Gaby.doc

8

PROBLEMY ZWIAZANE Z URODZENIEM SIĘ NIEPEŁNOSPRAWMNGO DZIECKA

Na podstawie filmu „Gaby” historia prawdziwa

O dziewczynce z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Urodzenie się niepełnosprawnego dziecka

„ nie mamy córki, mamy problem”

Przesądy dotyczące niepełnosprawności

„to są żydzi…”, jakie znacie jeszcze?

Postawy ludzi dorosłych wobec dziecka

Umiejętność dotarcia, znalezienie rozwiązania

problem porozumiewania się, jedzenie , rozróżnianie tak, nie.

Nadopiekuńczość, odrzucenie, wspieranie i rozwój, brak wiary w możliwości swojego dziecka , amputacja funkcjonalna.

Rozwój uczuć, seksualność osób niepełnosprawnych. Jak to odbieramy, czy mają do tego prawo?

Kontakt ze sprawnymi rówieśnikami

„ zbliżają się do Gabrysi tylko dlatego, że są ciekawi, jak zaspokoją swoją ciekawość to odchodzą”

Jak ochronić swoje niepełnosprawne dziecko przed zranieniem ze strony innych, czy jest to w ogóle możliwe?

Problem zakochiwania się w osobach całkowicie sprawnych.

„Księżniczka w ciele smoka”, zdolności.

Potrzeba posiadania normalnego życia, osoby bliskiej, dzieci, satysfakcjonującego zajęcia.

Lęk rodziców przed starością- kto zajmie się moim dorosłym niepełnosprawnym dzieckiem, kto go tak zrozumie jak ja.

Praca z filmem- jaka cześć historii była twoja.

Problemy związane z niepełnosprawnością powstałą na skutek urazu ( film „Nie wracaj do przeszłości”, reportaż – sprawa Małgosi).

Historia dwunożności – cały proces ewolucyjny człowieka to proces prostowania sylwetki i poruszania się na dwóch nogach.

Dwunożność to wyjątkowa i dziwaczna forma ruchu. Spośród ponad 250 gatunków naczelnych tylko jeden chodzi na dwóch nogach.

Nasze ludzkie ciała są mozaiką cech powstałych przez bardzo długi czas doboru naturalnego. Są one zarówno cudownie sprawne, a zarazem pełne poważnych wad.

Potrafimy stać, chodzić, biegać, ale doświadczamy bólów stóp, urazów kolan, mamy problemy plecami, rodzimy dzieci z wielkimi mózgami lecz kosztem ogromnego bólu i ryzyka.

Ewolucja człowieka to historia dwunożności, dwunożność, postawa wyprostowana to ewolucyjny kompromis, który jest zarówno wspaniały jak  i pełen wad konstrukcyjnych.

Wielu naukowców uważa dwunożność wyznacznik człowieczeństwa, za nie jest nim mózg gdyż gwałtowny rozwój ludzkiego mózgu rozpoczął się niespełna dwa miliony lat temu , miliony lat po tym jak stanęliśmy pionowo.

Biolodzy ewolucyjni zgadzają się co do tego, że biomechanika chodu w postawie pionowej różni się drastycznie od chodu czworonożnego, że kości od szyi w dół musiały się zmienić.

Czaszka i kręgosłup ustawiły się w nowy sposób, tak aby głowa i tułów tworzyły pionową linię ponad miednicą i stopami.

Aby unieść ciężar ciała i przejąć siły związane z poruszaniem się w postawie wyprostowanej, stawy kończyn i kręgosłupa powiększyły się, a stopy stały się wysklepione.

Miednica przeszła od postaci cienkiego wiosła do szerokiego płaskiego siodła, które przekazuje ciężar tułowia w dół, poprzez nogi i stanowi miejsce przeszczepu wielkich mięśni.

Poprawiło to stabilność ciała i sprawność wyprostowanego chodu, ale poważnie zwęziło kanał porodowy.

