P117.pdf

PRZEKAZ 117

BÓG NAJWYŻSZY

W takim stopniu, w jakim czynimy wolę Boga, na jakiejkolwiek stacji wszechświata się

znajdujemy, w takim stopniu wszechmocny potencjał Najwyższego staje się o jeden

stopień bardziej aktualny. Wola Boga jest celem Pierwszego Źródła i Centrum,

potencjalnie wyrażonym w trzech Absolutach, uosobionym w Wiecznym Synu,

połączonym dla wszechświatowego działania w Nieskończonym Duchu a

uwiecznionym w wiecznotrwałych formach Raju. Bóg Najwyższy staje się najwyższym,

skończonym przejawem całkowitej woli Boga.

Gdyby wszyscy mieszkańcy wielkiego wszechświata kiedykolwiek osiągnęli względną

pełnię życia wolą Boga, wtedy kreacje czasowo-przestrzenne mogłyby zostać

ustanowione w światłości i życiu, i wtedy mógłby Wszechmocny, potencjał bóstwa

Najwyższości, urzeczywistnić się w wyłonieniu się boskiej osobowości Boga

Najwyższego.

Kiedy rozwijający się umysł dostroi się do obwodów kosmicznego umysłu, kiedy

rozwijający się wszechświat ustabilizuje się według formy wszechświata centralnego,

kiedy zaawansowany duch nawiąże kontakt ze zjednoczoną służbą Duchów

Nadrzędnych, kiedy wznosząca się osobowość człowieka ostatecznie dostroi się do

Boskiego przewodnictwa zamieszkującego go Dostrajacza, wtedy aktualność

Najwyższego o jeden stopień bardziej urzeczywistnia się we wszechświatach, wtedy

boskość Najwyższości posuwa się o jeden krok naprzód ku kosmicznemu ziszczeniu.

Części oraz jednostki wielkiego wszechświata rozwijają się, jako odzwierciedlenie

całościowej ewolucji Najwyższego, podczas gdy Najwyższy jest z kolei syntetyczną,

nagromadzoną sumą całej ewolucji wielkiego wszechświata. Z punktu widzenia

śmiertelnika, jedno i drugie, tak ewolucyjnie jak i empirycznie, wspomaga się

wzajemnie.

1. NATURA ISTOTY NAJWYŻSZEJ

Najwyższy jest pięknem materialnej harmonii, prawdą znaczenia intelektualnego i

dobrocią wartości duchowej. Jest słodyczą prawdziwego sukcesu i radością

wiecznotrwałych zdobyczy. Jest nadduszą wielkiego wszechświata, świadomością

skończonego kosmosu, pełnią skończonej rzeczywistości i uosobieniem doświadczenia

Stwórcy-stworzonego. W całej przyszłej wieczności, Bóg Najwyższy będzie wyrażał

rzeczywistość wolicjonalnego doświadczenia w trójcowych związkach Bóstwa.

W osobach Najwyższych Stwórców Bogowie zstąpili z Raju do domen czasu i

przestrzeni, aby tam stworzyć i rozwijać istoty mogące dotrzeć do Raju, istoty, które

mogą wznieść się do Raju w poszukiwaniu Ojca. Ten wszechświatowy korowód

zstępujących, objawiających Boga Stwórców i wznoszących się, poszukujących Boga

stworzonych, jest objawieniem ewolucji Bóstwa Najwyższego, w którym zarówno

zstępujący jak i wznoszący się osiągają wzajemne zrozumienie, odkrywają wieczne i

powszechne braterstwo. Istota Najwyższa staje się w ten sposób skończoną syntezą

doświadczania przyczyny – doskonałego Stwórcy oraz skutku – doskonalącego się

stworzonego.

Wielki wszechświat zawiera możliwość pełnego zjednoczenia i zawsze do niego dąży,

a wynika to stąd, że ten byt kosmiczny jest wynikiem stwórczych aktów i powiernictw

mocy Rajskiej Trójcy, która jest nie uwarunkowaną jednością. Ta właśnie trójcowa

jedność wyraża się w skończonym kosmosie w Najwyższym, którego rzeczywistość staje

się coraz bardziej widoczna, kiedy wszechświat osiąga maksymalny poziom

utożsamiania się z Trójcą.

Wola Stwórcy i wola stworzonego są jakościowo różne, ale są również empirycznie

pokrewne, ponieważ stworzony i Stwórca mogą współdziałać w osiąganiu

wszechświatowej doskonałości. Człowiek może współpracować z Bogiem i tym samym

współtworzyć wiecznego finalistę. Bóg może działać, nawet jako człowieczeństwo, we

wcieleniach swoich Synów, którzy tym samym osiągają najwyższość doświadczenia

istoty stworzonej.

W Istocie Najwyższej Stwórca i stworzony są zjednoczeni w jednym Bóstwie,

którego wola jest wyrażalna w jednej, Boskiej osobowości. I ta wola Najwyższego jest

czymś większym, niż wola zarówno stworzonego jak i Stwórcy, tak jak nieograniczona

wola Syna-Mistrza z Nebadonu jest teraz czymś większym, niż kombinacją woli

boskości i człowieczeństwa. Zjednoczenie rajskiej doskonałości i czasowo-

przestrzennego doświadczenia wytwarza nowe wartości znaczeniowe na poziomach

Boskiej rzeczywistości.

