Rozdział 10.pdf
(
611 KB
)
Pobierz
12272529 UNPDF
Rozdział 10
Określanie nazw w TCP/IP przy użyciu
DNS
DNS (
Domain Name System
) jest hierarchicznym, rozproszonym syste-
mem nazewniczym, powszechnie używanym w sieciach opartych na
TCP/IP. DNS jest również podstawową usługą nazewniczą w Internecie.
W niniejszym rozdziale omówiono tworzenie serwerów nazw i delego-
wanie poddomen. Opisano także sposób integracji DNS i WINS oraz
usuwanie problemów w pracy usług nazewniczych. Głównym narzę-
dziem służącym do tworzenia i konfigurowania serwera DNS jest gra-
ficzny program DNS Admin, chociaż można również korzystać z plików
tekstowych BIND.
Serwer Windows NT może pracować jako serwer DNS. Serwer DNS
oparty na Windows NT posiada dwie unikalne cechy:
Można w nim zintegrować usługi DNS z WINS, co pozwala na
dynamiczne uaktualnianie bazy adresów IP w trakcie rejestrowania
nazw NetBIOS.
Wyposażony jest w program narzędziowy DNS Admin, którego
graficzny interfejs pozwala na proste zarządzanie wszystkimi
aspektami DNS.
Czym jest DNS?
DNS jest rozproszoną bazą danych, służącą do przechowywania
odwzorowań pomiędzy nazwami hostów i adresami IP (ma też kilka
innych zastosowań, omówionych wdalszej części rozdziału). Po
dostarczeniu nazwy komputera, DNS zwraca jego adres IP lub inne
żądane informacje. Rozproszona struktura DNS wynika z tego, że różne
serwery DNS zarządzają różnymi częściami drzewa nazw.
Struktura DNS jest kluczowym aspektem poprawnego funkcjonowania
Internetu. Rozproszenie usług nazewniczych redukuje obciążenie poje-
dynczych serwerów, a ich hierarchiczność umożliwia administratorom
330
Rozdział 10
elastyczne nadawanie nazw komputerom - nie muszą się martwić, że
ktoś na zewnątrz ich domeny wykorzystał już jakąś nazwę.
Utrzymywanie przez pojedynczą osobę lub organizację autorytatywnego
pliku nazw hostów stawało się coraz trudniejsze wraz z powiększaniem
się Internetu. Plik nie zapewniał żadnej hierarchii, co powodowało
problemy związane zkonfliktami nazw, irósł zbyt szybko, aby
komputery mogły go wydajnie przetwarzać. Być może największym
problemem był fakt, że plik hostów był statyczny, przez co jego kopie
były zawsze nieaktualne. Użytkownicy bardzo często usiłowali pobrać
najnowszą kopię, a liczba ich próśb - w połączeniu z trudnościami
w zarządzaniu plikiem głównym - była takim obciążeniem, że nawet
główny plik bywał nieaktualny.
Użytkownicy Internetu rozwiązali ten problem, tworząc system DNS
(
Domain Name System
).
Kiedy korzystać z DNS?
Zanim rozpoczniemy konfigurowanie serwera DNS, powinniśmy
zdecydować, czy na pewno jest on potrzebny. Często dostawcy Internetu
zapewniają usługi DNS za niewielką opłatą; skorzystanie z ich oferty jest
korzystne, zwłaszcza w przypadku niewielkich sieci. Własny serwer DNS
potrzebny jest w następujących okolicznościach:
Posiadamy własną nazwę domeny w Internecie i chcemy stworzyć
oraz delegować w niej poddomeny.
Chcemy lokalnie zarządzać usługami DNS wcelu osiągnięcia
większej elastyczności.
Posiadamy oprogramowanie firewall, ukrywające przed zewnętrzną
siecią przynajmniej niektóre z wewnętrznych nazw komputerów.
Czynności wstępne
Przed konfiguracją serwera DNS konieczne jest podjęcie kilku decyzji.
Trzeba zdecydować się, w którym miejscu hierarchii chcemy się znaleźć,
aby możliwe było zarejestrowanie się w nadrzędnych domenach. Jedna
z domen używana jest do odwzorowywania nazw na adresy IP, a druga
(
in-addr.arpa
) adresów IP na nazwy. Zazwyczaj informacji tych dostarcza
dostawca Internetu; jeśli z jakiś względów tego nie zrobi, należy skontak-
tować się z InterNIC (
Internet Network Information Center
) pod adresem:
http://
www
.internic.net/
Określanie nazw w TCP/IP przy użyciu DNS
331
Wyjąwszy interakcję z WINS i DHCP (opsaną wrozdziale 8,
"Konfigurowanie izarządzanie DHCP"), DNS nie jest systemem
dynamicznym i musi zostać skonfigurowany ręcznie. Należy z rozwagą
zaplanować przydział nazw - dobry projekt pomoże uniknąć wielu
późniejszych kłopotów, a administrator oszczędzi sobie pracy, jeśli nie
będzie musiał dokonywać częstych zmian. Ze względu na hierarchiczną
strukturę bazy danych DNS największe znaczenie mają wyższe poziomy
drzewa nazw, które w miarę możliwości nie powinny się zmieniać - jeśli
np. przedsiębiorstwo często się reorganizuje, należy rozważyć możliwość
użycia nazw poddomen uwarunkowanych geograficznie, anie
organizacyjnie.
Jeśli w sieci znajduje się więcej niż kilkaset hostów, powinno się je
w miarę równo rozdzielić pomiędzy podsieci, aby leżały w różnych
strefach ipoddomenach. Pomaga to wutrzymaniu rozsądnych
rozmiarów stref - projekt sieci zakładający rozległe strefy i ograniczoną
dystrybucję prowadzi do potencjalnych problemów z przepustowością,
spowodowanych transferami międzystrefowymi, które zachodzą
podczas odbierania przez wtórne serwery nazw uaktualnionej informacji
z serwerów głównych.
Serwer DNS powinien pracować nieprzerwanie, aby zapewnić ciągłą
łączność zInternetem. Ztego względu zaleca się ustanowienie
przynajmniej jednego zapasowego serwera DNS. Wniektórych
przypadkach potrzebne może być nawet kilka serwerów DNS,
aczkolwiek ogłaszanie wsieci więcej niż siedmiu autorytatywnych
serwerów uważane jest za niewłaściwe. Serwery wtórne regularnie
otrzymują uaktualnienia od serwera głównego. Można ustanowić jeden
serwer DNS wkażdej sieci lub podsieci wprzedsiębiorstwie, aby
możliwe było lokalne określanie nazw nawet w przypadku awarii
routera. Dostęp do wtórnego serwera DNS często zapewnia dostawca
Internetu, co pomaga ograniczyć ruch w wewnętrznej sieci - wszystkie
zapytania zewnętrzne są określane poza siecią.
Instalowanie usług DNS na serwerze Windows NT
Instalowanie usług DNS na serwerze Windows NT jest
nieskomplikowane. Wymagany jest system Windows NT Server w wersji
4 lub późniejszej. Niniejszy opis dotyczy wersji Windows NT Server 5.
Konfigurowanie serwera
Podczas instalowania Windows NT Server 5 do grupy Administrative
Tools dołączana jest opcja DNS Management. Jeśli zamierzamy skorzy-
332
Rozdział 10
stać z usług DNS, musimy najpierw zainstalować protokół TCP/IP. Poni-
żej podano procedurę konfigurowania serwera DNS:
1. Zalogować się jako administrator i upewnić się, że w napędzie CD-
ROM znajduje się dysk instalacyjny Windows NT.
2. Wybrać Start/Programs/Administrative Tools/DNS Management.
3. Jeśli serwer DNS jest konfigurowany po raz pierwszy, ukaże się okno
zzapytaniem, czy chcemy skonfigurować serwer DNS. Należy
wybrać Yes.
