11
1.Świadectwa , dla statków objętych konwencją SOLAS ,>500RT:
- Radioelektronika I klasy
- Radioelektronika II klasy
- Ogólne operatora GMDSS
- Ograniczone operatora GMDSS
- Ograniczone operatora GMDSS do polskiego obszaru A1 (ROC-A1)- nie trzeba znać angielskiego
Dla pozostałych statków:
- LRC-Long Range Certyficate o wybory A1 polskich obszarów
- SRC- Short Range Certyficate
2.Wymogi statków wzg.GMDSS:
- Nadawać do ośrodków brzegowych alarmów w niebezpieczeństwie min. dwoma niezależnymi metodami
- Odbierać alarmy niebezp. z lądu
- Nad./odb. alarmów w niebezp. statek-statek
- Nad./odb. informacji w akcjach SAR
- Nad./odb. w miejscu akcji
- Nad./odb. sygnałów do radionamierzania
3.Podsystemy GMDSS.
a)komunikacyjne(łącz.dwukier.)
-sat.sys.radiokomunikacyjny INMARSAT
-radiotelefonia SSB w paśmie fal pośrednich i krótkich
-radiotelefonia FM w paśmie ultrakrótkofalowym
-radioteleks NBDP
-sys.cyfrowego selektywnego wywołania DSC
b)łączność jednokierunkowa (statek – ląd)
-radipławy awaryjne EPIRB
-sat.sys.alarmowania i lokalizacji obiektów w niebezp. COSPAS-SARSAT
-INMARSAT E
-EPIRB VHF DSC
-transponder SART
c)łączność jednokierunkowa
(ląd – statek)
-podsystemy MSI
-NAVTEX
-telex NBDP
-sat.sys.wywołania grupowego statków EGC.
OBSZARY MORSKIE SYSTEMU GMDSS
Biorąc pod uwagę to, iż różne podsys.radiowe wchodzące w skład GMDSS mają indywidual. właściw.i ogranicz.co do zasięgu i rodzaju transmitowanych sygn., wprowadzono konieczność wyposażenia statków w aparaturę radiową w zależności od obszaru, w którym statek się porusza. Obszary te zdefiniowano w następujący sposób:
A1-obszar morski radiotelefonicznego zasięgu przynajmniej jednej stacji nadbrzeżnej VHF, z którego możliwa jest ciągła i skuteczna łączność alarmowania za pomocą DSC na kanale 70 (156.5 Mhz). Zasięg działania wynosi 20-30 Mm. Obszar ten jest sektorem koła o promieniu R mil morskich w którym tor propagacji biegnie rzeczywiście ponad wodą morską. Środek koła będzie wówczas pozycją nadbrzeżnej anteny odbiorczej.
Zasięg syg.
VHF CH16-fonia modulowana analogowo: zasięg[Mm]=2.5*( H + h)-dla propagacji przyziemnej
H- wysokość anteny odbiorczej stacji nadbrzeżnej [m]
h-wys.anteny nadawczej statku.
DSC CH70-modulacja cyfrowa
Parametry wpływające na zasięg:
- Wysokość anteny
- Moc prommieniowana(przepisy-pełna moc promieniowana 6-25W)
Moc nadajnika – kabel długi przeciętnie 0,08dB/m
Promieniowanie na antenie 10log(mocy)
- Czułość odbiornika :
- Stara 1mV
- Nowa 0,75mV-potrzebuje 0,75mV napięcia na antenie żeby odebrać sygnał
Zasięg typowy dla VHF do 55Mm
A2-obszar morski będący w zasięgu przynajmniej jednej stacji nadbrzeżnej pośredniofal. z wyłączeniem obszaru A1, w którym możliwa jest ciągła i skuteczna łączność alarmowania za pomocą DSC na częst.2187.5 kHz J3F 60W, zasięg około 150 Mm. Obszar ten jest sektorem koła o promieniu B mil morskich, w którym tor propagacji biegnie faktycznie ponad wodą morską, i który nie należy do żadnego spośród obszarów A1. Środkiem koła będzie wtedy pozycja nadbrzeżnej anteny odbiorczej.
A3-obszar morski z wyłączeniem A1 i A2, z którego możliwe jest ciągłe i skuteczne realizowanie alarmowania za pomocą mor.sat. sys.radiokomunik. INMARSAT pracującego w oparciu o satelity geostacjonarne. Jest to obszar, w którym kąt elewacji satelity INMARSAT za statkową stacją naziemną o standardzie-A wynosił 15° lub więcej i który nie należałby do żadnego obszaru A1 lub A2.Kąt elewacji satelitów min. 5º,zasięg geograficzny 70º szer.-przy spokojnym morzu do 75º
Antena IMAR. A-przechyły boczne ±10º, wzdłużne ±10º,
A4 (obszary podbiegunowe)-obszar poza obszarami
A1, A2, A3. Jest to obszar w którym kąt elewacji widoczności satelity INMARSAT ze stacji statkowej jest mniejszy niż 15° i który nie jest położony w żadnej części obszarów A1 lub A2.
DSC
A1 - VHF(radiotelefonia)
COSPASS SARSAT
- EPIRB DSC alarmowanie
INMARSAT
A2
-radiostacja MF: radiotelefonia
alarm-kukułka
EPIRB: COSPASS SARSAT alarmowanie
Terminal INMARSAT alarmy
Telex-nad/odb. w niebezp. i zwykła
M/F H/F radiokomunikacja
Telex
Alarm-kukułka
IMARSAT 406,275MHz
A4
EPIRB : COSPASS SARSAT
Alarmowanie - dwie metody , druga to zawsze radiopława
Wyposażenie środków ratunkowych :
UKF -3szt.(st <500RT 2szt)
SART- 2szt.(1 szt st<500RT)
System ten działa za pośrednictwem 4 satelitów umieszczonych na orbicie geostacjonarnej, odległej od powierzchni Ziemi o około 36000 km., przy czym każdy z nich zawieszony jest nad jednym z oceanów. Rejony satelitarne:
1)rejon O. Indyjskiego IOR
2)rejon O. Spokojnego POR
3)wsch.rejon Atlantyku AOR-E
4)zach.rejon Atlantyku AOR-W
Tak więc statki , poruszające się w obszarze pokrycia, mogą w ciągu całej doby wysyłać sygnały skierowane do odpowiedniego satelity, pełniącego funkcję stacji retransmitującej. Umieszczona na satelicie aparatura elektronicz. umożliwia odbiór słabych syg. ze statku, wzmacnia je i przesyła na innej częst.do wspólpracującej z tym satelitą specjalnej stacji naziemnej. Stacja ta włączona do międzynar. sieci telekomunikac. lądowej, kieruje do niej odebrane z satelity info, po uprzednim przystosowaniu widma i częstot. tych sygnałów do wymagań zgodnych z międzynar. ustaleniami. Analogicznie przebiega proces przekazywania info w drugą stronę, tzn., gdy abonent z lądu zechce przekazać info do określonego statku wyposażonego w terminal satel. Z przedstawionej zasady przesyłania sygnałów za pomocą łącza sat.wynika kilka bardzo istotnych problemów:
1)satelita nie jest widoczny z obszarów Ziemi położonych powyżej 75° szer.geograf. N i S
2)transmisja sygnałów na odległ. około 40000 km. powoduje, iż w wyniku tłumienia środowiska ich moc spada do około-190 dB.
INMARSAT zapewnia przesyłanie następujących rodzajów informacji:
-telefonię, -połączenia radioteleksowe, -szybką transmisję danych w relacji statek-brzeg
-transmisję faksymilograficzną, -trans.małej i średniej prędkości
-wywołanie grupowe do pewnej liczby wybranych statków lub do statków w określonym obszarze
-łączność w niebezpieczeństwie, połączenie z właściwym dla danego kraju Ratowniczym Centrum Koordynacyjnym RCC.
Łączność jest natychmiastowa, wysokiej jakości transmisji i niezawodna.
INMARSAT planuje poszerzenie swego serwisu o opcje:
-wprowadzenie telewizji, -emisję częstot. wzorcowych,
-emisję sygnałów czasu, -poszerzenie banku danych meteorologicz. i oceanicznych
-serwisu rozgłaszania (audycje)
IMMARSAT A
Pierwszy ze standardów tego systemu został wprowadzony w 1982 roku i obecnie zapewnia łączność telefoniczną , teleksową , telefaksową , “poczty elektronicznej” (E - mail) , oraz pozwala na szybką transmisję danych.
Ważną częścią składową tego systemu jest antena (najkorzystniejsza o zysku około 21dB i o średnicy 0,9m.) , połączona z typowym wzmacniaczem końcowym nadajnika , którego równoważnik mocy promieniowanej izotropowo EIRP wynosi 36dBW , oraz z typowym odbiorczym wzmacniaczem małoszumnym.
Mikroprocesor steruje pracą całej stacji. Jest to w zasadzie mikrokomputer z wbudowanym na stałe programem pracy.
Konieczność stabilizacji położenia anteny determinują instalowanie tego typu terminali wyłącznie na większych jednostkach morskich.
Przez ostatnie lata same terminale nie uległy zasadniczym zmianom , a ewentualne zmiany wynikły z obrania dwóch zasadniczych kierunków działań:
1). Maksymalnego wykorzystania możliwości urządzenia poprzez dołączenie różnych przystawek zewnętrznych i wewnętrznych
2).Zmniejszenia rozmiarów urządzenia , przy jednoczesnym zachowaniu jego walorów eksploatacyjnych.
System ten bazuje na cyfrowych rozwiązaniach systemowych które umożliwiają przesyłanie w tym systemie wszystkich informacji w postaci cyfrowej , tj. pisanego tekstu , danych numerycznych uzyskiwanych z instrumentów pomiarowych itp.
Realizowanie połączeń radiokomunikacyjnych odbywa się zgodnie z zasadami działania morskiego satelitarnego systemu INMARSAT z tą różnicą , że naziemne stacje nadbrzeżne CES muszą być przystosowane do pracy w tym systemie. Informację , które mają być przesłane ze statku , są w odpowiedni sposób przygotowane w terminalu , a następnie , poprzez satelitę systemu INMARSAT , przresyłane w postaci serii pakietów danych do nadbrzeżnej stacji naziemnej INMARSAT C.
W przypadku powstania błędu w jednym z pakietów , stacja CES sygnalizuje to zwrtotnie do stacji SES , w celu re5trnsmisji tego pakietu. Procedura ta jest powtarzana do chwili uzyskania przez stację CES kompletnej , pozbawionej błędów informacji. Informacja ta w postaci zwartej informacji jest magazynowana w pamięci , a następnie , poprzez , poprzez międzynarodową sieć telekomunikacyjną przesyłana do adresata. Tak więc w tym przypadku została zastosowana inna metoda transmisji niż w standardzie A , w którym występuje bezpośrednie połączenie : terminal statkowy - satelita - stacja CES - adresat.
INMARSAT C bazuje na zastosowaniu metody gromadzenia store - and - forward - messagigng , w której stacja CES działa jako interfejs pomiędzy segmentem satelitarnym , a międzynarodową siecią telekomunikacyjną.
Terminal statkowy SES standardu C podzielono na dwa podstawowe człony funkcjonalne , krórymi są:
1. DTE (DATA RERMINAL EQUIPMENT)
2. DCE (DATA CIRCUIT TERMINATING EQULPMENT)
Człon DTE umożliwia operatorowi obsługę terminalu , bieżącą kontrolę jego pracy , a zarazem podłączenie takich urządzeń peryferyjnych jak:
n klawitury , monitora i drukarki ,
n zewnętrznego komputera
n systemów określania pozycji służących do przesyłania aktualnej pozycji za pomocą terminalu SES
n urządzeń wejściowych (czujników) monitorujących , np. pracę siłowni w jej węzłowych punktach , stan ładunku , środowiska itp.
n wyjściowych urządzeń sterujących
Człon DCE dostosowuje terminal SES do wymogów pracy z systemem satelitarnym. Jego podstawowymi blokami są:
n nadajnik
n odbiornik
n antena
przy czym nadajnik i odbiornik mogą być strojone niezależnie na odpowiednich częstotliwościach przydzielonego kanału w zależności od potrzeb.
Antena statkowa omawianego systemu posiada charakterystykę dookólną , co poozwala statkowi na nadawanie i odbieranie sygnałów z satelity , nawet przy dużych przechyłach bocznych i podłużnych statku - przy silnie wzburzonym morzu. Antena ta nie posiada części ruchomych.
RADIOPŁAWY SYSTEMU COSPAS-SARSAT.
ZAŁOŻENIA SYSTEMU. OPIS OGÓLNY.
Jest to sat.sys.poszukiwania i ratowania, przeznaczony do lokalizacji radiopław awaryjnych, nadających na częst.121.5 Mhz i 406 Mhz. W przypadku zaistnienia niebezpieczeństwa na wodzie, w powietrzu lub na lądzie umożliwia on wszystkim organizacjom SAR prowadzenie akcji poszukiwania i ratowania. W sys. tym, w celu uzyskania global. pokrycia zastosowano satelity krążące po orbitach biegunowych. Urządzenia COSPAS (ROSJA) są umieszczone na satelitach obiegających Ziemię, co 105 min., na wys. 999 km. przy nachyleniu orbity względem płaszcz. równika 83°.Do dyspozycji na orbicie są przez cały czas 2 satelity. Satelity systemu SARSAT (USA) obiegają Ziemię co 100 min., na wys. 850 km., przy nachyleniu orbity względem płaszcz. równika 99°, przy czym na orbicie przez cały czas znajdują się 2 satelity. Sys.składa się z 3 podst. części:
-satelitarnej radiopławy, zdolnej do przekazywania syg. do satelity (lot. - ELT, morska - EPIRB, ląd - PLB)
-stacji odbiorczych (LUT) usytuowanych w różnych częściach świata zapewniających odbiór sygnał z satelitów i określenie na ich podstawie szerokości i długości geograficznej miejsca wypadku
-centrum kierowania systemem (MCC).
Sygnały radiowe są odbierane przez niskoorbitalne satelity krążące po orbitach biegunowych. Odebrany przez satelitę sygnał jest retransmitowany do odbiornika wchodzącego w skład tzw. stacji naziemnej (LUT), gdzie...
jojek68