sobie spokój. Dobrze wiedzieli, że pozostała dwójka zrobi to za nich. Na początku myśleli tylko o swojej ofierze, ale kiedy Michael po raz kolejny odmówił obijania się razem z nimi, przestali go namawiać. Kiedy tylko się uwinęli, odnieśli wszystkie rzeczy do woźnej i skierowali się do szatni. Założyli kurtki i wyszli ze szkoły. Georg potrącił Mela na schodach, śmiejąc się głośno. Chłopak zamachał ramionami w geście paniki, po czym wylądował na ziemi. Skrzywił się.
- No, to teraz możemy z tobą skończyć – oświadczył zimno Tom. Mel zadrżał niemal niezauważalnie. Niemal. Blondyn złapał go za ramiona i zmusił do powstania.
- Nie możecie – stwierdził. – On idzie teraz ze mną.
- Co?!
- Będzie mnie uczył matmy. Jest dobry, a ja nie mam zamiaru prosić kogoś z większym autorytetem, bo będzie oczekiwał czegoś w zamian. A więc, żegnam panowie.
- Hę? – mruknął Mel, spoglądając na swego wybawcę z pytaniem w oczach. Michael nadal trzymał go za ramiona.
- Chodź – syknął cicho.

Rozdział III - Ciasteczka

Mel podreptał posłusznie za chłopakiem. Kiedy znaleźli się poza polem zasięgu wzroku Toma i George’a, odsunął się od niego i stanął.
- Co to było? – spytał ostrożnie. Oparł dłonie na biodrach. Miał na sobie fioletowe spodnie, czarny dość obcisły top, ukochaną czarną skórzaną kurtkę i srebrną dużą torbę. Granatowe włosy opadały mu delikatnie na ramiona. Brwi uniosły się pytająco. Michael westchnął zrezygnowany, wsadzając dłonie do kieszeni jeansów. Zaczął szukać w swoich butach czegoś wielce interesującego.
- Nic – odpowiedział w końcu.
- Długo nad tym myślałeś? – zakpił Mel.
- Ech… Nie chciałem, żeby cię sprali.
- Uważasz, że zrobiliby to?
- Głuchy jesteś? A może głupi? Nie słyszałeś, co mówił Tom? – oczy blondyna wbiły się w twarz chłopaka naprzeciwko. Zalśniły niedowierzeniem i irytacją. Widać w nich też było nutkę troski.
- Oczywiście, że nie. Wiem, że chcieliby mnie zlać, ale nie dałbym się tak łatwo! Nie jestem aż tak słaby, na jakiego wyglądam.
- W gębie na pewno nie – zauważył bystrze blondyn. Mel roześmiał się. – Ale ich jest dwóch. Ty jeden. Poza tym spójrz na nich i na siebie. Wyglądasz jak kijanka w porównaniu do wielkiej ropuchy.
- Trafne porównanie.
- Może…
- Oni też śmierdzą i mają brodawki na tyłkach – powiedział całkowicie poważnie ciemnowłosy.
- Mógłbyś wylądować w szpitalu, zdajesz sobie z tego sprawę?
- Taa… Myślisz, że jadają muchy? W sumie… Co jedzą ropuchy?
- Czy to cię nie obchodzi?
- Patrz jak się zrymowało! Ale bajer.
- Mel, idioto! – Blondyn szarpnął chłopakiem. Uśmiech na twarzy ciemnowłosego znikł. Nastolatek westchnął przeciągle. Wzrok Michaela przeniósł się na jego usta. Przypadkiem.
- Zdaję sobie z tego sprawę, Michael – powiedział powoli. – Ale co mam zrobić? Nic. Nie zmienię ich stosunku do mnie. A co do dzisiaj… Nie dałbym się tak łatwo, to musisz wiedzieć. Nie jestem jakąś tam ofiarą. Zdziwiłem się, że mnie z tego wyciągnąłeś, ponieważ wydawałeś się być bardzo obojętny. Zwłaszcza w stosunku do mnie.
- Nie lubię zbliżać się do ludzi – wyjaśnił blondyn.
- Dlaczego?
- Mam swoje powody. – Odwrócił wzrok. Mel uśmiechnął się smutno i dotknął ramienia chłopaka.
- Mi możesz powiedzieć, wiesz? I tak nikt mnie nie słucha. A jak słucha, to nie wierzy. Więc, nie masz się czym stresować. Powiedz.
- Racja… Kto by cię słuchał, jak pierdolisz głupoty – mruknął Michael, krzywiąc się. Po chwili jednak spuścił głowę i westchnął głęboko. – Nie zbliżam się do ludzi, ponieważ większość z nich to podłe bezwartościowe kreatury.
- Hmm… Opuścili cię? – spytał cicho Mel. Blondyn nie odpowiedział, tylko mruknął coś pod nosem. Ciemnowłosy zrozumiał, że ma rację. Smutną cholerną rację.- To znajdź kogoś, kto tego nie zrobi – powiedział i odszedł w swoją stronę. W głowie kłębiły się mu tysiące myśli.