4. Powinno pojawić się okno Configure New Server Wizard (patrz rysunek
10.1).
5. Kliknąć Next. Ukaże się okno umożliwiające wybranie typu serwera
DNS (patrz rysunek 10.2). Można tu wybrać opcję Private DNS - dla
prywatnej sieci, niepołączonej z Internetem, albo Internet DNS - dla
serwera podłączonego do Internetu (bezpośrednio lub poprzez fire-
wall). Po wybraniu Internet DNS, serwer będzie używał interneto-
wych serwerów bazowych, a po wybraniu Private DNS - prywatnych
serwerów bazowych. W dalszych punktach procedury zakładamy, że
wybrano opcję Private DNS.
6. Kliknąć Next. Pojawi się okno umożliwiające założenie serwera
bazowego (root server - patrz rysunek 10.3). Po wybraniu opcji Make
this server aroot server, na konfigurowanym serwerze zostanie
założony plik danych serwera bazowego. Po wybraniu opcji Do not
make this server a root server, konieczne będzie wprowadzenie adresu
IP serwera bazowego wsieci. Wdalszych punktach procedury
zakładamy, że wybrano opcję Make this server a root server.
7. Kliknąć Next. Pojawi się okno umożliwiające dodanie strefy zwykłego
wyszukiwania (forward lookup zone - patrz rysunek 10.4). Można
dodać strefę w tym momencie, można uczynić to później. W dalszych
punktach procedury zakładamy, że dodawana jest strefa zwykłego
wyszukiwania.
8. Kliknąć Next. Ukaże się okno umożliwiające wybranie typu serwera
DNS (patrz rysunek 10.5). Można wybrać pomiędzy serwerem
podstawowym (
Primary
), podstawowym serwerem usług
katalogowych (
Primary DS
) oraz serwerem wtórnym (
Secondary
).
Serwerów podstawowych używa się do utworzenia głównej kopii
nowej strefy. Są przeznaczone do zapisu i odczytu.
Podstawowych serwerów usług katalogowych używa się do
utworzenia głównej kopii strefy zintegrowanej z usługą
katalogową. Są przeznaczone do zapisu i odczytu.
Określanie nazw w TCP/IP przy użyciu DNS
333
Serwerów wtórnych używa się do utworzenia repliki istniejącej
strefy. Są przeznaczone wyłącznie do odczytu.
W dalszych punktach procedury zakładamy, że wybrano serwer
podstawowy (Primary server).
Rysunek 10.1
Okno Configure New Server Wizard.
Rysunek 10.2
Okno Select DNS.
Rysunek 10.3
Okno Configure as Root Server.
Rysunek 10.4
Okno Add Forward Lookup Zone.
8. Kliknąć Next. Pojawi się okno umożliwiające wprowadzenie nazwy
podstawowej strefy domeny (patrz rysunek 10.6). Należy tu wpisać
nazwę strefy; zazwyczaj jest to nazwa zarejestrowana w InterNIC. Je-
śli np. przedsiębiorstwo nazywa się XYZ izarejestrowano je
w domenie COM, jako nazwę podstawowej strefy domeny należy
podać XYZ.COM.
9. Kliknąć Next. Pojawi się okno umożliwiające wprowadzenie nazwy
pliku strefy (patrz rysunek 10.7). Można utworzyć nowy plik albo za-
Plik z chomika:
SacrA
Inne pliki z tego folderu:
Rozdział 02.pdf
(1019 KB)
Rozdział 01.pdf
(1163 KB)
Rozdział 07.pdf
(1086 KB)
Rozdział 09.pdf
(1173 KB)
Rozdział 12.pdf
(939 KB)
Inne foldery tego chomika:
3d Max Studio Platinum Tutorials
3D Studio Max R4 - Creating a Spooky Atmosphere
ABC Internetu
ABC nagrywania płyt CD
Access 2000 - Księga eksperta
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin