Science Fiction 7.pdf

Witam po wakacjach.

opowiadania

Wielu z Was zdążyło już zmęczyć się odpoczynkiem. My nie mieliśmy tego

szczęścia. Gorące lato zastało nas przy komputerach i wydrukach. Rzeka

nowych tekstów nie wysycha, co sprawia, że ufniej patrzymy w przyszłość.

Wiele z opowiadań, jakie docierają do naszej redakcji, jest bowiem naprawdę

dobrych. Kilka wręcz znakomitych, a autorzy zupełnie nieznani.

Poznacie je już niedługo, bowiem zgodnie z polityką wydawniczą naszej

firmy, każdy wart tego debiutant znajdzie miejsce na łamach „Science

Fiction". A skoro jesteśmy przy zawartości pisma, to niniejszy, siódmy numer,

jest istną kopalnią dobrej, mam nadzieję, literatury.

O Bułyczowie nie będę wspominał, bo stary Kir jest klasą samą w sobie. Dziś

jego nowy tekst z guslarskiej półki. Polską stronę reprezentuje tym razem aż

dwunastu autorów. Ziemkiewicz, Inglot i Drzewiński to nazwiska znane i

lubiane. Z całej trójki najmniej czasu na pisanie ma ten ostatni i dlatego z

niekłamaną przyjemnością prezentuję Warn jego nowelę, która na pewno nie

jest szeroko znana, a zapewniam, że warta przeczytania. Rzecz dzieje się we

Wrocławiu, z którego Andrzej pochodzi (podobnie jak jego imiennik

Ziemiański, który też lubi umieszczać akcje swoich opowiadań w rodzinnym

mieście) i jak zwykle zawiera duży ładunek emocjonalny, tak charakterystyczny

dla prozy Drzewińskiego. Uważny czytelnik zauważyć może, że opowiadanie

Jacka Inglota ukazało się kiedyś w „Playboyu". Fakt, utwór pod tym tytułem

gościł na łamach pisma, ale wersja, którą macie przed sobą, różni się, i to

znacznie, od tamtej. Kto miał okazję czytać, będzie mógł porównać.

Zostawmy jednak starą gwardię. Teraz o pisarzach Nowej Fali. W tym

miejscu pozwolę sobie na małą dygresję. Długo zastanawiałem się, jaką nazwę

dać grupie ludzi, którzy szturmują teraz bastiony zajęte przez Sapka, Kresa,

Dukają. Ciężko nazwać ich młodymi, bowiem tacy pisarze, jak choćby Tomek

Pacyński, przekroczyli już czterdziestkę. Zatem starsi są od tych, których

zamierzają zdetronizować. Dlatego zdecydowałem, że Nowa Fala to nazwa

nader adekwatna do tego, co obecnie dzieje się na rynku wydawniczym. Nowi

autorzy dają o sobie znać i całkiem już głośno dopominają się o swoje

miejsce w literaturze. To prawda, że jeden na dziesięciu przebije się dalej, ale i

tak pojawi się co najmniej pięć, sześć nazwisk dużego formatu. I to w ciągu

najbliższych lat. Wiem, co mówię. Mam przed sobą teksty, które na pewno

narobią dużo szumu. Na razie jednak zakończmy te dywagacje znaczącym

zawieszeniem... Numer, który właśnie otworzyliście, prezentuje prace trójki

debiutantów. Jest wśród nich kobieta, Iwona Sur-mik, autorka ze Śląska,

aktywnie uczestnicząca w życiu fandomu i współredagująca dodatek literacki

do miesięcznika - fanzinu Śląskiego Klubu Fantastyki. Michał Rykowski to

człowiek z Gdańska. Odkryła go dla nas jego dziewczyna, bo sam Michał od

jakiegoś czasu zaprzestał pisania i zajął się czymś zupełnie innym - jest

dzisiaj operatorem dźwigu, ogromnego żurawia. Niemniej od razu

zainteresowaliśmy się jego twórczością, w której pobrzmiewają dobrze znane

mroczne wątki powiastek Kozakowskiego i powieści Koontza. Ostatnim, co

wcale nie znaczy najgorszym, w tej trójce jest Jakub Mateja, autor

humorystycznego opowiadanka, absolutnym przypadkiem korespondującego

z moim tekstem, który w ostatniej chwili został dołączony do numeru by zatkać

lukę, jaka powstała dosłownie na dzień przed wysłaniem „SF" do drukarni.