Rozwijająca się, boska natura Najwyższego, staje się dokładnym zobrazowaniem

niezrównanego doświadczenia wszystkich stworzonych i wszystkich Stwórców w

wielkim wszechświecie. Stwórczość i stworzoność są jednością w Najwyższym; są

zjednoczone na zawsze w tym doświadczeniu, które się zrodziło ze zmiennych kolei

losu, towarzyszących rozwiązywaniu różnorodnych problemów, jakimi najeżona jest

cała skończona kreacja, kiedy podąża wieczną drogą w poszukiwaniu doskonałości i

wyzwolenia z więzów niekompletności.

Prawda, piękno i dobroć są wzajemnie zależne w służbie Ducha, we wspaniałości

Raju, w miłosierdziu Syna i w doświadczaniu Najwyższego. Bóg Najwyższy jest prawdą,

pięknem i dobrocią, gdyż te koncepcje boskości reprezentują skończone maksima

ideowego doświadczenia. Wieczne źródła tych trojakich jakości boskości istnieją na

poziomach nadskończonych a stworzony może sobie zaledwie wyobrażać owe źródła

superprawdy, superpiękna i superdobroci.

Michał, stwórca, objawił Boską miłość Stwórcy Ojca swym ziemskim dzieciom. I

ludzie, dostrzegłszy i otrzymawszy to Boskie uczucie, mogą próbować objawić tą miłość

swym braciom w ciele. Takie uczucie stworzonego jest prawdziwym odzwierciedleniem

miłości Najwyższego.

Najwyższy odznacza się symetrycznością. Pierwsze Źródło i Centrum jest

potencjalny w trzech wielkich Absolutach, jest aktualny w Raju, w Synu i w Duchu,

jednak Najwyższy jest zarówno aktualny jak i potencjalny, jest istotą osobowej

najwyższości i wszechmocnej władzy, reagującą podobnie na wysiłek stworzonego jak i

na cel Stwórcy; jest samodzielny we wszechświecie i sam reaguje na całkowitą sumę

wszechświata; jest jednocześnie najwyższym stwórcą i najwyższym stworzonym. Tym

samym Bóstwo Najwyższości wyraża całkowitą sumę całej skończoności.

2. ŹRÓDŁO ROZWOJU EWOLUCYJNEGO

Najwyższy jest Bogiem-w-czasie; jest tajemnicą rozwoju istoty stworzonej w czasie;

jest także zdobywaniem niekompletnej teraźniejszości i docieraniem do coraz

doskonalszej przyszłości. I końcowymi owocami całego skończonego rozwoju są: moc

kontrolowana umysłem przez ducha, dzięki jednoczącej i stwórczej obecności

osobowości. Kulminacyjnym rezultatem całego tego rozwoju jest Istota Najwyższa.

Dla śmiertelnego człowieka byt równoznaczny jest z rozwojem. I doprawdy takim

wydaje się być, nawet w większym, wszechświatowym znaczeniu, gdyż byt prowadzony

przez ducha wydaje się owocować rozwojem empirycznym – poszerzaniem statusu.

Tym niemniej od dawna już utrzymujemy, że obecny rozwój, charakterystyczny dla

bytu istoty stworzonej w obecnej epoce wszechświata, jest funkcją Najwyższego.

Uważamy również, że ten rodzaj rozwoju jest specyficzny dla epoki rozwoju

Najwyższego i że zakończy się wraz z dopełnieniem rozwoju Najwyższego.

Rozważcie sytuację synów utrójcowionych przez stworzonych. Są zrodzeni i żyją w

obecnej epoce wszechświata; mają osobowości, razem z wyposażeniem umysłu i ducha.

Mają doświadczenia i pamięć o nich, ale się nie rozwijają, jak to robią ci, co się wznoszą.

Wierzymy i uważamy, że ci utrójcowieni-stworzeni synowie, podczas gdy są w obecnej

epoce wszechświata, prawdziwie są z następnej epoki wszechświata – z tej epoki, która

następuje po skończeniu rozwoju Najwyższego. Dlatego też nie są oni w Najwyższym,

ze względu na jego obecny status niekompletności i wynikający stąd rozwój. Nie biorą

zatem udziału w empirycznym rozwoju obecnej epoki wszechświata, trzymani są w

rezerwie dla następnej epoki wszechświata.

Moja własna klasa, Możnych Posłańców, będąc objęta Trójcą, nie uczestniczy w

rozwoju obecnej epoki wszechświata. W pewnym sensie mamy status jak gdyby z

poprzedniej epoki wszechświata, ten stan, w jakim znajdują się Niezmienni Synowie

Trójcy. Jedna rzecz jest pewna – nasz status jest ustalony przez objęcie Trójcy a z

doświadczenia nie wynika już rozwój.

