SAKRAMENT BIERZMOWANIA, DARY DUCHA ŚWIĘTEGO (7)
Czym jest sakrament Bierzmowania, po co człowiekowi ten sakrament?
W sakramencie Bierzmowania upodabniamy się do Chrystusa. W jaki sposób? Słowo Chrystus znaczy namaszczony, ,,pomazaniec”, od Jego imienia nazwano uczniów i wszystkich wyznawców chrześcijanami. Słowo Jezus z hebrajskiego znaczy Jahwe zbawia, czyli Zbawiciel.
Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do "sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego", którego jedność powinna być zachowywana. Należy zatem wyjaśniać wiernym, że przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Istotnie, "przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej. (KKK 1285).
Przez namaszczenie olejem krzyżma (poświęconego w Wielki Czwartek przez biskupa) stajemy się podobni do Chrystusa. Jesteśmy w ten sposób posłani, by jak apostołowie odważnie głowić swoim życiem wiarę w Boga.
Biskup wypowiada słowa: ,,Przyjmij znamię darów Ducha Świętego” a wy odpowiadacie: ,,Amen” to znaczy tak niech mi się tak stanie. Co otrzymujemy od Ducha Świętego? Mówimy o siedmiu darach. Po co one są? Mądrość, rozum, umiejętność, męstwo, rada, pobożność, bojaźń Boża. Po to właśnie, aby żyć świadomie wiarą, być mężnym, odważnym, podejmować mądre decyzje, wybierać dobro, odrzucać zło, kierować się miłością prawdziwą ku Bogu i drugiemu człowiekowi. Obojętnie, gdzie jesteśmy, w pracy, w szkole, na wakacjach mam pamiętać, że mam zasady, którymi się kieruję. W takim życiu pomaga Duch Święty. Święty Paweł w Liście do Galatów opisał też owoce Ducha np. łagodność, pokój, miłość, uprzejmość, dobroć, radość, opanowanie, wierność.
Duch Święty obdarza też takimi darami, które nazywamy charyzmatami, np. dar proroctwa, mówienia w językach. O wszystkie dary i Jego moc trzeba się modlić i prosić, a otrzymamy.
Symbole Ducha Świętego to najczęściej gołębica, płomień ognia. Duch Święty jest trzecią Osobą Trójcy Świętej. Grzechem przeciw Duchowi Świętemu jest np. zuchwałe trwanie w grzechu ciężkim i liczenie na miłosierdzie Boże, odkładanie nawrócenia i pokuty aż do śmierci. Jezus powiedział, ze wszystkie grzechy będą odpuszczone, jeżeli za nie żałujemy, ale grzech przeciw Duchowi Świętemu nie.
Sześć grzechów przeciw Duchowi Świętemu:
1. Grzeszyć zuchwale w nadziei miłosierdzia Bożego.
2. Wątpić o łasce Bożej.
3. Jakiejś prawdzie chrześcijańskiej sprzeciwiać się.
4. Bliźniemu łaski Bożej zazdrościć.
5. Zatwardziałość wobec natchnień Ducha Świętego.
6. Odkładanie pokuty aż do śmierci.
W jaki sposób my możemy doświadczyć obecności Ducha Świętego w swoim życiu: przez dobre natchnienia, pomaga nam w podejmowaniu właściwych decyzji, w sakramentach, On cały czas jest z nami, tylko z naszej strony jako że jesteśmy ludźmi wolnymi zależy, czy pozwolimy Mu się prowadzić. Jeżeli powiemy tak, to mamy pewność, że będzie z nami. Weźmy przykład z Maryi, która jest nazywana świątynią, przybytkiem Ducha Świętego. Ona jest przykładem otwarcia się na działanie Ducha. Duch Święty jest obecny w Kościele, który założył Jezus i pomaga, prowadzi nas drogą wiary do świętości i kiedyś do szczęśliwej wieczności w niebie.
Dwie tradycje: Wschód i Zachód
W pierwszych wiekach bierzmowanie stanowi zazwyczaj jeden obrzęd z chrztem, tworząc razem z nim "podwójny sakrament", według wyrażenia św. Cypriana. Obok innych powodów wzrost liczby chrztów dzieci w różnych porach roku oraz powstawanie nowych parafii (wiejskich) w powiększających się diecezjach uniemożliwiły obecność biskupa przy wszystkich celebracjach chrzcielnych.
Na Zachodzie, gdzie dopełnienie chrztu chciano zarezerwować dla biskupa, wprowadzono rozdzielenie w czasie obu sakramentów. Wschód natomiast zachował ich jedność, tak że bierzmowania udziela prezbiter, który chrzci. Powinien on jednak dokonywać tego za pomocą poświęconego przez biskupa myronu.
Zwyczaj Kościoła rzymskiego ułatwił rozwój praktyki zachodniej. Istniało tam dwukrotne namaszczenie krzyżmem świętym po chrzcie: pierwszego dokonywał prezbiter, gdy neofita wychodził z kąpieli chrzcielnej; drugiego namaszczenia dokonywał biskup na czole każdego z nowo ochrzczonych. Pierwsze namaszczenie krzyżmem świętym, udzielane przez prezbitera, pozostało w obrzędzie chrzcielnym. Oznacza ono uczestnictwo ochrzczonego w prorockiej, kapłańskiej i królewskiej funkcji Chrystusa. Jeśli chrzest jest udzielany dorosłemu, po chrzcie udziela się tylko jednego namaszczenia, należącego do istoty bierzmowania.
Praktyka Kościołów wschodnich podkreśla bardziej jedność wtajemniczenia chrześcijańskiego. Praktyka Kościoła łacińskiego wyraźniej ukazuje natomiast więź nowego chrześcijanina z biskupem, który jest gwarantem i sługą jedności swego Kościoła oraz jego powszechności i apostolskości. W ten sposób zostaje również podkreślony związek z apostolskimi początkami Kościoła Chrystusowego. (KKK 1290-1292).
Znaki i obrzędy bierzmowania
W obrzędzie sakramentu bierzmowania należy uwzględnić znak namaszczenia oraz to, co namaszczenie oznacza i wyciska, czyli pieczęć duchową.Namaszczenie w symbolice biblijnej i starożytnej posiada wielkie bogactwo znaczeniowe. Oliwa jest znakiem obfitości oraz radości; oczyszcza (namaszczenie przed kąpielą i po niej) i czyni elastycznym (namaszczanie atletów, zapaśników); jest znakiem uzdrowienia, ponieważ łagodzi kontuzje i rany; udziela piękna, zdrowia i siły.
Całe bogactwo znaczeniowe namaszczenia oliwą można odnaleźć w życiu sakramentalnym. Namaszczenie katechumenów olejem przed chrztem oznacza oczyszczenie i umocnienie. Namaszczenie chorych wyraża uzdrowienie i pociechę; namaszczenie krzyżmem świętym po chrzcie, podczas bierzmowania i udzielania sakramentu święceń jest znakiem konsekracji. Bierzmowanie sprawia, że chrześcijanie, to znaczy ci, którzy zostali namaszczeni, uczestniczą głębiej w posłaniu Jezusa Chrystusa i w pełni Ducha Świętego, którą On posiada, aby całe ich życie wydawało "miłą Bogu wonność Chrystusa".
Przez namaszczenie bierzmowany otrzymuje "znamię", pieczęć Ducha Świętego. Pieczęć jest symbolem osoby, znakiem jej autorytetu, znakiem posiadania przedmiotu- niegdyś w taki sposób naznaczano żołnierzy pieczęcią ich wodza, a także niewolników pieczęcią ich pana. Pieczęć potwierdza autentyczność aktu prawnego lub dokumentu, ewentualnie zapewnia jego tajność.
Sam Chrystus mówi o sobie, że Ojciec naznaczył Go swoją pieczęcią. Także chrześcijanin jest naznaczony pieczęcią: "Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych" (2 Kor 1, 21-22). Pieczęć Ducha Świętego jest znakiem całkowitej przynależności do Chrystusa i trwałego oddania się na Jego służbę, a także znakiem obietnicy opieki Bożej podczas wielkiej próby eschatologicznej. (KKK 1293-1296).
SZAFARZ BIERZMOWANIA
W obrządku łacińskim zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest biskup. Biskupi są następcami Apostołów; otrzymali pełnię sakramentu święceń. Udzielanie przez nich sakramentu bierzmowania wyraźnie oznacza, że jednym z jego skutków jest ściślejsze zjednoczenie bierzmowanych z Kościołem, z jego apostolskimi początkami i jego posłaniem świadczenia o Chrystusie.
Basiek68