Stało się tak, bowiem zdecydowałem się na wycofanie „Babskiego gadania" z

naszego pisma. Decyzja ta zapadła, głównie dzięki opiniom jakie napływały do

redakcji, a te nie należały do najlepszych (w większości, rzecz jasna, bowiem

miały Panie i swoich zwolenników).

Na koniec chciałbym zwrócić się z gorąca prośbą do autorów opowiadań

nadsyłanych do naszej redakcji. Aby uniknąć jakichkolwiek pomyłek w

nazwiskach, imionach czy tytułach, proszę o dokładne zapisanie tych danych

w każdym pliku (w nagłówku, bądź na końcu tekstu). Jeśli decydujecie się na

wysłanie opowiadań pocztą, proszę do wydruku dołączyć elektroniczną wersję

tekstu. Najlepiej w formacie .rtf. Niestety, przy tak dużej ilości tekstów mogą

zdarzyć się pomyłki, zwłaszcza gdy opowiadanie pozbawione jakichkolwiek

identyfikatorów trafia o jeden folder dalej niż powinno. W ten sposób czyjeś (na

Boga, czyje???!) opowiadanie przypisaliśmy niesłusznie Pawłowi Dębkowi,

ponieważ tekst nadesłany do redakcji i nie posiadający nawet tytułu, trafił do

folderu razem z opowiadaniem Pawła, nadesłanym w tej samej porcji poczty.

Proszę Was, drodzy autorzy, nie - ostrzegam! Jeśli nawet bardzo dobre

opowiadanie trafi do nas bez danych, o których wspomniałem, zostanie

przeczytane i odłożone na półkę. Powtarzam jeszcze raz: imię, nazwisko,

adres, telefon i dokładny tytuł tekstu. Jeśli nadsyłacie prace przez internet, do

nazwiska dołączcie maila, lub nicka, którego używacie. Pozwoli to na szybsze

odszukanie Waszej poczty w przypadku pozytywnego zaopiniowania tekstów.

Pozdrawiam i życzę miłej lektury.

W numerze ósmym (październikowym) zaprezentujemy kolejnych

dwanaście opowiadań. Ze znanych będą: Lewandowski, Kochański,

Ziemkiewicz i Szyda, z debiutantów: Pol (to pseudonim, pod którym kryje się

naprawdę interesujący autor, polecam), Suwalski, Pierzchała, Misztal, Szady i

Rudziński. Z Rosjan zaprezentujemy pana Gołowaczowa, milionera

nakładowego, zupełnie u nas nieznanego. Ale to już zupełnie inna historia...

Kir Bułyczow

JABŁOŃ

Wojciech Świdziniewski

EMERYTURA

Rafał A. Ziemkiewicz

PAJĘCZYNA

Andrzej Drzewiński

ÓSMY DZIEN STWORZENIA

Andrzej Kozakowski

WIDOK Z WYSOKIEGO ZAMKU

Tomasz Pacyński

NIC OSOBISTEGO

Iwona Michałowska

JOLANTA

Iwona Lidia Surmik

ZRĘKOWINY

Jakub Mateja

OSTATNI DZIEŃ

Micha ł Rykowski

SHORTY

Robert J. Shmidt

ANIOŁOWIE

Robert M. Falzmann

TRANZYT

Jacek Inglot

ŚMIERĆ TRISTANA

komiks

Max Bogdanowski

OPOWIEŚĆI GAJOWEGO NIKITYCZA

Robert Szmidt

KIR BUŁYCZOW

JABŁOŃ

- Za stół to wam naprawdę dziękujemy - powiedział

stary Łożkin, kiedy profesor Minc wyszedł na

podwórko. - Ze stołu jesteśmy bardzo, ale to bardzo

zadowoleni.