Minął kolejny tydzień. Mel zręcznie unikał spotkań sam na sam z Tomem i jego kumplami, a Michael po cichu sprawdzał, czy wszystko z nim w porządku. Przez to jedno zdanie, który ciemnowłosy powiedział mu ostatnio, poczuł do niego coś na kształt dziwnej sympatii. Miał wrażenie, że chłopak go rozumie. Mimo braku rozmów, spojrzeń lub choćby kulturalnego „cześć” na początek dnia. Był również wdzięczny za milczenie. Wiedział, że Mel nie powiedział nikomu ani słowa o prostym wyznaniu blondyna. W zamian za to postanowił trzymać od niego chłopaków jak najdalej się dało. Nie rozmawiał z nimi zwykle, ale czasem burknął pod nosem uwagę na temat czegoś ciekawego, co się działo w szkole. Zwykle to coś działo się w tym samym czasie, kiedy „jego banda” chciała zlać Mela. Chłopak doskonale zdawał sobie sprawę, z tego co robi blondyn. Nie wiedział, czy ma się cieszyć, czy też nie, ale nie komentował. Był nawet mile połechtany. Nie często ktoś się o niego martwił.

- Jaki jest twój ulubiony kolor? – spytał Mel pewnego dnia na lekcji historii. Michael spojrzał na niego z pytaniem w oczach i nieco ogłupiałą miną. Nie odpowiedział. Znów przybrał swój zimny wyraz twarzy i wbił wzrok w tablicę. Kiedy dzwonek zadzwonił, powoli zebrał swoje rzeczy i zwyczajnie wstał.
- Wiśniowy – powiedział cicho, nie patrząc na Mela i odszedł. Uśmiechnął się w duchu. Po cholerę Mały zadał takie pytanie? Tak, właśnie… Od jakiegoś czasu nazywam go w duchu Małym, pomyślał. Cholera.

