OKINAWA
Jest to wyspa w archipelagu Riukiu, zaliczana od XIX w. do terytorium japońskiego. W 1945 r. w jej rejonie stoczono ostatecznie podczas wojny na Pacyfiku wielkie bitwy lądowe, morskie i powietrzne. Zgodnie ze strategią głównodowodzącego floty Stanów Zjednoczonych, admirała Chestera Williama Nimitza, zakładającą dokonanie uderzenia na Wyspy Japońskie przez archipelagi na środkowym Pacyfiku, opanowanie Okinawy miało być ostatnim etapem poprzedzającym lądowanie w samym sercu Japonii. W skład sił amerykańskich, które miały zająć wyspę, wchodziły cztery dywizje piechoty wojsk lądowych oraz trzy dywizje piechoty morskiej (łącznie 287 tys. ludzi). Garnizon japoński broniący Okinawy liczył 110 tys. żołnierzy. Po negatywnych doświadczeniach z kampanii na wyspach Gilberta (Tarawa, Marshalla i na Marianach, gdzie próby zatrzymania desantu amerykańskiego na plażach zakończyły się zupełnym niepowodzeniem, Japończycy postanowili opóźniać natarcie przeciwnika na wciągając go w walki w głębi lądu. Taktykę tę zastosowali w lutym 1945 r. na wyspie Iwo Jima, w następstwie czego amerykańska piechota morska poniosła wówczas najcięższe straty w swojej historii. Podobnie było na Okinawie. Wojska amerykańskie wylądowały na wyspie 1 IV 1945 r. i początkowo bez większych przeszkód posuwały się naprzód. Gdy 4 IV Amerykanie dotarli do silnego systemu umocnień w głębi wyspy, napotkali bardzo silny opór Japończyków. Wojska amerykańskie zaczęły ponosić ciężkie straty, a walki przybrały charakter wojny na wyniszczenie. Zakończyły się dopiero 22 VI 1945 r. Podczas tych zmagań poległo ponad 12 tys. żołnierzy armii Stanów Zjednoczonych, przeszło 50 tys. odniosło rany a około 44 tys. tych, którzy zachorowali albo załamali się psychicznie lub też ulegli wypadkom poza polem walki, musiano wycofać ze służby w pierwszej linii. Miało to bezpośrednio wpływ na podjęcie decyzji o użyciu przeciwko Japonii bomb atomowych, obawiano się bowiem, że w trakcie kampanii na Wyspach Japońskich prowadzonej z użyciem środków konwencjonalnych Amerykanie i ich sojusznicy mogą ponieść znacznie większe straty niż na Okinawie. Rejon Okinawy był również miejscem ostatnich w II wojnie światowej wielkich bitew powietrzno – morskich. Podczas jednej z nich, 7 IV 1945 r. samoloty z amerykańskich lotniskowców zatopiły najpotężniejszy na świecie okręt liniowy – japoński pancernik „Yamato”. Największym zagrożeniem dla floty Stanów Zjednoczonych okazały się jednak samobójcze ataki pilotów specjalnych formacji kamikaze. W tej fazie wojny ze względu na bardzo dużą skuteczność amerykańskich obrony przeciw lotniczej, uderzenie własnym samolotem w nieprzyjacielski okręt było dla japończyków jedynym sposobem na zadanie wrogowi jak największych strat i osłabienie jego morale. Na skutek samobójczych Zamachów lotników japońskich marynarka Stanów Zjednoczonych ponosiła dotkliwe straty w ludziach; zginęło znacznie więcej Amerykanów niż pilotów z formacji kamikaze.
tunga