- Zadowoleni - powtórzył za nim Korneliusz

Udałow. Zacisnął w dłoni kostkę domina i

zamachnąwszy się, łupnął nią w blat stołu, wymyślony

przez Lwa Christoforowicza. Rozległ się straszliwy

huk, piekielny nawet, niski i dźwięczny. Takiego huku

nie potrafili sprokurować nawet na Zachodzie, mimo

całej swojej osławionej techniki. Twarze graczy

rozpłynęły się w rozkoszy, albowiem wiadomo, że nie

ma nic piękniejszego od huku kości domina o stół w

jakimś przemyślnym zagraniu. To i triumf

zagrywającego, i sromota dla przeciwnika... Ale

genialność wynalazku profesora Minca polegała nie

tylko na tym, że stworzył materiał, wytwarzający tak

potężny odgłos w zetknięciu z dłonią ludzką, ale przede

wszystkim na tym, że materiał ów zdolny był do

emitowania fal dźwiękowych tylko w promieniu metra

od stołu. I ani na milimetr dalej. Wystarczyło zrobić

krok w bok, by powstało wrażenie, że gracze walą

rękami w watę. W sumie ideał - i gracze zachwyceni, i

sąsiedzi się nie wściekają. Wszystkie skargi i

narzekania mieszkańców domu numer 16 przy ulicy

Puszkina, wcześniej przeklinających graczy nie mniej

niż wyrostka Gawriłowa i jego magnetofon, skończyły

się. Można było pomyśleć, że na podwórku zbierają się

szachiści, arystokracja podwórkowych rozgrywek.

Minc przystanął z boku, skrzyżowawszy ręce na piersi,

i z sympatycznym uśmiechem przyglądał się sąsiadom.

Przyczyna jego wyśmienitego humoru kryła się w

kolejnym naukowym sukcesie. Jakieś dwa tygodnie

temu. Lew Christoforowicz obrzucił przypadkowym

spojrzeniem kwitnący na oknie kaktus i posmutniał. Co

za pech! Taka piękna roślina, a kwitnie tylko raz w

roku. Przez kilka dni. l profesor nigdy nie zdąży

nacieszyć oka wspaniałym kwiatem. Ale co można

poradzić? Oczywiście, można bez trudu obłożyć się

dwudziestoma pięcioma kaktusami i wymyślić coś, co

zmieniłoby ich okres wegetacji, by kwitły po kolei.

Można wymyślić jakiś konserwant, by kwiat nie wiądł i

nie opadał, ale to są półśrodki, niegodne Minca.

Pomyślawszy tak, Lew Christoforowicz pogrążył się w

genetyce teoretycznej. Skąd, zastanawiał się, rośliny

wiedzą, kiedy mają kwitnąć, kiedy mają owocować i

kiedy gubić liście? Oczywiście, ta informacja jest

zapisana w ich komórkach, to wie każdy uczeń. Ale jak

wygląda owa informacja? Co to jest -kalendarz

przyrody, ze stronicami na każdą okazję, przewodnik

jakiś, czy może zbiór delikatnych aluzji,

pozostawiający roślinom ograniczone prawo wyboru

- Co nowego wynaleźliście, profesorze?

- Odpoczywam sobie, rozmyślam - podstępnie

odpowiedział Minc, który od dawna czekał na to

pytanie, całą duszą pożądał go i łaknął możliwości

udzielenia nań odpowiedzi.

- Podzielcie się z nami. Lwie Christoforowiczu -

poprosił Sasza Grubin.

Minc wyjął z górnej kieszonki marynarki pestkę

jabłka, nie wypuszczając z palców pokazał wszystkim

obecnym, po czym zapytał: - Co my tu widzimy?

- Nasionko - odpowiedział prostoduszny Udałow.

Pozostali milczeli, rozumiejąc, że zwyczajnym

nasionkiem profesor nie chwaliłby się.

- Słusznie - powiedział Minc. - Nasienie jabłoni. I,

co najdziwniejsze, jest to najzwycząjniejsze nasionko, z

którego przy normalnym podlewaniu wyrośnie

zwyczajna jabłonka. Chcecie się przekonać?

- Wierzymy - przekrzykując się, odpowiedzieli

sąsiedzi.

- Wierzycie, ale nie do końca uświadomiliście sobie

-uśmiechnął się Minc, przykucnął, pogrzebał w ziemi

obok ścieżki i kazał Udałowowi przynieść wiadro

wody. Udałow wrócił niemal natychmiast i zdążył

zobaczyć, że profesor włożył nasionko do dołka i

starannie zasypał ziemią. Następnie wylał na to miejsce

wiadro wody. Sucha gleba niemal w oczach wchłonęła

wilgoć. Widzowie uznali się za oszukanych. Minc

cichutko podśpiewywał: "Serce ślicznotki skłonne jest

do zdrady...". Potem mocnym krótkim palcem wskazał

ziemię u swych stóp i powiedział:

- Proszę uważnie patrzeć.

Było to coś jak popularnonaukowy film, gdzie na

zwolnionych zdjęciach demonstruje się, jak

nabrzmiewają pąki, rozkwitają kwiaty i dojrzewaj ą

jagody. Zielona, cienka łodyżka wysunęła się z ziemi i

zaczęła w oczach rosnąć, wzmacniać się, stawać się

grubszą, dłuższą, i ludzie już wiedzieli, że nie wolno

odrywać oczu od tego widoku. Przykuwał on uwagę

tak, jak przyciąga wzrok płonące ognisko czy miarowe

napływanie fal na brzeg. Z oszołomienia wyrwały ich

gwałtowne słowa Minca:

SIERPIEŃ 2001

JABŁOŃ

zachowania? Jak informacja dochodzi do liści i

korzeni? I zrodziła się hipoteza... Patrząc na graczy,

zawzięcie walących kostkami domina w specstół, Minc

uśmiechał się z satysfakcją, w myślach przemykając po

stadiach swojego nowego odkrycia. A na jego obliczu

widać było coś takiego, że po dziesięciu minutach

graczom odechciało się domina. Ustał grzmot,

spojrzenia wpiły się w uśmiech Lwa Christoforowicza,

w końcu Udałow ośmielił się zadać długo wyczekiwane

pytanie:

KIR BUŁYCZOW

- Grubin, skocz natychmiast do mnie do gabinetu!

Pod biurkiem leży papierowy worek. Tylko nie rozsyp

zawartości. Udałow, jeszcze wody!

W głosie Minca rozbrzmiewała taka pewność

człowieka mającego prawo wydawać polecenia, że

Udałow z Grubinem bez dyskusji pognali wykonać

rozkazy. Do czasu, kiedy Grubin przytaszczył

papierowy wór, zielony pęd miał już dziesięć

centymetrów wysokości i wypuścił kilka listków.

Ziemia dokoła niego stała się sucha i zaczęła pękać.

Minc w pierwszej kolejności wylał na pęd wiadro

wody, gestem ponaglił Udało-wa, by przyniósł

następne, a sam chwycił przyniesiony przez Grubina

worek i wyjaśnił: - Nawóz. - Widocznie pęd wymagał

wsparcia; od razu po zasileniu wodą i nawozem

przyspieszył tempo wzrostu i stało się widoczne, że na

dole, przy ziemi, łodyga zaczęła brunatnieć i pokrywać

się cienką korą.

- Można odetchnąć na razie - powiedział Minc. -

Udałow podleje. - Podszedł do stołu i usiadł na ławce w

takim miejscu, by cały czas mieć roślinę w zasięgu

wzroku,

- I to z tej pestki? - odzyskał w końcu głos stary

Łożkin.

- Tak jest - uśmiechnął się Minc. - Z najzwyczajniej

szej pestki - najzwyczajniej sza jabłoń.

-1 jabłka będą? - zapytał zszokowany Pogosjan.

- Będą.

- A kiedy?

- Za jakieś półtorej godziny - powiedział Minc. - To

jest gatunek taki późniejszy.

Kiedy po godzinie wróciła z targowiska Ksenia

Udałowa, zobaczyła dziwny obrazek. Mężczyźni

siedzieli przy stole do domina i patrzyli, jak na potężnej

rozłożystej jabłoni, która wyrosła na podwórku w

czasie jej, Ksenii, nieobecności, dojrzewają zielone

owoce. Ksenia obrzuciła mężczyzn podejrzliwym

spojrzeniem, uważając, że zdążyli już się napić, i

dlatego jabłoń tak mocno im się zwiduje, że aż wpływa

i na nią. Pośród mężczyzn zoczyła profesora Minca, ale

nie zauważyła męża. Dlatego zapytała:

- Gdzie Korneliusz?

- Tu jestem! - odkrzyknął Udałów. Pędził przez

podwórko, targając dwa wiadra wody. - Tu jestem,

kotku - powtórzył, wylewając wiadra pod jabłonią. -

Chciałaś mnie o coś zapytać?

- Chciałam tylko powiedzieć, że takie hulanki nie

doprowadzą cię do niczego dobrego.- powiedziała

Ksenia i poszła do domu. A Minc w tym czasie

perorował:

- Pomyślałem, że skoro w roślinach zakodowana jest

informacja o cyklu wzrostu, wypuszczaniu liści i

owocowaniu, to my, ludzie, możemy wykorzystać tę

informację; Pod warunkiem, że moja hipoteza jest

słuszna.

- Jaka hipoteza? - zapytał Łożkin.

- Pomyślałem sobie - kontynuował Minc - że może

w roślinie zakodowane są nie polecenia, nie

pozwolenia, ale zakazy? Wyobraźcie sobie dziecko.

Widzi ono stertę czekoladek, wyłożoną na stół przez

rodziców, którzy oczekują przybycia ukochanej cioci.

Dziecko pędzi do stołu i wyciąga łapkę po cukierek.

Dobra, jedną pozwolą mu zjeść. Ale kiedy sięgnie po

drugą- po łapach! Stop. Czekoladki szkodzą zdrowiu i

wywołują diatezę. Być może tak naprawdę, w tej chwili

rodzice nie myślą o diatezie, a raczej o tym, że

zabraknie czekoladek dla cioci. Nieważne. Rodzice

wypełniają swoją biologiczną funkcję - chronią przed

nadmiarem. Pomyślcie, sens wychowania polega w

osiemdziesięciu procentach na zakazach. Gdyby ich nie

było, ludzkość dawno wymarłaby z powodu obżarstwa

albo przeziębienia. Ale roślina nie ma takich rodziców,

którzy kazaliby jej owocować albo zrzucać liście,

ponieważ i tak zostaną zwarzone przez mróz. Nie ma jej

kto uczyć życia, chyba że zabiorą się do tego jej własne

komórki, ci wewnętrzni wychowawcy, włożeni w jej

ciało przez naturę. Nadążacie za tokiem moich

rozważań?

Wszyscy zgodzili się, że nadążają. Popatrzyli na

jabłonkę. Jabłka zaczynały żółknąć, a niektóre już

nawet rumieniły się po bokach.

- Tak więc - mówił dalej profesor - wyobraziłem

sobie... Słuchajcie uważnie. Tak więc, wyobraziłem

sobie, że kod genetyczny, regulujący życie każdej

rośliny, odgrywa rolę surowego i nieustannie czynnego

rodzica. Roślina chce szybko wyrosnąć. Ale rodzic

powiada jej: nawet nie próbuj! Skąd weźmiesz tyle

wody i substancji odżywczych, by w-dwie godziny

wyrosnąć do samego nieba? Umrzesz z pragnienia i

głodu. Musisz cierpieć, rosnąć od wiosny do jesieni, nie

śpiesz się, życie ma swoje uroki. Zachwycaj się,

mówiąc w uproszczeniu, zachodami i wschodami

słońca. Roślina pragnie miłości i owocowania, a rodzic

na to: poczekaj. Wszyscy dokoła czekają jesieni, by

owocować. Nie wychylaj się, nie bądź mądrzejsza od

innych. A przy okazji - zrzuć liście, nadchodzi zima,

zwijaj korzonki i zapadaj w śpiączkę.

W tym momencie Minc zasępił się, widocznie żal

mu się zrobiło roślinki. Zasępili się również jego

słuchacze.

- Taki los - powiedział Udałow i nie wiadomo

dlaczego zerknął z obawą na okna swojego mieszkania.

Z okna wyjrzała rozeźlona Ksenia, popatrzyła na

jabłoń. Jabłoń wyraźnie nie przypadła jej do gustu.

Jabłoń nie powinna rosnąć na tym podwórku. I nie

powinna taka jabłoń w maju owocować. Ksenia

pogroziła Udałowowi palcem, a ten szybko odwrócił

się.

- Może to wszystko ma sens w przypadku dzikich

roślin, które żyją bez pomocy człowieka, i z nim, że tak

powiem, nie mają kontaktu. Zupełnie inaczej sprawa się

ma z roślinami domowymi. Niby dlaczego mają słuchać

swojego rodzica? Wszak mają one służyć nam bez

dyskusji. Doszedłszy do takiego wniosku, wziąłem pęd

kaktusa, który stoi u mnie na parapecie, widzieliście

go?

- Widzieliśmy - powiedział Łożkin. - N(e pamiętam

tylko jego nazwy łacińskiej.

SIERPIEŃ 2001

JABŁOŃ

- Nieważne - odparł Minc. - Łacińska nazwa niczego

nie wnosi. - Tu wszyscy popatrzyli z wyrzutem na

Łożkina, ponieważ łacińska nazwa rzeczywiście

niczego nie wnosiła. - Ten pęd został poddany

chemicznej obróbce. Wykonałem preparat,

Zneutralizowałem czynnik zakazu; powiedzmy, że

usunąłem z rośliny instynkt samozachowawczy. I cóż

otrzymałem?

Wszyscy milczeli. Nikt nie odważył się przerwać

Mincowi.

- Okazało się, że miałem rację - powiedział

skromnie Minc. - Po godzinie na moim kaktusie pojawił

się kwiatek. Co prawda, kwitł niedługo... - Minc

wskazał palcem jabłoń i ziemię dokoła niej, pokrytą

płatkami kwiecia. -1 to wszystko - podsumował. - Co

dalej, wiadomo.

Wstał i zrobił krok w kierunku drzewa. Sięgnął do

najbliższego jabłka. Pociągnął. Jabłko posłusznie

oderwało się od gałązki i legło na dłoni uczonego. Minc

odwrócił się, chcąc oddać owoc Udałowowi, ale w tym

momencie inne jabłko, oderwawszy się od szczytu

drzewa, huknęło Minca w łysinę. Ten raźnie odskoczył

w bok, ale jeszcze dwa czy trzy jabłka zdołały go

sięgnąć. Czerwone, soczyste owoce turlały się po

podwórku. Był to zadziwiający i jakże jesienny widok.

- Zetknięcie głowy z jabłkiem rodzi nie tylko

odczucia bólowe, ale również nasila procesy myślowe.

Muszę iść.

I Minc pośpieszył do swojego gabinetu, ponieważ w

jego umyśle rodził się nowy wynalazek, o którym

przedwcześnie byłoby już w tej chwili mówić. Liście

jabłoni żółkły tymczasem w oczach i zaczynały opadać.

Łożkin poszedł po kosz. Sąsiadka Gawriłowa przyszła z

garnkiem. W końcu raczyła się pojawić również Ksenia

Udałowa. Z wiadrami. Zerkała nieufnie na dziwne

drzewo, ale jabłka zbierała. Żeby uniknąć rozmowy z

żoną, Udałow wsunął do kieszeni jabłko i wymknął się

z podwórka. Miał wielką ochotę na dyskusję o

genetyce. Na rozmyślania na ten temat. Doszedł do

parku. Zapadał zmrok. W piwiarni było pusto.

Korneliusz kupił kufel piwa, soloną suszoną rybkę i

odszedł od kontuaru. Przy wysokim stole stał znany mu

Iwan Puziłło, którego Udałow poczęstował jabłkiem i

opowiedział o wydarzeniach minionego dnia. Puziłło

kiwał głową, słuchał, ale myślał o czym innym.

- Jedz - powiedział Udałow. - Widzisz, jakie

soczyste? Wszystkie parametry wskazują, że

prawdziwe. Puziłło kiwał głową.

- Perspektywy ogarniasz? - zapytał go Udałow. - Nie

zrozumiesz ich, będąc na stanowisku dyrektora łaźni.

Ale my z Mincem dokonamy przewrotu w rolnictwie.

- Już nie jestem dyrektorem łaźni - odparł Puziłło. -

Przerzucono mnie.

- Nie to jest ważne - powiedział Udałow. - Nie

wybrzydzaj. W ciągu dnia nasza jabłoń daje plony pięć,

może sześć razy. Rozumiesz? Weźmy taki sad

jabłoniowy. Zwyczajnej wielkości. W ciągu jednego

sezonu mamy plony tysiąc razy. Może nawet półtora

tysiąca. Wielotonowe składy z jabłkami i gruszkami

pędzą z Wielkiego Gusiara we wszystkie strony kraju...

- Wielotonowe? - zapytał ze smutkiem Puziłło. -

Może nie trzeba?

- Trzeba. Postępu nauki nie powstrzymasz, chłopie -

powiedział Udałow. - Poza tym, zaczniemy hodować

ananasy. Wybieramy upalny dzień, a w tym dniu mamy

trzydzieści zbiorów z krzaka. Pięć ton z hektara. I w

naszych warunkach klimatycznych, w pomocnej Rosji.

Teraz weźmy, na przykład, takie banany...

- O, i tego się właśnie obawiam - powiedział Puziłło.

I poszedł sobie.

- Nie wierzysz? - krzyknął za nim Udałow. - Przyjdź

na nasze podwórko. Tam rośnie pierwsza jabłoń. A

jutro zaczniemy eksperymenty na poletku

doświadczalnym!

W tym momencie Udałow zauważył, że zapadł już

zmierzch, i ruszył do domu. Jabłoń stała na środku

podwórka i wydawała się nawet większa niż w dzień.

, Aha, powiedział do siebie Udałow, wchodząc po

schodach, następny krok: drewno budowlane. Rano

wysiejemy, wieczorem gotowe belki. Trzeba będzie

jutro z Mincem pogadać. I żebym nie zapomniał o

ananasach. Już tak dawno marzę o tym przysmaku.

Na schodach Udałow spotkał swoją małżonkę

Ksenię. Niosła miednicę i głośno domagała się, by

oddać, Minca w jej ręce. Udałow jeszcze nie wiedział, o

co chodzi, ale na wszelki wypadek rozpoczął odwrót.

Nie wycofał się daleko, ponieważ z dołu dopadła go

sąsiadka Gawriłowa z wielkim garem.

- Kpicie sobie? - zapytała. - Naśmiewacie się z

samotnej kobiety!

Kobiety zatrzymały się przed drzwiami do

mieszkania Minca. Udałow ostrożnie podążał za nimi.

- Proszę otworzyć, Lwre Christoforowiczu -

powiedziała Ksenia fałszywie słodkim głosem. - Proszę

popatrzeć, coście narobili.

Minc uchylił drzwi. Miał na sobie szlafrok i papcie,

najwyraźniej przygotowywał się do snu.

- Przepraszam - powiedział - czym mogę służyć?

- Proszę popatrzeć - rozkazała Ksenia. - Proszę

patrzeć, zdrajco! - Podniosła miednicę i podsunęła ją

pod nos Minca.

- Co to jest? - zapytał.

- Co?! To was powinnam zapytać. Godzinę temu to

były jabłka!

Udałow przecisnął się przez tłum przybyłych

sąsiadów. Zajrzał do miednicy. Naczynie wypełnione

było brunatną mazią.

- Akurat chciałam poczęstować dziecko -

opowiadała Gawriłowa. - Właśnie chciałam... Dobrze,

że nie zdążyłam...

- A ja chciałam dżem zrobić.

- Ach - powiedział Minc. - Już wszystko rozumiem.

To moja wina. Stary osioł. Kto tak myśli - do połowy.

Kto, pytam się?

- Co się stało? - zapytał Łożkin. - Proszę wyjaśnić,

nie ukrywać.

SIERPIEŃ 2001

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: