P116.pdf

PRZEKAZ 116

WSZECHMOCNY NAJWYŻSZY

G dyby człowiek zdał sobie sprawę z tego, że jego Stwórcy – jego bezpośredni nadzorcy

– podczas gdy są boscy, są także skończeni i że Bóg czasu i przestrzeni jest Bóstwem

rozwijającym się i nieabsolutnym, wtedy niekonsekwencje, wynikające z doczesnych

nierówności, przestałyby być głębokimi paradoksami religijnymi. Nie byłaby już wiara

religijna prostytuowana, aby ożywiała społeczne zadowolenie z siebie ludzi sukcesu i

jednocześnie służyła popieraniu zaledwie stoickiej rezygnacji nieszczęśliwych ofiar

ubóstwa.

Kiedy się patrzy na nieskazitelnie doskonałe sfery Havony, rozsądne jest, jak i

logiczne wierzyć, że zostały zrobione przez doskonałego, nieskończonego i absolutnego

Stwórcę. Jednak, gdy się widzi zamęt, niedoskonałość i niesprawiedliwość na Urantii,

ten sam rozsądek i logika mogłyby doprowadzić każdą uczciwą istotę do wniosku, że

nasz świat został stworzony i jest kierowany przez Stwórców, którzy są podabsolutni,

przednieskończeni i dalecy od doskonałości.

Empiryczny rozwój zakłada partnerstwo stworzonego i Stwórcy – współpracę Boga i

człowieka. Rozwój jest cechą charakterystyczną empirycznego Bóstwa. Havona się nie

rozwija; Havona jest i zawsze była; jest egzystencjalna, podobnie jak wieczni Bogowie,

którzy są przyczyną jej powstania. Jednak rozwój jest cechą charakterystyczną

wielkiego wszechświata.

Wszechmocny Najwyższy jest żywym i rozwijającym się Bóstwem mocy i

osobowości. Jego obecna domena, wielki wszechświat, jest także rozwijającą się domeną

mocy i osobowości. Jego przeznaczeniem jest doskonałość, jednak jego obecne

doświadczenie zawiera elementy rozwoju i niekompletnego statusu.

Istota Najwyższa funkcjonuje w pierwszym rzędzie we wszechświecie centralnym,

jako osobowość duchowa; w drugiej kolejności w wielkim wszechświecie, jako Bóg

Wszechmocny, osobowość mocy. Trzecia z kolei funkcja Najwyższego we

wszechświecie nadrzędnym jest teraz potencjalna, istnieje tylko jako nieznany potencjał

umysłowy. Nikt nie wie, co ujawni ta trzecia ewolucja Istoty Najwyższej. Niektórzy

sądzą, że kiedy superwszechświaty zostaną ustanowione w światłości i życiu, Najwyższy

będzie działał z Uversy, jako wszechmocny i empiryczny władca wielkiego

wszechświata, podczas gdy będzie rozprzestrzeniał się w mocy, jako superwszechmocny

wszechświatów zewnętrznych. Inni domniemają, że trzecie stadium Najwyższości

obejmowało będzie trzeci poziom objawiania się Bóstwa. Jednak tak naprawdę, nikt z

nas tego nie wie.

1. NAJWYŻSZY UMYSŁ

Doświadczenie każdej rozwijającej się osobowości stworzonej jest pewnym stadium

doświadczenia Wszechmocnego Najwyższego. Inteligentne ujarzmianie każdej

materialnej części superwszechświatów jest częścią rozwijającej się kontroli

Wszechmocnego Najwyższego. Stwórcza synteza mocy i osobowości jest częścią

stwórczego impulsu Najwyższego Umysłu i jest samą esencją ewolucyjnego rozwoju

jedności w Istocie Najwyższej.

Zjednoczenie mocy i atrybutów osobowościowych Najwyższości jest funkcją

Najwyższego Umysłu; a ukończona ewolucja Wszechmocnego Najwyższego da w

efekcie jedno, zjednoczone i osobowe Bóstwo – a nie pewien luźno skoordynowany

związek Boskich atrybutów. Z szerszej perspektywy, nie będzie Wszechmocnego

niezależnie od Najwyższego a Najwyższego niezależnie od Wszechmocnego.

W epokach ewolucyjnych, potencjał mocy fizycznej Najwyższego powierzony jest

Siedmiu Najwyższym Dyspozytorom Mocy a potencjał jego umysłu spoczywa w

Siedmiu Duchach Nadrzędnych. Nieskończony Umysł jest funkcją Nieskończonego

Ducha; kosmiczny umysł, służbą Siedmiu Duchów Nadrzędnych; Najwyższy Umysł

jest w trakcie aktualizowania się, w koordynacji z wielkim wszechświatem i w

funkcjonalnym związku z objawianiem i osiąganiem Boga Siedmiorakiego.

Umysł czasowo-przestrzenny, kosmiczny umysł, funkcjonuje różnorodnie w

siedmiu superwszechświatach, jest jednak koordynowany pewną nieznaną, asocjacyjną

metodą Istoty Najwyższej. Kontrola nadrzędna wielkiego wszechświata, sprawowana

przez Wszechmocnego, nie jest wyłącznie fizyczna i duchowa. W siedmiu

superwszechświatach jest ona głównie materialna i duchowa, ale w Najwyższym istnieją

również fenomeny, które są zarówno intelektualne jak i duchowe.

Doprawdy mniej wiemy o umyśle Najwyższości, niż o jakimkolwiek innym aspekcie

tego rozwijającego się Bóstwa. Jest on bez wątpienia aktywny w całym wielkim

wszechświecie i przypuszcza się, że potencjalnie ma pełnić znacznie szerszą funkcję we

wszechświecie nadrzędnym. To jednak wiemy, że chociaż fizyczność może osiągnąć

kompletny rozwój i podczas gdy duch może osiągnąć doskonałość rozwoju, umysł

nigdy nie zaprzestanie się rozwijać – jest to empiryczna metoda rozwoju bez końca.

Najwyższy jest Bóstwem empirycznym i dlatego też nigdy nie osiągnie kompletności

osiągnięć umysłowych.

2. WSZECHMOCNY A BÓG SIEDMIORAKI

Moc Wszechmocnego we wszechświecie uwidacznia się równocześnie z

pojawieniem się na scenie akcji kosmicznej wysokich stwórców i kontrolerów

superwszechświatów ewolucyjnych.

Bóg Najwyższy wywodzi atrybuty swego ducha i osobowości od Rajskiej Trójcy, ale

swą moc aktualizuje w działalności Synów Stwórcy, Pradawnych Czasu i Duchów

Nadrzędnych, których wspólne działania stanowią źródło jego rozwijającej się mocy,

jako wszechmocnego władcy siedmiu superwszechświatów.

Nie uwarunkowane, Rajskie Bóstwo, nie jest pojmowalne dla rozwijających się istot

czasu i przestrzeni. Wieczność i nieskończoność są tym poziomem rzeczywistości

Bóstwa, którego czasowo-przetrzenne istoty nie mogą zrozumieć. Nieskończoność

Bóstwa i absolutność władzy są nieodłączne Rajskiej Trójcy a Trójca jest tą

rzeczywistością, która leży nieco powyżej pojmowania śmiertelnego człowieka. Istoty

czasowo-przestrzenne muszą mieć początki, relatywności i przeznaczenia, aby pojąć

wszechświatowe związki i zrozumieć znaczące wartości boskości. Dlatego też Rajskie

Bóstwo pomniejsza i skądinąd warunkuje pozarajskie uosobienia boskości, powołując

do bytu Najwyższych Stwórców i ich towarzyszy, którzy zawsze niosą światło życia

coraz dalej od jego Rajskiego Źródła, aż znajdzie ono swą najodleglejszą i wspaniałą

ekspresję w ziemskich życiach Synów, obdarzających światy ewolucyjne.

I stąd się bierze Bóg Siedmioraki, którego kolejne poziomy śmiertelny człowiek

napotyka w następującym porządku:

1. Synowie Stwórcy (i Stwórcze Duchy).

2. Pradawni Czasu.

3. Siedem Duchów Nadrzędnych.

4. Istota Najwyższa.

5. Wspólny Aktywizator.

6. Wieczny Syn.

7. Ojciec Uniwersalny.

Pierwsze trzy poziomy należą do Najwyższych Stwórców; ostatnie trzy poziomy to

Rajskie Bóstwa. Najwyższy zawsze lokuje się pośrodku, jako empiryczne uosobienie

ducha Rajskiej Trójcy i jako empiryczne zogniskowanie ewolucyjnej, wszechmocnej

władzy stwórczych dzieci Rajskich Bóstw. W obecnej epoce wszechświata, Istota

Najwyższa jest największym objawieniem Bóstwa dla siedmiu superwszechświatów.

Metodą ludzkiej logiki można wywnioskować, że empiryczne, ponowne

zjednoczenie zbiorowych działań trzech pierwszych poziomów Boga Siedmiorakiego

może się równać poziomowi Rajskiego Bóstwa, ale tak nie jest. Najwyżsi Stwórcy, w

swej boskiej jedności mocy i osobowości, tworzą i wyrażają nowy potencjał mocy

empirycznego Bóstwa. I ten potencjał mocy, empirycznego pochodzenia, wchodzi w

nieuchronny i nieunikniony związek z empirycznym Bóstwem, pochodzącym od

Trójcy – z Istotą Najwyższą.

Bóg Najwyższy nie jest ani Rajską Trójcą, ani też nie jest żadnym z tych Stwórców

superwszechświata, których funkcyjne działania faktycznie syntetyzują jego rozwijającą

się, wszechmocną władzę. Bóg Najwyższy, podczas gdy pochodzi od Trójcy, przejawia

się istotom ewolucyjnym jako osobowość mocy tylko przez skoordynowane funkcje

trzech pierwszych poziomów Boga Siedmiorakiego. Wszechmocny Najwyższy

urzeczywistnia się teraz w czasie i w przestrzeni, poprzez działania Najwyższych

Osobowości Stwórczych, tak jak w wieczności Wspólny Aktywizator rozbłysnął w byt

dzięki woli Ojca Uniwersalnego i Wiecznego Syna. To te istoty, z pierwszych trzech

poziomów Boga Siedmiorakiego, są właśnie naturą i źródłem mocy Wszechmocnego

Najwyższego; zatem muszą mu one zawsze towarzyszyć i wspierać go w jego

działaniach administracyjnych.

3. WSZECHMOCNY A RAJSKIE BÓSTWO

Rajskie Bóstwa nie tylko działają bezpośrednio w swych obwodach grawitacyjnych,

w całym wielkim wszechświecie, ale funkcjonują również poprzez swe różne

przedstawicielstwa i inne przejawy, takie jak:

1. Zogniskowanie umysłu Trzeciego Źródła i Centrum . Skończone domeny energii i

ducha dosłownie są trzymane razem przez umysłową obecność Wspólnego

Aktywizatora. Rozciąga się ona od Stwórczego Ducha we wszechświecie lokalnym,

poprzez Duchy Zwierciadlane superwszechświata, do Duchów Nadrzędnych w wielkim

wszechświecie. Obwody umysłowe, emanujące od tych zróżnicowanych ognisk

inteligencji, stanowią tą kosmiczną arenę, na której istota stworzona dokonuje wyboru.

Umysł jest tą elastyczną rzeczywistością, którą stworzeni i Stwórcy mogą tak łatwo

kierować; jest on istotnym ogniwem, łączącym materię i ducha. Obdarzenie umysłem,

przez Trzecie Źródło i Centrum, jednoczy duchową osobę Boga Najwyższego z

empiryczną mocą ewolucyjnego Wszechmocnego.

2. Objawienia osobowości Drugiego Źródła i Centrum . Obecności umysłowe

Wspólnego Aktywizatora jednoczą ducha boskości z formą energii. Obdarzające

wcielenia Wiecznego Syna i jego Rajskich Synów jednoczą, faktycznie zespalają, Boską

naturę Stwórcy z rozwijającą się naturą stworzonego. Najwyższy jest zarówno

stworzonym jak i stwórcą; ta okoliczność, że jest on właśnie taki, objawia się w

obdarzających funkcjach Wiecznego Syna oraz partnerskich i podporządkowanych mu

Synów. Obdarzające klasy synostwa, Michałowie i Avonale, faktycznie poszerzają swe

Boskie natury autentycznymi naturami stworzonych, które stają się ich własnymi,

dzięki życiu autentycznym życiem istoty stworzonej na światach ewolucyjnych. Kiedy

boskość stanie się podobna człowieczeństwu, w takim związku tkwi możliwość, że

człowieczeństwo może stać się boskie.

3. Zamieszkujące umysł obecności Pierwszego Źródła i Centrum . Umysł jednoczy

duchową przyczynowość z oddziaływaniami energii; obdarzająca służba jednoczy

boskie zstępowania ze wznoszeniem się istot stworzonych a zamieszkujące ludzi

fragmenty Ojca Uniwersalnego faktycznie jednoczą rozwijające się istoty z Bogiem w

Raju. Istnieje wiele obecności Ojca, zamieszkujących liczne klasy osobowości a w

przypadku śmiertelnego człowieka te niebiańskie fragmenty Boga są Dostrajaczami

Myśli. Nieodgadnione Monitory są dla istot ludzkich tym, czym Rajska Trójca jest dla

Istoty Najwyższej. Dostrajacze są absolutnymi fundamentami i na tych absolutnych

fundamentach decyzje wolnej woli mogą kształtować boską rzeczywistość

wiecznościowca, w przypadku człowieka naturę finalisty, w Bogu Najwyższym naturę

Bóstwa.

Obdarzenia rajskich klas synostwa, w formie istoty stworzonej, umożliwiają tym

Boskim Synom wzbogacanie ich osobowości, poprzez nabywanie autentycznej natury

istot wszechświatowych, podczas gdy takie obdarzenia niezawodnie objawiają tym

samym istotom stworzonym rajską drogę do osiągania boskości. Dostrajaczowe

obdarzenia Ojca Uniwersalnego umożliwiają mu przyciąganie do siebie osobowości

istot obdarzonych wolą. I we wszystkich tych, wzajemnych związkach w skończonych

wszechświatach, Wspólny Aktywizator jest wciąż obecnym źródłem służby umysłowej,

dzięki której takie działania są prowadzone.

Tym i wieloma innymi sposobami, Rajskie Bóstwa uczestniczą w ewolucjach czasu,

jak rozwijają się one na krążących w przestrzeni planetach i jak osiągają swą kulminację

w pojawieniu się osobowości Najwyższej, konsekwencji całej ewolucji.

4. WSZECHMOCNY A NAJWYŻSI STWÓRCY

Jedność Najwyższej Całości zależna jest od progresywnego jednoczenia skończonych

części; aktualizowanie się Najwyższego wynika z tego właśnie jednoczenia czynników

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: