Varg Vickernes - Perth.doc

PERTH

I

Dawno temu, za górami, za lasami....

Byłem młody, ciekawiło mnie wiele rzeczy, poszukiwałem odpowiedzi na wszystkie nurtujące mnie pytania. Wywodziłem się ze szlacheckiego rodu i od małego kształcono mnie na rycerza. Przemierzałem świat w poszukiwaniu sławy i chwały. Zaznałem w życiu wszystkiego. Wszystkiego oprócz szczęścia. Widziałem zbyt dużo niesprawiedliwości i okrucieństwa, by móc się z czegoś cieszyć. Tylko głupcy są wiecznie zadowoleni.

Jako, że byłem najznamienitszym z rycerzy, uznałem za swój obowiązek ukrócić krzywdzące praktyki. Wiedziałem, że za wszystkim stoją bogowie, więc postanowiłem ich odnaleźć i dowiedzieć się dlaczego są tacy bezlitośni. Dlaczego pozwalają młodym chłopcom ginąć w walce, niemowlętom schodzić z tego świata zanim zaznały czegokolwiek, dlaczego patrzą obojętnie na szerzące się plagi, choroby. Dlaczego skazują niektórych by żyli jak niewolnicy, utrzymują ich przy życiu tylko po to, by umarli starzy i brudni w swoich łóżkach. Dlaczego są tak okrutni?

Któregoś dnia wczesnym rankiem, z wysokim mniemaniem o sobie poszedłem do najmądrzejszego człowieka w moim miasteczku. Zastukałem do drzwi żelazną rękawicą i zawołałem, że chcę jego usługi.

"Gdzie są bogowie?"

Ubrany w nocny strój starzec zdumiał się nie tylko moim przybyciem, ale też pytaniem.

"Gdzie są Bogowie?"

Powtórzyłem pytanie. Wskazał palcem na niebo i odpowiedział

"Tam!"

"Ale ja chcę z nimi porozmawiać. Mam do nich pytanie. Nigdy nie bywają na ziemi?"

"Dużo czasu minęło od kiedy bogowie byli razem z nami"

Zaprosił mnie do środka, a jego służący (także wyrwany ze snu) podał nam jedzenie i picie

"Były takie czasy, gdy Bogowie nawiedzili Ziemię. Zeszli z niebios w chwale i zmienili dawny porządek rzeczy. Działo się to w czasach, gdy ludzie niszczyli cały świat. Spalili i wycięli wszystkie lasy, wyłowili wszystkie ryby, zabili wszystkie zwierzęta, wyjałowili glebę... Było ich wielu, więc nie mając się jak utrzymać, wszyscy zostali bandytami. Dym z kominów zanieczyścił deszcz i sprawił, że woda nie nadawał się do picia. Ocean, jeziora i rzeki wymarły. Jednak prócz roślin, ptaków i zwierząt, umierali też ludzie. Nawet oni mieli problemy z oddychaniem, z powodu gęstych, unoszących się w powietrzu pyłów. .

Bogowie przybyli, by zaprowadzić zmiany, przywrócić życie naszej planecie. Zniszczyli miasta i urządzili rzeź wśród ludzi. Świetliste płomienie spadały na masy. Ocean wystąpił z brzegów i wchłonął wszystkie żyjące istoty w głębiny. Wiatr zwiewał je, odrywając od Ziemi, góry fałdowały się, nawet na miastach. Cały świat legł w gruzach. Pył, błoto skały, ocean i lawa pokryły wszystko. Po dawnej planecie zostało tylko wspomnienie.

Wtedy bogowie stworzyli nowy świat. Pozwolili, by niektórzy ludzie ze starego żyli w nim, ale zapobiegając ponownemu zniszczeniu Ziemi, umieścili pośród nas Strażników. Powrócili do nieba i od tamtej pory nikt ich nie widział."

"Ale ja muszę się z nimi spotkać. Muszę z nimi porozmawiać"

"Więc musisz porozmawiać ze Strażnikiem. Może on będzie mógł Ci pomóc"

"Gdzie oni są? Jak mogą mi pomóc?"

"Tego nie wiem. Są niewidzialni. Oni widzą, lecz ich zobaczyć nie można"

Po raz kolejny podróżowałem po świecie, tym razem nie w poszukiwaniu rozgłosu, ale by wytknąć bogom ich błędy. Chciałem dojść do Valhalli i przedstawić Odynowi moje zarzuty, pytania i wątpliwości. "Dlaczego jesteś taki okrutny i niesprawiedliwy? Dlaczego?". Zadowolony z siebie wyruszyłem na poszukiwania Strażnika. Szukałem wszędzie. W ruinach starego świata, w wysokich wieżach i głębokich pieczarach, w mrocznych lasach i na dzikich morzach. Nikogo nie znalazłem. Nikogo, kto wiedziałby gdzie podziewają się bogowie, żadnej drogi prowadzącej do niebios.

Wędrowałem wiele lat. Moi towarzysze, jeden o drugim, opuszczali mnie. Niektórzy zginęli walcząc z goblinami i trollami, smokami czy bandytami, inni czuli się w podróży jak ryba wyjęta z wody, a jeszcze inni padali ofiarami plag i epidemii, albo po prostu umierali. Nawet nie pamiętam co się z którym stało, było ich tak wielu. Mój gniew narastał. Żal do Bogów nasilał się z każdym dniem. Nie chcieli mi nawet odpowiedzieć na moje pytanie!

W końcu skończyłem leżąc na ziemi samotny, ranny i dogorywający. Wyczerpany, przybity i zdesperowany. To wszystko było bez sensu. Nie miało rozwiązania i przyczyny. Wszystko miało wylądować w błocie, razem ze mną. Zakrwawione i wściekłe. Samotne pośród martwych, do których wkrótce miało dołączyć.

To wtedy ją zobaczyłem. Czystość na białym koniu. Uśmiechając się, prawie kpiąco, powoli podjechała do mnie. Widziałem podwójnie, koń miał osiem nóg. Śmiejąc się rzekła:

"Wytrzymaj jeśli potrafisz"

Nie wiedziałem co się działo, wszystko było takie nieprawdopodobne. Ale, jakimś cudem, podniosłem się z ziemi i wtedy zobaczyłem że siedzę na koniu razem z nią. Gdy ją objąłem koń natychmiast zaczął galopować. W moim stanie nie było proste zanotować wszystko, co się działo, ale wyglądało na to, że się wznosimy, coraz wyżej i wyżej. Ku niebu. Chciałem żebyśmy zwolnili. Nagle zsunąłem się z konia. Wciąż obejmowałem kobietę w talii, ale mój uścisk rozluźniał się. popłakałem się. Z rozpaczy, ale też w nadziei, że dziewczyna mi pomoże. Nie zrobiła tego.

"wytrzymaj jeśli potrafisz."

Znowu się do mnie uśmiechnęła, dokuczliwie. Nie okazała mi współczucia ani pomocy. Wrzeszczałem i wrzeszczałem. W końcu puściłem ją i powoli zacząłem spadać. Moje palce przesuwały się po końskim grzbiecie, zadzie. W końcu złapałem się jego ogona. Pode mną były tylko dzikie połacie chmur.

Ogarnęła mnie cisza. Nie było żadnego dźwięku poza moim krzykiem i docinkami kobiety - "Wytrzymaj jeśli potrafisz", - odbijało mi się echem w głowie. Nie było ani zimno ani ciepło. Moje ciało nie miało wagi, ale nie określiłbym go jako lekkiego. Czas jakimś cudem stał w miejscu. Jechaliśmy wciąż ku światłu nad nami. W ciszy. Nie mam pojęcia ile to nam zajęło. Ogarnęła nas światłość i w tej samej chwili koń zaczął biec w dół. Ale ja nie podążyłem za nim. Nie mogłem się go już trzymać i odejść wraz z nim już na zawsze. Nie! Nie! Nie!

I nagle byłem tam. Musiałem odejść. Leżałem na ziemi. Koń stał nade mną. Kobieta - wciąż uśmiechająca się dokuczliwie. Byli tam też kobieta i mężczyzna. Wydawali jeszcze czystsi od tamtej. Biło od nich światło. Nie byli niewinni jak my, ale wręcz świetliści.

"Zabierzcie go tam" usłyszałem jak mówi jedno z nich
 

II

"Gdzie jestem?" - usłyszałem swój głos. Budziłem się. Kolo mnie był ktoś jeszcze.

"Przybyłeś" - oświadczył jakiś głos

Otworzyłem oczy i zobaczyłem, że znajduję się w dużym pokoju. Sufit, ściany, podłoga i meble - wszystko było białe. Delikatnie białe. Komfortowo białe. Stała tam także fantastycznie piękna kobieta o mądrym uśmiechu. "Powinnam zawiadomić, że się już obudziłeś" - powiedziała i wyszła.

Mój płaszcz, miecz, rękawice, spodnie i reszta rynsztunku leżały obok lóżka na białym taborecie. Nowe, wyczyszczone, naprawione i w dobrym stanie. Przesunąłem rękami po swoim ciele i doszedłem do wniosku, że ono także zostało "naprawione". Moje rany zagoiły się, nie pozostała po nich nawet blizna, nie miałem bandaży.

Drzwi otworzyły się i do środka zajrzała kobieta. "Możesz już zejść" oświadczyła. "Ubierz się i wychodź". Chciałem zapytać się jej jak długo byłem pogrążony we śnie, ale nie zdążyłem, bo kobieta szybko zamknęła drzwi. Ubrałem się i starałem przypomnieć dlaczego się tu znalazłem.

Za drzwiami znajdował się długi korytarz prowadzący do ogromnych drzwi. "Jesteś na miejscu" - powiedziała eskortująca mnie kobieta. Jak gdyby wiedziała po co tu przybyłem. Zebrałem się w sobie i zastukałem we wrota. Spojrzałem się na nią ukradkiem a ona uśmiechnęła się. "Wejść" zabrzmiał donośny glos. Cóż więcej mogłem zrobić?

Obszerna hala rozpostarła się przede mną. Naprzeciwko stał wielki tron, na którym siedział sam Odyn. Dookoła w półkolu siedziało i stało wielu bogów. Wszyscy roztaczali wokół siebie niesamowity blask, byli wysocy i krzepcy, nie mieli żadnych wad ani widocznych skaz. Jedni mieli poważny wyraz twarzy, inni uśmiechali się w moją stronę. Nawet Odyn. "Czegóż ten młodzieniec chce?" rzekł fałszywo brzmiącym, surowym głosem. Wciąż się uśmiechał. Czułem się strasznie mały. Moje przewartościowane ego nagle nie było już tak wiele warte. Straciłem całą swoją pewność siebie.

"Więc" zaczął

"Z moich papierów wynika, że masz wobec nas jakieś zarzuty" powiedział Odyn, demonstracyjnie potrząsając jakimiś papierami. Mimo tego, że zdawał się być poirytowany i tak dał mi poczucie bezpieczeństwa i ochrony. Nic tu nie mogło być nie tak. Nie było czego się bać. Byłem bezpieczny.

I przyszło do oskarżania. Z każdym detalem. Opowiedziałem jakie niesprawiedliwe było życie w stosunku do niektórych, jak okrutne dla innych, jak niektórzy niezasłużenie doznawali szczęścia, a inni którym należała się radość nigdy jej nie doświadczyli. Wyrzucałem z siebie zdania jedno po drugim w kierunku cierpliwie słuchających bogów. Skończyłem moje przemówienie słowem "dlaczego?" Odyn jednak nie wydawał się tym poruszony. Żaden z bogów nie przejął się tym, co powiedziałem.

"Stawiasz trudne pytania. Aby na nie odpowiedzieć muszę wiedzieć co wiesz o Ziemi i życiu na niej. Na przykład czy wiesz skąd wzięli się ludzie?"

"Wiem. Jesteśmy waszymi dziećmi. Jesteśmy dziećmi bogów."

"A czy wiesz skąd wzięły się wodne duchy, nimfy i smoki, gobliny i trolle?"

"Nie wiem."

"Pozwól opowiedzieć mi historię" rzekł Odyn" "długą opowieść, której możesz nie zrozumieć."

"Sprawdź mnie" moja pewność siebie wracała

"Były czasy, kiedy nie było goblinów, trolli, smoków ani nimf .Tylko ludzie i zwierzęta, rośliny i góry, ocean i niebo. Ludzie przemieszczali się wozami, oswoili ogromne ptaki, karły przygotowywały im pożywienie więc nie potrzebowali pól i farmerów. Wznosili wieże, które prawie sięgały nieba, wykopywali tak głębokie jaskinie, że w końcu płomienie z wnętrza Ziemi wydostały się na powierzchnię i spaliły ich. Popiół i dym okryły miasta, zwierzęta gubiły się i ginęły w gęstych ciemnościach, ryby w morzach topiły się, a ptaki spadały z nieba niczym deszcz, nagie i bez życia - niektóre z ludźmi na grzbietach. Rośliny obumarły a ziemia wyjałowiła się. Ludzka rasa zapomniała o bogach"

"To wtedy zstąpiliście na Ziemię i zniszczyliście cały świat?" przerwałem

"Tak, to wtedy przybyliśmy i zrujnowaliśmy świat ludzi. Zapomnieli dlaczego się tam znajdowali i dlaczego byli ludźmi. Nie pamiętali jak się zaczęli i czyimi byli dziećmi. Żenili się ze zwierzętami i mieli z nimi potomstwo. W końcu ludzie nie byli ludźmi tylko bestiami. Ocalało niewielu ale i oni żyli niczym zwierzęta. To był początek końca naszych dzieci, Musieliśmy interweniować."

"Ale z takim okrucieństwem? Czy góry musiały wyrastać na miastach? Czy ocean musiał pochłonąć masy? Czy płomienie musiały strawić tych, którzy pozostali? Widziałem Wierze starego świata, wyrastające z Ziemi. Są wciąż czarne od sadzy wewnątrz. Jak wielu musiało zginąć?"

"Często ktoś musi umrzeć, by inny mógł żyć. Ziemia jest stworzona dla naszych dzieci, ale i dla innych stworzeń - zwierząt i roślin, ryb i ptaków. Wszystko wykreowaliśmy z myślą o was. Byście mogli dorastać i żyć. To dzięki nam istnieje ta planeta, to my umiejscowiliśmy ją tam, gdzie się znajduje, pomiędzy ciepłem słońca, a chłodem kosmosu. Robimy z naszymi dziełami to, co chcemy. Możemy zniszczyć to, co stworzyliśmy, gdy tylko zechcemy."

"Ale co z ludźmi? Co z waszymi dziećmi? Nie martwicie się o nie, nie współczujecie, nie życzycie im dobrze?"

"Nie można kierować dziećmi. Zawsze robią to, co chcą, a nie co im każą rodzice. Zrobiliśmy to, by ocalić tych którzy przetrwali, przed wyginięciem, zmuszając ich do innego życia. Do takiego, jakie powinny prowadzić, które zmusza do parcia do przodu w słusznych sprawach. Z niektórych zwierząt stworzyliśmy nowe gatunki i rasy: Trolle - duże, silne i głupie miały sprawić, by bano się lasów; Gobliny nie lubią myśleć, dlatego wolą walkę. Nienawidzą ludzi, bo sami niegdyś nimi byli. Są małe i obrzydliwe, głupie, agresywne i niebezpieczne. Ale one też maja cel. Mają, podobnie jak smoki, Trolle i inne stworzenia, zmuszać człowieka do godnych czynów. Stworzyliśmy w miejsce starego świata nowy, który daje ludziom szansę, by stali się czymś więcej."

"To nie tłumaczy dlaczego pozwalacie umierać młodym chłopcom nim skosztują owocu miłości! Dlaczego pozwalacie umierać niemowlętom w ich kołyskach, dlaczego..."

"Tak, tak" przerwał mi . "Tak, to co powiedziałem wyjaśnia to. Ludzie muszą być silni by stawić czoła przyszłym niebezpieczeństwom. Czy to źle, że słabi umierają, więc w konsekwencji pozostali mają większą szansę na przetrwanie? Gdyby wszyscy żyli, to wszyscy by umarli. Teraz giną tylko najsłabsi, więc inni mogą żyć. A co powiesz o młodych, którzy dokonali wielkich czynów i zginęli w walce, nim skosztowali owocu miłości? Czy świat dowiedziałby się jak dobra krew płynęła w żyłach ich rodzin, gdyby nie udowodnili tego szlachetnymi czynami? Czy ich matki miałyby szansę zdać sobie sprawę z ich godności gdyby nie zginęli? Czy złym jest człowiek, który potrafi znosić ból i uczyć tego innych? Łzy kobiety są jak złoto; cierpienie udoskonala ją

Zsyłamy wam cierpienie, ból i trudności dla waszego dobra. Bez wasze życie znów stanie się bierne, będziecie podejmowali głupie i nieodpowiedzialne decyzje dotyczące rozwoju waszego świata. Bez wojny uwolni się tchórzostwo, a w takim wypadku czy nie będzie więcej znaczyło niż odwaga bez wojny? Człowiek stanie się bojaźliwy, będzie się łączył ze zwierzętami, zapomni bogów i przysięgi im składane. Zamiast wkraczać do akcji wtedy, musieliśmy stworzyć człowieka w jakimś celu. By stawał się lepszy, a nie upodabniał do zwierząt.

Rozejrzyj się wokoło, spójrz na nas. Jesteśmy twoimi rodzicami, stworzyliśmy cię. Tak jak inni rodzice chcemy byś był taki, jak my. Piękny, inteligentny, silny, dobry, uczciwy, wysoki, czysty, kreatywny, odważny tak, jak my. Możesz być taki jak ja, ale musisz robić to, co ci każę. Musisz zrozumieć wagę testów jakim cię poddajemy. Dla piękna trzeba cierpieć. Nic nie przychodzi bez wysiłku, a cierpienie uszlachetnia."

"ale dlaczego nam tego nie powiedzieliście? Skąd mam wiedzieć, ze wszystko co mnie spotyka, nie ważne jak makabryczne i niesprawiedliwe, ma sens?"

"Sam musisz do tego dojść. To część twojego zadania, byś nauczył się myśleć samodzielnie. Musisz sam pojąć co jest dobre, a co złe. Nie możemy ci wciąż tego pokazywać. Jesteś naszą krwią; usłuchaj jej zewu, swojej intuicji. Ci z was, którzy pojmą o czym mówię będą strzegli innych, wskazywali im co jest słuszne, a co nie i dostrzegą czy rozwój podąża w tą stronę, w którą powinien."

"czy to są Strażnicy? Gdzie oni są? Szukałem ich przez lata, ale nie spotkałem ani jednego!"

"Jesteś tego pewien? Cały czas szukałeś czegoś, co miałeś ze sobą. Zrozum, że to ty jesteś Strażnikiem. Strażnikiem życia, strażnikiem bożych dzieci, zwyczajów i tradycji. Jesteś nim ponieważ reagujesz na otaczające Cię zło i niesprawiedliwość. Ponieważ podróżowałeś tutaj, sam, by spytać się bogów o sens bycia człowiekiem. Możemy spać spokojnie gdy wiemy, że tacy jacy jak ty interesują się losem ludzkości, strzegą jej. Chcesz jak najlepiej, nie tylko dla siebie, ale też dla innych. Będzie walczył za ludzi, którzy chcieliby widzieć Cię martwym, za takich, którzy byliby w pierwszym rzędzie podczas gdyby Cię wieszano lub kamienowano, za takich, którzy nie zasługują nawet na to, by spojrzeć na Ciebie. Ale będziesz za nich wszystkich walczył. Będziesz, ponieważ twój duch nakazuje ci "Wybacz im, albowiem nie wiedzą co czynią". To nie ich wina, ze tacy są, ale wiesz, że jest twoim obowiązkiem, aby stali się czymś więcej - i musisz być za nich odpowiedzialny. Jedni mogą nie wyhodować rośliny, bo posadzą ją na piasku, ale inni mogą przenieść jej nasiona na żyzną glebę.

Strażniczki są zbyt dumne, by znieważać się, a Strażnicy zbyt godni by pożądać kobiet lekkich obyczajów i cudzych żon. Wszyscy są szlachetni i starają się samo doskonalić. Niektórzy nawet żądają odpowiedzi od bogów, gdy widzą cierpienia braci. I niektórzy otrzymują ją. Tak jak ty. Najlepszym dla nich jest, by sami stali się bogami, przekroczyli progi naszej siedziby i żyli z nami niczym równi."
 

III

Pamiętam tylko tyle. Po tym zostałem odprowadzony do mojego pokoju. Usnąłem. Powróciłem w błoto, pokonany i umierający. Młoda dziewica usłyszała moje jęki i jej rodzice pospieszyli mi z pomocą. Zostałem wyleczony. Powróciłem do życia.

Nie wiem, czy to wszystko nie było tylko snem, omamami umierającego człowieka, ale i tak jestem pewien, że Bogowie mieli rację. Nabrałem nowego spojrzenia na życie i mam nadzieję, że inni także nauczą się dużo z tego, co opowiadam. Możesz nie zdawać sobie sprawy z tego, co przeżyłem, nie wiedzieć jak to wyglądało, ale możesz starać się to sobie wyobrazić.

I tak znalazłem w końcu strażnika, który pokazał mi drogę ku bogom i wyjaśnił mi dlaczego świat jest taki, a nie inny. Dlaczego stary musiał się skończyć i zostać zastąpiony nowym, zdrowszym. Nie wiem jakie wyciągniecie wnioski z mojej historii, tak samo jak nie wiem jak wygląda wasz świat, ale mam nadzieje, że moja historia pomoże wam w wyborze życiowej drogi, która będzie pozwalała wam normalnie prosperować pozwalając przy tym żyć zgodnie z prawami natury i bożymi prawami.



Varg Vickernes
(tłum - E.B.)