- Wszystkiego najlepszego! – zawył Mel, w szatni, kiedy nikogo jeszcze nie było. W piątki zaczynali wychowaniem fizycznym, na które on i Michael zjawiali się wcześniej. Blondyn podniósł leniwie wzrok na ciemnowłosego i zamarł. Chłopak miał na sobie białe, przylegające spodnie, białą koszulkę z nadrukowaną plamą wina na środku, czerwone buty do połowy łydki, czarną skórzaną torbę i… Przefarbował włosy! Jego naturalnie czarne kosmyki przeplatały się z pięknymi wiśniowymi pasemkami. Nie było śladu po granacie. Uśmiechał się od ucha do ucha a w dłoniach trzymał pudełko zawinięte w papier prezentowy. Podszedł do Michaela. Zawsze chciał komuś sprawić taką niespodziankę. Nigdy nie miał okazji, więc ucieszył się, kiedy taka nadeszła.
- Co… - zaczął nieporadnie Michael, wskazując drżącym palcem na fryzurę chłopaka. – Co… Co to jest, do diabła?
- Nie podoba ci się? – spytał Mel bardzo poważnym tonem i potrząsnął głową. Blondyn roześmiał się szczerze i opadł na ławkę.
- To… Dlatego chciałeś wiedzieć, jaki jest mój ulubiony kolor? Żeby przefarbować włosy? Nie miałeś pomysłu?
- Można tak powiedzieć – przyznał Mel. – Są twoje urodziny, pomyślałem… Że to… No… Że będzie zabawnie. A poza tym, trzymaj. – Rzucił mu na kolana pakunek i podszedł do szafki. Otworzył ją i zdjął bluzę. Michael rzucił mu krótkie spojrzenie. Chłopak miał delikatny mleczny odcień skóry. Nie był jakoś przesadnie umięśniony, ale można było zauważyć delikatne fale na jego brzuchu. Blondyn uśmiechnął się lekko. Przywodzi na myśl jakiś posąg, pomyślał. Z tym jego jasnym odcieniem skóry. Mel zdjął już spodnie i został w samych, równie wiśniowych jak jego pasemka, bokserkach z rysunkiem róży na boku. Jego nogi również przypominały kończyny rzeźby.
- Czemu nie otwierasz? – spytał chłopak, mrużąc oczy. Pochylił się, szukając w torbie spodenek od wf-u. Żołądek Michaela zawiązał się w supeł i wykręcił kilka fikołków. Żeby to jasna cholera! Boże… To powinno być zakazane, myślał gorączkowo. Jego twarz wyrażała obojętność, jednak miał ochotę jęknąć. Widział napięte pośladki chłopaka przed sobą i zaczął sobie wyobrażać różne chore…
- Hej? Ty też się mnie brzydzisz? – rzucił spokojnym tonem głosu Mel. Znalazł spodenki i wciągnął je na siebie. Michael nie odpowiedział. Delikatnie zerwał kolorowy papier z pudełka. Zobaczył ciasteczka. Otworzył pokrywkę i nie mógł powstrzymać uśmiechu.
- Z czym są? – spytał już ze swoim normalnym wyrazem twarzy.
- No…. Różne! – chłopak ożywiony doskoczył do blondyna. Ten, odsunął się nieco. Poczuł słodki zapach skóry bladego chłopaka. Przełknął ślinę i wbił wzrok w ciasteczka. – Zrobiłem kilka różnych, bo nie wiem, jakie najbardziej lubisz. Nie chciałem pytać, żeby to była niespodzianka! Jedne są z truskawkami, drugie z czereśniami, te są z płatkami czekolady, a te z wiśniami! Mam nadzieję, że któreś przypadną ci do gustu. – Odsunął się. – Jak chcesz, możesz dać psom. Nie będzie mi to przeszkadzać.
- Czemu miałbym to niby robić?
- Ponieważ większość by tak zrobiła.
- Długo ci to zajęło? Pieczenie? – uniósł jedną brew do góry.
- Nie – mruknął Mel i stłumił ziewnięcie. Michael znów nie wytrzymał i po raz kolejny się uśmiechnął.
- No, właśnie widzę. Nie martw się, nie wyrzucę ich. Nikt nigdy… Nie zrobił dla mnie nic takiego. Tym bardziej… Chłopak.
- Och… - Mel zarumienił się lekko. Blondyn odwrócił błyskawicznie wzrok. Patrz na ciastka, patrz na ciastka… Na ciastka, durna pało!
- Wiem, że to może być trochę… Głupie stwierdzenie, jak na chłopaka… Ale ja lubię gotować i piec, wiesz?
- Rozumiem. Ja w sumie też. Chociaż nie umiem robić ani ciastek ani ciast. To chyba zwyczajnie nie dla mnie. – Uśmiechnął się lekko. Tym razem do Mela. Wziął jedno z ciastek do ręki i ugryzł. Zaskoczony, szerzej otworzył oczy. Ciemnowłosy przypatrywał mu się nerwowo. Zbliżył się. Ten jego cholernie słodki zapach, pomyślał Michael. Westchnął.
- I co? – spytał Mel.
- Dobre. Na serio, dobre. Spodziewałem się czegoś gorszego. Dzięki.
- No to się cieszę! – niemal krzyknął chłopak i gwałtownie wstał. Narzucił na siebie białą koszulkę i zamknął szafkę z głuchym trzaskiem.
- Czemu je dla mnie zrobiłeś? – spytał po chwili blondyn. Męczyło go to już jakiś czas.
- Czy to nie oczywiste? – zdziwił się ciemnowłosy. – Masz dzisiaj urodziny. Należało ci się!

Może i mu się należało, ale nie dostał już nic więcej tego dnia. Nikt mu nie złożył życzeń, nikt nie podarował ciastek. Jego fanki jak zawsze piszczały i cieszyły się na jego widok, ale nawet one nie znały daty jego urodzin. Szesnasty września. Jego dzień. Dzień, o którym pamiętała zawsze tylko jego już zmarła babcia. Dzień, który świętował również Mel. Dlaczego ten chłopak się tym zainteresował? Skąd wiedział? Po co trudził się nad ciastkami? Blondyn spojrzał znad swojego stolika, na ciemnowłosego. Znów żartował z tą swoją kumpelą. Śmiał się i niemal płakał z rozbawienia. Ale… Nikogo, prócz tej blondyneczki, nigdy przy nim nie było. Czyżby również odczuwał nutkę samotności? Czy to dlatego pamiętał o urodzinach Michaela? Bo jako jeden z niewielu się z niego nie śmiał? Blondyn nie mógł tego zrozumieć. Uśmiechnął się jednak ciepło, sięgając po przedostatnie ciastko.

Mel śmiał się z żartu, który opowiedziała Marrie. Otarł łzy rozbawienia z twarzy i napił się soku.
- Patrz! – dziewczyna złapała go za kolano. – Michael nadal wcina te twoje ciasteczka. Siedzi tam i cieszy się jak głupi!
- Mówisz? – ciemnowłosy spojrzał w stronę stołu chłopaka. Dziewczyna miała racje. Obiekt jego zainteresowani jadł ciastka z błogim zadowoleniem na twarzy. Po chwili jednak chyba się opamiętał i przestał się uśmiechać. Szybko obrzucił wszystkich badawczym spojrzeniem.
- Masz rację. Smakują mu. Cieszę się!
- No i dobrze. Od żołądka do serca, prawda? – zaśmiała się Marrie.
- Rozumiem! To dlatego ostatnio ciągle przynosisz Raulowi drugie śniadanie, co?
- Że ja…? Że ja niby…? Że… Że co ja?!
- Już ty dobrze wiesz co! – prychnął chłopak.
- Mel! – dziewczyna uderzyła go lekko w udo i zaśmiała się. – Nie gadaj głupot.
- Dobrze, wiem, że ci się podoba.
- Oczywiście. Masz rację. Pełna powaga. Tak. Kocham go. Kocham go tak mocno jak spleśniały kawałek sera, który noszę w tylniej kieszeni spodni od zawsze. – wstała. Mel wyszczerzył zęby w uśmiechu i klepnął ją w tyłek. Pisnęła zdziwiona.
- No co? Chciałem sprawdzić, gdzie ten ser!

Rozdział IV - Dlaczego...?

Blondyn zakrztusił się ostatnim ciastkiem. Chłopcy spojrzeli na niego z powątpieniem. Jeden z nich poklepał go po plecach.
- Hej, stary… Wszystko w porządku? – spytał Adam - brunet z włosami na żel. Michael kiwnął głową i napił się wody. Spojrzał jeszcze raz na Mela. Chłopak nadal się śmiał. Szedł z Marrie, trzymając ją w pasie i co jakiś czas łaskocząc. Czy on z nią jest? Dlaczego ją obejmuje? Chłopak wsadził sobie do ust resztę ciastka i zamknął pojemnik. Wstał, z zamiarem wyrzucenia go do kosza, ale zmienił zdanie. Wsadził go do plecaka i posłał ostatnie spojrzenie w stronę rozbawionego Mela. Nie powinienem się nim przejmować, pomyślał z przerażeniem. Co się ze mną dzieje?

Chłopak usiadł na swoim miejscu. Po chwili do klasy wszedł Mel, żegnając się jeszcze z Marrie. Jego twarz błyskawicznie przybrała ponury wyraz, kiedy jeden z chłopaków popchnął go mocno w stronę ściany. Zachwiał się, ale utrzymał.
- Masz jakiś problem? – burknął w stronę napastnika. Blondyn, który go zaatakował zaśmiał się donośnie.
- Tak. Mam. Jesteś pieprzonym pedałem – stwierdził i wybuchł śmiechem. – Ej, Tom! Patrz, co ta ciota ma dzisiaj na sobie!
- Jerry, lepiej odejdź od niego bo się czymś zarazisz! – roześmiał się rudowłosy. Mel skrzywił się i podszedł do swojej ławki. Uśmiechnął się lekko, widząc Michaela. Chłopak odpowiedział delikatnym kiwnięciem głowy. Wyjął z plecaka pudełko i podał je ciemnowłosemu.
- Smakowały ci? – spytał cicho Mel. Blondyn kiwnął głową.
- Dlaczego szepczesz? – spytał po chwili. Jasnoskóry zaśmiał się lekko.
- Bo nie chcesz być uznawany za przyjaciela cioty. Zapewniam cię.
- Co?
- Odwróć się, Michael – powiedział spokojnie chłopak. Schował pospiesznie pudełko do swojego plecaka i wbił wzrok w zeszyt. Do klasy weszła nauczycielka biologii. Blondyn uchylił lekko usta pod wpływem słów Mela i swojego imienia w jego ustach. Brzmiało jakoś inaczej. Przyjemniej. Ciemnowłosy wypełnił je ciepłem. Chłopak zmarszczył brwi i wyrwał kartkę z zeszytu. Wygrzebał z piórnika czarn...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin