Słońce nad stadniną w końską grzywę chowa twarz
Wstęgą nad łąkami jeszcze się unosi mgła
Stoją napięte jak strzała gdy drży
Nim cięciwy świst znów do lotu ją poderwie.
Konie dumne konie zasłuchane w szumy traw
Lekkie i swobodne jak na czystym niebie ptak
Kiedy tak patrzę, do biegu się rwą
Chciałbym uciec stąd
Chciałbym rwać za swą tęsknotą.
Tam gdzie lśni horyzont
Za niebieską linią
Wprost w otwarte wrota chmur, siwych chmur
Tam, gdzie w kuźni słońca
Dzień powstaje nowy
Gdzie wytycza drogi rytm, serca rytm.
wrzosik50