Żegluga przez kanał porodowy, to największy wyczyn gimnastyczny, jaki większość z nas wykonuje w całym swoim życiu.

U ludzi ( z powodu dwunożności) kanał porodowy jest spłaszczony w jednym kierunku, po czym zmienia orientacje o 90 stopni i spłaszcza się w druga stronę.

Aby  przejść przez niego, głowa i ramiona noworodka( dosyć sztywne i szerokie, urazy splotu barkowego) muszą ustawiać się zgodnie z tym owalem.

To właśnie ten zmieniający się przekrój kanału sprawia, że narodziny ludzie są trudne i ryzykowne nie tylko dla dzieci, ale i dla matek.

Sto lat temu porody były główną przyczyną śmierci kobiet w wieku rozrodczym.

U innych naczelnych kanał porodowy jest zorientowany jednakowo od początku do końca, dlatego narodziny są łatwe i szybkie.

Dwunożność jest dla człowieka tak ważna, że ewolucja – natura ryzykuje dla niej życiem matki i dziecka.

Pojawia się pytanie po co stawaliśmy pionowo?

Niektóre hipotezy – uwolnienie rąk , aby sięgać po niedostępne owoce, aby nosić dzieci i żywność. Zawsze jednak podkreśla się jeden czynnik wspólny wielu koncepcjom, to czynnik oszczędzania energii.

Jednostki chodzące na dwóch nogach, oszczędzały energię przy pokonywaniu odległości, łatwiej zdobywały żywność, a zatem mogą tę energię wykorzystać na rozwój i rozmnażanie.

W ciągu jednak jednej chwili tą zdobycz ewolucyjną można utracić w wyniku urazu rdzenia kręgowego.

Uraz może nastąpić w różnych odcinkach rdzenia mówimy wtedy o paraplegii (odcinek piersiowy, lędźwiowy) i tetraplegii ( odcinek szyjny).

Rdzeń kręgowy jest częścią centralnego układu nerwowego, znajduje się w nim wiele ośrodków nerwowych istotnych dla naszego życia i funkcjonowania.

W przypadku jego uszkodzenia tracimy wiele istotnych funkcji naszego organizmu, część zostaje upośledzonych.

Im wyższy poziom uszkodzenia  tym zaburzenia organizmu i utrata funkcji bardziej znacząca.

W przypadku paraplegii ( film) utrata możliwości chodzenia, zaburzenia fizjologiczne- cewnikowanie, czopki, utrata sprawności seksualnej, infekcje moczowe, skostnienia okołostawowe, zaburzenia hormonalne u kobiet, brak miesiączki, spastyka zagrożenie odleżynami.

Wybrane problemy psychologiczne ( film).

-dramatyczne obniżenie poczucia własnej wartości ( czasami nienawiść do siebie, lub do niesprawnej części ciała- „ te cholerne kulasy”

-odejście niektórych przyjaciół lub osób bliskich – dziewczyny , chłopaka „ przedtem wszystko było proste, teraz kiedy myślę o nas robi mi się niedobrze”.

- lęk jak będę żył jak sobie poradzę( jak trudno jest przetrwać każdy dzień).

- uzależnienie od innych.

-nie akceptacja stanu niesprawności „wózek to więzienie”.

- poczucie bezradności, bezsensu , odczucia depresyjne.

-problemy intymne, wstyd.

- radzenie sobie z reakcjami innych osób (wszyscy sąsiedzi wiedzieli, że wnuk doktora jest niepełnosprawny).

- niedowierzanie i lęk  w sytuacjach poznawania nowych osób - czy na pewno mnie zaakceptują.

- czekanie na obudzenie się z koszmarnego snu ( pacjenci bardzo przeżywają daty swego wypadku – rocznice, po dopiero ok. 10 latach zaczynają one „blednąć’).

Wykład w oparciu o film Nie wracaj do przeszłości, reportaż o Małgosi, artykuł: Wady dwunożności J. Akerman, National Geographic,  lipiec, 2006, doświadczenie własne.