PŁACZ ARTEMIZJI.pdf

(215 KB) Pobierz
1161524 UNPDF
Mauzolos (Maussollos) i Artemizja (Artemisia), królewskie małżenstwo i
władcy Karii, a zarazem brat i siostra, połączeni wielką miłością,
unieśmiertelnieni przez Mauzoleum w Halikarnasie (Halikarnassos),
zbudowane w II połowie IV w. pne, od czasów starożytnych stanowili temat
dla artystów.
Aulus Gellius (II w. ne), rzymski znawca kultury greckiej i autor utworu w formie krótkich,
encyklopedycznych rozdziałów Noctes atticae (Noce attyckie), przytoczył pogrzebową eulogię
dla Artemizji, ponoć wygłoszoną 500 lat wcześniej przez greckiego historyka Theopomposa:
"Artemizja, mówi się, kochała swego męża Mausolusa
miłością przechodzącą wszystkie opowieści o pasji i ponad
wyobrażenie o ludzkim uczuciu. (...) Kiedy ten Mausolus
spotkał swój koniec pośród lamentów i w ramionach żony, i
został pochowany w wspaniałym pogrzebie, Artemizja
rozpalona żałobą i tęsknotą za swoim mężem, zmieszała jego
kości i popioły z wonnościami, starła na proszek, wsypała do
wody i wypiła je; mówi się, że dała wiele innych dowodów
gwałtowności swej pasji. Dla uwiecznienia pamięci swojego
męża, wzniosła także wielkim kosztem i wysiłkiem, ten tak
opiewany grobowiec, który został uznany wartym wliczenia
do siedmiu cudów świata. Kiedy Artemizja poświęcała ten
pomnik ubóstwionym cieniom Mausolusa, ustanowiła agon ,
to jest konkurs dla uczczenia jego chwały, przyznając
wspaniałe nagrody pieniężne i inne kosztowności. (...)"
Theopompos (IV w. pne), autor skróconych Dziejów Herodota, znany
orator, został uznany przez Artemizję za zwycięzcę tego konkursu.
W 2355 lat od śmierci Mauzolosa, Pani Liliana Osses Adams, która przez dłuższy czas
przebywała w Oriencie, napisała specjalnie dla Zwojów wiersz, stylizowany na XIV-wieczną
perską gazalę Hafiza. Bardzo Jej dziękuję za ten wiersz. (AMK)
LILIANA OSSES ADAMS
PŁACZ ARTEMIZJI
O! Luby mój Mauzolosie – płaczę, bo straciłam cię na zawsze.
Płaczą za tobą ukochana Karia – kraina szczęśliwa – i ja
Artemizja, żona, siostra i kochanka.
O! Luby mój Mauzolosie – rozpacz moja wielka i żałość ogromna.
Żadna muzyka nie odda słów twoich slodyczy.
Delikatność palców i rozkosz pieszczoty codzienną moją tesknotą.
Przyjmij w ofierze serce kochanki, w muślinie ręki
i z kielichem wina.
Chcę śpiewać pean na cześć twego męstwa!
Niech światlo twoje strzeże snów moich
niech miłość twa strzeże mnie od trosk i złego
wzbijmy się razem wysoko w niebo
z dymem i wonią kadzidła
tańczmy samotnie w obłokach.
Z kolosalnych bezkształtnych kamieni
dwa posągi wykuto w marmurze
krzątanina żony to sentymentalny refren
żyć nie chcę, bo nie ma cię przy mnie.
O! Luby mój Mauzolosie – nasz Halikarnas w żałobnej powłoce
z oddali słychać hymny grane na aulosie
liry i harfy wtórują żałośnie.
Płaczę za tobą Mauzolosie
Kalifornia, listopad 2002
Rzeźba głowy kobiety z Mausoleum w Halikarnassos,
być może Artemizji.
British Museum London.
Teksty Liliany Osses Adams zamieszczone w Zwojach:
·
Liliana Osses Adams: Śródleśny cmentarz w Laskach, Zwoje 5/33, 2002
·
Liliana Osses Adams: Polskie cmentarze, Zwoje 5/33, 2002
·
Liliana Osses Adams: Płacz Artemizji, Zwoje 5/33, 2002
·
Liliana Osses Adams: Parafraza / Paraphrase, Zwoje 3/31, 2002
·
Liliana Osses Adams: Konspiracyjny film w okupowanym Poznaniu, Zwoje 3/31,
2002
·
Liliana Osses Adams: Jan Lechoń - Poeta romantyczny, Zwoje 3/28, 2001
1161524.004.png 1161524.005.png 1161524.006.png 1161524.007.png 1161524.001.png 1161524.002.png
 
·
Liliana Osses Adams: Pamięci Jan Lechonia, Zwoje 3/28, 2001
Copyright © 1997-2002 Zwoje
1161524.003.png
Zgłoś jeśli naruszono regulamin