Nie odnosi się to ani do finalistów, ani do jakichkolwiek innych klas ewolucyjnych i

empirycznych, które są uczestnikami rozwojowego procesu Najwyższego. Wy,

śmiertelnicy, żyjący teraz na Urantii, którzy możecie zechcieć dotrzeć Raju i do statusu

finalisty, powinniście zrozumieć, że takie przeznaczenie jest rzeczywiste, ponieważ

jesteście w Najwyższym i z Najwyższego, tym samym bierzecie udział w procesu jego

rozwoju.

Kiedyś się skończy rozwój Najwyższego, jego status będzie kompletny (w znaczeniu

energii-ducha). Z takim zakończeniem ewolucji Najwyższego będzie się również wiązać

zakończenie ewolucji istoty stworzonej, jako części Najwyższości. Nie wiemy, jakim

rodzajem rozwoju mogą się charakteryzować wszechświaty przestrzeni zewnętrznej.

Jesteśmy jednak zupełnie pewni, że będzie to coś znacznie odmiennego od

czegokolwiek, oglądanego w obecnej epoce ewolucji siedmiu superwszechświatów. Bez

wątpienia funkcją rozwijających się obywateli wielkiego wszechświata będzie

zadośćuczynienie dla mieszkańców przestrzeni zewnętrznej za pozbawienie ich

rozwoju Najwyższości.

Istota Najwyższa, jako istniejąca po dopełnieniu obecnej epoki wszechświata, działać

będzie jako empiryczny władca wielkiego wszechświata. Mieszkańcy przestrzeni

zewnętrznej – obywatele następnej epoki wszechświata – będą mieli

postsuperwszechświatowy potencjał rozwoju, możliwość osiągnięć ewolucyjnych

zakładającą władzę Wszechmocnego Najwyższego, stąd wykluczającą udział istoty

stworzonej w syntezie mocy-osobowości z obecnej epoki wszechświata.

Tak więc niekompletność Najwyższego może być uważana za zaletę, skoro

umożliwia ewolucyjny rozwój stworzonego-kreacji obecnych wszechświatów. Pustka

posiada swą zaletę, gdyż może być empirycznie wypełniona.

Jednym z najbardziej intrygujących pytań skończonej filozofii jest to, czy Istota

Najwyższa aktualizuje się w odpowiedzi na ewolucję wielkiego wszechświata, czy

skończony kosmos rozwija się progresywnie, w odpowiedzi na stopniowe

aktualizowanie się Najwyższego? Albo, czy jest możliwe, że są obopólnie zależni od

swego rozwoju, dlatego, że są uzależnieni ewolucyjnie – jedno inicjuje rozwój

drugiego? Pewni jesteśmy tylko tego, że wszechświaty i stworzeni, wysocy i niscy,

rozwijają się w Najwyższym a kiedy się kształtują, wyłania się zjednoczone

podsumowanie całej skończonej działalności tej epoki wszechświata. I to jest

pojawianie się Istoty Najwyższej, ewolucja wszechmocnej władzy Boga Najwyższego dla

wszystkich osobowości.

3. ZNACZENIE NAJWYŻSZEGO DLA WSZECHŚWIATOWYCH ISTOT

STWORZONYCH

Kosmiczna rzeczywistość, rozmaicie określana, jako Istota Najwyższa, Bóg

Najwyższy i Wszechmocny Najwyższy, jest kompleksową, wszechświatową syntezą

wyłaniających się stadiów wszelkich skończonych rzeczywistości. Szerokie

urozmaicenie wiecznej energii, boskiego ducha i wszechświatowego umysłu, osiąga

skończoną kulminację w ewolucji Najwyższego, który jest całkowitą sumą całego,

skończonego rozwoju, urzeczywistniającego się na Boskich poziomach maksymalnej

pełni tego, co skończone.

Najwyższy jest tym boskim kanałem, którym płynie stwórcza nieskończoność triodyt,

krystalizująca się w galaktyczną panoramę przestrzeni, na której odgrywane jest

wspaniałe przedstawienie osobowości w czasie – duchowy podbój energii-materii

środkami umysłu.

Jezus powiedział: „Ja jestem żywą drogą” i rzeczywiście jest on żywą drogą, od

materialnego poziomu samoświadomości do duchowego poziomu uświadamiania

sobie Boga. I tak jak on jest żywą, wznoszącą się drogą, od jaźni do Boga, tak Najwyższy

jest żywą drogą, wiodącą od skończonej świadomości do transcendencji świadomości,

nawet do wnikliwości w absoniczność.

Wasz Syn Stwórcy prawdziwie może być takim żywym kanałem, wiodącym od

człowieczeństwa do boskości, skoro osobiście w pełni przeszedł wszechświatową drogę

wznoszenia się, od prawdziwego człowieczeństwa Jeszuy ben Józefa, Syna Człowieczego,

do rajskiej Boskości Michała z Nebadonu, Syna nieskończonego Boga. Tak samo

funkcjonować może Istota Najwyższa, jako wszechświatowe podejście do

przewyższenia skończonych ograniczeń, gdyż jest ona aktualnym ucieleśnieniem

osobowego streszczenia całej ewolucji, postępu i uduchowienia istot stworzonych.

Nawet doświadczenia osobowości, zstępujących z Raju w wielkim wszechświecie,

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: