Praca pochodzi z serwisu www.e-sciagi.pl
INWESTYCJE
Inwestycje i inwestowanie związane jest z wydatkowaniem środków finansowych czyli ponoszeniem kosztów, inaczej oznaczają one wydatkowanie kapitałów własnych bądź obcych w celu nabycia środków kapitałowych i lokat w innych jednostkach, co wiąże się z działalnością finansową. Inwestycje jako element rzeczowego majątku trwałego, są rozumiane jako poniesione dotychczas koszty na nabycie lub wytworzenie środków trwałych i w tym węższym ujęciu nazwane są inwestycjami rozpoczętymi. Efektem działalności inwestycyjnej są przekazane do użytku:
- środki trwałe,
- wartości niematerialne i prawne.
Nie każde wydatkowanie środków pieniężnych możemy nazwać inwestycją.
Inwestycja oznacza takie wydatkowanie środków, gdzie występuje:
1. Długotrwałe związanie środków finansowych.
2. Znacznie wyższe wydatkowanie środków finansowych.
3. Ukończenie danego przedsięwzięcia wiąże duże nadzieje na lepsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa.
W warunkach funkcjonowania przedsiębiorstwa inwestycje dzielimy:
1. Inwestycje rzeczowe, które obejmują nabycie budynków, budowli, maszty, urządzeń, środków transportu lub innych.
2. Inwestycje finansowe to inwestycje w papiery wartościowe czyli akcje, obligacje, lokaty bankowe.
3. Inwestycje nie materialne, które w sposób pośredni przyczyniają się do rozwoju przedsiębiorstwa np. na działalność B+E (badawczo – rozwojowa), reklamową, szkolenia pracowników, wydatki na cele socjalne.
Inwestycje we własność - to przejmowanie gotowych obiektów np. za długi.
Klasyfikacja za długi.
1. Ze względu na przeznaczenie:
- produkcyjne (produkcja),
- nie produkcyjne (infrastruktura).
2. Ze względu na kierunek lokowania środków, inwestycje dzieli się na :
- nakłady, roboty budowlano – montażowe,
- nakłady na zakup maszyn i urządzeń oraz pozostałe nakłady.
3. Ze względu na powiązanie między głównymi celami produkcji:
- inwestycje podstawowe (obiekty produkcyjne),
- inwestycje towarzyszące (szosy, parkingi, oczyszczalnie ścieków).
4. Inwestycje można podzielić na :
- odtworzeniowe (renowacyjne), wymiana maszyn, urządzeń,
- rozwojowe (budowa nowych obiektów).
Czas życia inwestycji.
1. Etap przygotowawczy,
2. Etap wykonawczy, cykl inwestycyjny.
3. Etap odbiorczy,
4. Etap eksploatacyjny,
5. Etap likwidacyjny.
Ad. 1. Polega na projektowaniu technicznym i obliczaniu efektywności ekonomicznych określonego przedsięwzięcia. Należy także przewidzieć rozwiązania organizacyjne związane z późniejszą fazą wykonawczą. Dokumentacja projektowa składa się z rysunków i opisów technicznych, dokumentacji kosztorysowej ustalającej koszty materiałowo – robocze oraz dokumentacji prawnej. Do fazy przygotowawczej należy wybór wykonawczy inwestycji.
Ocena efektywności inwestycji.
Ocenę efektywności zamierzeń inwestycyjnych uzyskuje się przez zastosowanie rachunku inwestycyjnego obejmującego wszystkie procedury służące tej ocenie. Zadaniem rachunku inwestycyjnego jest określenie kryteriów wg , których projekt będzie oceniany:
- ocena projektu i wybór projektu najlepszego,
- opracowanie optymalnej metody realizacji obiektu i budżetu inwestycyjnego.
Ocena efektu inwestycyjnego może być przeprowadzona metodą statystyczną lub dynamiczną uwzględniającą wartość pieniądza w czasie.
Metoda statyczna polega na szacunkowym określeniu okresu zwrotu zaangażowanych nakładów.
E – efektywność inwestycji,
P – przewidywana wartość rocznej produkcji,
K – przewidywany koszt produkcji,
J – wartość nakładów inwestycyjnych.
Obliczenie tego wskaźnika pozwala na określenie w ciągu ilu lat nastąpi pełny zwrot poniesionych nakładów.
Np. P = 60 tyś. k = 40 tyś. J = 100 tyś.
E = 60-40/100 = 1/5
Odp. Pełny zwrot poniesionych nakładów nastąpi po 5 latach.
- współczynnik dyskonta
AW – aktualna wartość,
PW – przyszła wartość,
r – stopa procentowa,
n – ilość lat.
Oprócz stopy procentowej na popyt inwestycyjny będą wpływały takie czynniki jak:
1. Wysokość popytu konsumpcyjnego na określone wyroby lub dobra.
2. Zdolność kierownictwa przedsiębiorstwa do podejmowania przedsięwzięć inwestycyjnych o znacznym stopniu ryzyka.
3. Poczynienie konkurentów w danej branży.
4. Politykę państwa w zakresie stosowania ulg inwestycyjnych.
5. Działalność NBP w zakresie utrzymania korzystnego stosunku walut obcych do złotówki.
Druga grupa metod, są to metody dynamiczne, które spisują konsekwencje różnych alternatyw decyzyjnych, przez uwzględnienie przepływów pieniężnych aż do końca okresu finansowego użytkowego obiektu inwestycyjnego.
Statyczne metody oceny efektywności bazują na wielkościach średnich dla okresu, który był brany pod uwagę. Metody dynamiczne natomiast uwzględniają zmiany wartości pieniądza w czasie realizacji inwestycji. W śród metod dynamicznych stosowane są dwie:
1. Metoda aktualnej wartości nett AWN.
2. Metoda wewnętrznej stopy dochodu WSD.
Ad. 1. Obliczanie AWN projektów inwestycyjnych opiera się na dyskontowaniu rocznych nadwyżek finansowych netto, zarówno ujemnych w okresie realizacji nakładów inwestycyjnych jak i dodatnich w okresie eksploatacji nowych obiektów kiedy osiąga się przychody ze sprzedaży towarów i usług pomniejszone o koszty ich produkcji sprzedaży i podatków.
MFN – Nadwyżka finansowa netto – jest to samo co cash flow (strumienie pieniężne) + różnica między wpływami uzyskania dla danego okresu a wydatkami w danym okresie (1 rok).
Przy obliczaniu Cash flow , uwzględniamy zmianę pieniądza w czasie. W tym celu zarówno nakłady jak i wpływy finansowe, dyskontujemy na moment dokonywania obliczeń. Posługujemy się przy tym założeniem, że im dalszy jest moment w którym mamy ponieść określone nakłady lub uzyskać wpływy z inwestycji tym mniejsza dla nas, ich wartość liczona na dzień dzisiejszy Net cash flow – przepływy pieniężne netto. Sposób liczenia Cash flow powinien w miarę możliwości uwzględniać wszystkie najważniejsze czynniki wpływające na przepływ gotówki w interesującym nas okresie.
NCF – net cash flow,
S – wolumen sprzedaży (wartość),
KS – koszt wytwarzania sprzedaży(koszt produkcji),
A – amortyzacja,
P – podatki,
∆KO – zmiany w kapitale obrotowym,
NJ – poniesione nakłady inwestycyjne na środki trwałe.
Źródło inwestowania inwestycji.
Do wewnętrznych źródeł finansowania inwestycji zaliczyć można:
1. Sprzedaż i dzierżawa majątku trwałego,
2. Środki uzyskane i amortyzacji,
3. Reinwestowanie zysków,
4. Szukanie oszczędności w obniżeniu kosztów produkcji lub płac pracowniczych,
5. Opóźnienie płatności zobowiązań,
6. Zwiększenie stopy zysku,
7. Sprzedaż papierów wartościowych będących wartością firmy – akcje, obligacje.
Zewnętrzne źródło finansowania inwestycji.
1. Wspólne przedsięwzięcia z innymi podmiotami gospodarczymi,
2. Kredyt bankowy długoterminowy,
3. Emisja akcji,
4. Emisja obligacji,
5. Leasing,
6. Dywidendy uzyskane z tytułu posiadania udziałów w innych firmach,
7. Pożyczki od innych firm, instytucji finansowych, ubezpieczeniowych itd.
8. Dzierżawa,
9. Franchising.
gosicka