Ignacy Krasicki
Ø Żył w latach 1735-1801; urodzony w Dubiecku nad Sanem w zubożałej rodzinie magnackiej. Zmarł w Berlinie.
Ø Przedstawiciel KLASYCYZMU w literaturze polskiego oświecenia.
Ø Pisarz elegancki, pomysłowy, obdarzony poczuciem humoru.
Ø „Jego uwagi dotyczące ludzkich zachowań nie są teoretycznymi, abstrakcyjnymi rozważaniami, ale wynikają z wnikliwej obserwacji ludzkich wad i zalet; pojawia się w nich dążenie do wskazania innym drogi ku właściwemu postępowaniu, do napomnienia, a nie do przymuszenia”
Ø Pisanie = służba Rzeczypospolitej
Ø Uczył się w lwowskim kolegium jezuitów; w 1751 roku wstąpił do warszawskiego seminarium księży misjonarzy.
Ø Dużo podróżował, wygłaszał kazania, obracał się w kręgach magnackich.
Ø Spędził dwa lata w Rzymie, uzyskał pierwsze godności kościelne.
Ø Po śmierci Augusta III był sekretarzem prymasa Władysława Łubieńskiego i wraz z nim przeszedł i w raz z nim przeszedł do obozu reformatorskiego.
Ø Kapelan Stanisława Augusta.
Ø Współautor programu „Monitora” i jeden z pierwszych jego autorów.
Ø W 1765 roku pełnił funkcję prezydenta trybunału w Małopolsce.
Ø Pod koniec 1766 został biskupem Warmińskim, z czym łączyła się godność senatora Rzeczypospolitej oraz stanowisko prezydenta Ziem Pruskich (Jego tytuł Xiążę Biskup Warmiński – XBW = podpis literacki).
Ø 1772 roku w wyniku rozbioru Warmia została zajęta przez Prusy, co spowodowało, że Krasicki stał się poddanym króla Fryderyka II
Ø Od 1774 roku spod pras drukarni Grolla w Warszawie wychodziły utwory XBW, stanowiące świadectwo jego zaangażowania w proces oświeceniowych reform. (Hymn do miłości ojczyzny (1774), Myszeida (1775), Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki (1776), pierwsza wersja Zbioru potrzebniejszych wiadomości (druk 1781-83), pierwsza część Pana Podstolego (1778), Monachomachia (1778), Historia (1779), Bajki i przypowieści (1779), Satyry (cz. 1 1779), komedie = Solenizant, Statysta, Łgarz wyd. 1780, Antymonachomachia (1780), Wojna Chocimska (1780), przekład Pieśni Osjana Jamesa Macphersona [powst. Po 1777], drugi tom Pana Podstolego (1784).
Ø Chętnie widziany gość w otoczeniu Fryderyka II; funkcjonował w środowisku berlińskim, pozostając pisarzem polskim.
Ø Bezustannie tonął w długach.
Ø Po 1780 roku aktywność pisarska Krasickiego zmienia charakter; kontynuuje i doprowadza do końca pewne wątki z wcześniejszego okresu, znaczenie więcej uwagi poświęca pracom tłumaczeniowym z literatury antycznej.
Ø Entuzjastycznie przyjął Konstytucję 3 maja, podczas powstania kościuszkowskiego wydał alegoryczną powiastkę wzywającą do obrony Rzeczypospolitej Powieść prawdziwa o narożnej kamienicy w Kukorowcach.
Ø W 1795 roku został arcybiskupem gnieździńskim.
Ø W latach 90. powstały m.in.: O rymotwórstwie i rymotwórcach, antologia literatury powszechnej w większości w przekładach samego Krasickiego z obszernymi notami, Powieści wschodnie oparte na motywach orientalnych, tłumaczenie Żywotów sławnych mężów Plutarcha i wzorowane na nich Żywoty autorstwa XBW, trzecia część Pana Podstolego, Rozmowy umarłych i Uwagi.
Ø Ostatnim utworem był, ukończony tuż przed śmiercią, traktat o historii sztuki ogrodniczej Listy o ogrodach.
Ø 1802-1804 – wyszła przygotowana przez Franciszka Ksawerego Dmochowskiego jeszcze we współpracy z autorem pierwsza całościowa edycja jego pism w dziesięciu tomach.
Ø Wydanie jego pism zebranych z lat 30. XIX wieku liczyło 18 obszernych tomów.
Ø Zbiór potrzebniejszych wiadomości – uniwersalna encyklopedia zestawiona przez Krasickiego.
Zeberka2