Prosta Historia.pdf

Prosta historia

Napisała: Urszula (megii24)

Czerwiec – Wrzesień 2009

Tego dnia wszystko, ale to wszystko poszło nie tak… Za jakie grzechy, się

pytam? Może w poprzednim życiu za mocno nawywijałam? Bo przecież teraz

jestem całkiem grzeczna… No prawie! A może po prostu Pech to moje drugie

imię? Dobrze, dobrze… ale od początku…

Dzień zaczął się nawet nieźle… Nic nie zapowiadało katastrofy… Słoneczko,

ciepełko, ptaszki śpiewają… jednym słowem: cud-miód.

Maszerowałam, jak zwykle do szkoły, okazując więcej entuzjazmu, niż

rzeczywiście odczuwałam, żeby jakoś podnieść się na duchu. Wszyscy wiedzą

jak jest… kto lubi szkołę? Chyba tylko nieliczne wyjątki, choć ja akurat nie

znam nikogo takiego… Zastanawiające! A może wcale nie ma wyjątków od

tej złotej zasady?

Nie ważne! Tak więc – szkoła! Nie byłoby może tak źle, gdyby nie widmo

matury wiszące nad głową. Nauczyciele dostawali jakiejś paranoi… A ten

obłęd oczywiście odbijał się na nas, biednych szarych „żuczkach”, które nie

powinny robić nic innego, jak tylko zakuwać do tego, jakże

przereklamowanego egzaminu! Dojrzałości! Pchi! Co podwójna klasówka

połączona z kilkoma odpowiedziami ustnymi ma wspólnego z dojrzałością?

Od jakiegoś czasu zadaję sobie to pytanie… ale jakoś żadna siła wyższa nie

chce mnie oświecić… O siłach „niższych” nie wspominam, bo kogo

miałabym o to zapytać? Nauczycieli? Rodziców? A może zastraszonych wizją

nie zdanej matury – jako tragedii życiowej, licealistów? Przegrana sprawa!

Całkowicie!

Zaraz, zaraz… teraz to się wykreowałam na jedyną trzeźwo myślącą osobę

w całym tym zoo… Nie jestem aż tak zadufana w sobie! Na pewno nie!

Tak więc maszerowałam do szkoły przetrawiając w głowie jakąś myślową

papkę… a tak naprawdę zastanawiałam się jak by tu przetrwać te kilka

najbliższych godzin i nie stracić zmysłów w tym całym przedmaturalnym

szaleństwie?

2 | Strona

Na dokładkę w naszej budzie nie było za wiele atrakcji… Spytacie, jakich

atrakcji spodziewam się zaznać w ogólniaku? No cóż, żeby chociaż było na

kim oko zawiesić, jakieś atrakcyjne „ciacha” mogłyby przemykać

korytarzami, można by było powzdychać, a może nawet pośmiać się

z dziecinnych podrywów naszych szkolnych ślicznotek. O to by było dość

ciekawe doznanie estetyczne… Lekcja poglądowa jak nie należy zwracać na

siebie męskiej uwagi, aby nie zostać wyśmianą przez wszystkich świadków.

Ale dość już o tym! Niestety w naszej budzie nie da się doszukać jakichś

ciekawych męskich okazów. Koniec, kropka. Smutne, ale niestety

prawdziwe.

A co do innych szkolnych atrakcji… to faktycznie nie umiem się ich nawet

domyślić, to znaczy nie wiem cóż atrakcyjnego może być lub zdarzyć się

w szkole średniej!

Na szczęście miałam swoją własna, prywatną emocjonalną podporę w postaci

wysokiej, szczupłej blondynki o łagodnych niebieskich oczach czyli mojej

ukochanej przyjaciółki Weroniki. Niech nikogo nie zmyli jej wygląd… Ma

dziewczyna nieźle za uszami i chyba właśnie za to najbardziej ją lubię…

Wygląd niewiniątka i te jej szalone pomysły.

Zbliżałam się już do naszego szacownego gmachu szkolnego gdy doznałam,

niezbyt łagodnego i przyjemnego, olśnienia. A mianowicie doszłam do

wniosku, że woda w postaci deszczu lejącego się na głowę jest nawet dość

przyjemna – choć zasadniczo nie lubię deszczu… Skąd u mnie tak trywialne

przemyślenia? I zmiana nastawienia do opadów atmosferycznych? To proste!

Też zmienilibyście zdanie… Gdyby ta sama woda, choć o dość zmienionej

konsystencji i barwie, pochodząca pierwotnie z góry, a obecnie z obrzydliwie

brudnej kałuży znalazła się nieoczekiwanie na waszej skromnej osobie…

Brrrr.

To niestety przydarzyło się właśnie mi… I to właśnie tego dnia gdy

zrezygnowałam z ukochanej przeze mnie czerni na rzecz uwielbianych przez

Weronikę jasnych kolorów. Nieopatrznie obiecałam jej, że założę coś, jak to

ona nazywa „bardziej kobiecego”, bo po szkole wybierałyśmy się na dobre

3 | Strona

jedzonko do nowo otwartej dość ekskluzywnej knajpki. Dlatego teraz zamiast

być odziana w czarne bojówki albo ciemne jeansy i jakąś sportową,

i oczywiście ciemną, górę, paradowałam w jasnej jeansowej spódnicy

i beżowej bluzce… I obecnie zamiast być tylko przemoczona i może

odrobinę ubłocona, czemu zaradziłaby odrobina czystej wody – wyglądałam

jak skrzyżowanie biedronki z wodnikiem Szuwarkiem! Tragedia! Jak ja się

ludziom na oczy pokażę…

Te myśli, jak i kilka innych z rodzaju tych niecenzuralnych, przeleciały mi

przez głowę, chwilę po tym jak jakiś czarny samochód przejechał tuż obok

mnie. To oczywiście jest tylko stwierdzenie faktu zaistniałej sytuacji, bo ja na

pewno nie powiedziałabym, że on tylko przejechał obok mnie. Ten zasrany

gruchot łącznie z, jak przypuszczam, równie „uroczym” właścicielem

spieprzył mój cały dobry humor, a raczej z trudem wyhodowaną

i wypielęgnowaną namiastkę dobrego humoru, nie mówiąc już o całkowitej

dewastacji mojego stroju. I co ja mam teraz zrobić? Pytałam się w niemej

wściekłości!

No to mam zagwozdkę… Albo wrócę do domu, żeby się przebrać i tym

samym zarwę z połowę pierwszej lekcji, narażając się tej upiornej babie,

dumnie zwanej panią profesor… Nie był to najlepszy pomysł, bo orłem

z matmy to ja nie byłam, a ta wspomniana chodząca perfekcja ledwo mnie

tolerowała i dokładanie jej powodów do „gorących” uczuć wobec mnie było

kręceniem sobie sznura…Pozostawało mi tylko pójście w tym

„artystycznym” stroju na lekcje… Ale ludziska będą miały ubaw! No cóż,

dzień zaczynał się urokliwie, nie ma co?

Gdy doszłam do otwartej szkolnej bramy, co moim zdaniem było

określeniem ciut na wyrost, od razu ją zauważyłam, Weronika czekała na

mnie przy schodach prowadzących do „jaskini wiedzy.” Nie było to dla mnie

zaskoczeniem, zawsze na siebie czekałyśmy – takie papużki-nierozłączki, ale

jej wyraz twarzy… gdybym nie była taka wściekła i zdołowana to pewnie

wybuchłabym śmiechem na ten widok.

Niepowtarzalny!

4 | Strona

Nie będzie chyba dla nikogo zaskoczeniem, gdy powiem, że jej „oskarową”

minę wywołała moja skromna osoba, a raczej spustoszenia w mojej

powierzchowności… To było raczej oczywiste! Musiałam naprawdę

wyglądać jak kupka nieszczęścia… W tym przekonaniu utwierdziły mnie

współczujące, a zarazem rozbawione spojrzenia mijających mnie osobników

obu płci. Trzeba zagryźć zęby i jakoś to znieść…

Zastanawiałam się przez chwilę, jak długo cała szkoła będzie bawić się moim

kosztem… Cóż, w tej chwili nie miałam na to żadnego wpływu, więc

odpuściłam sobie te dywagacje. Pomyślę o tym jutro… albo pojutrze!

Ruszyłam w stronę mojej przyjaciółki i w tym samym momencie stanęłam

jak wryta. Na parkingu, po lewej stronie stał, a jakże, powód mojego marnego

nastroju i wyglądu. Czarne sportowe auto! Nie znam się na samochodach,

więc nie pytajcie jakiej marki… ale poznałam je od razu. To był, na pewno,

ten sam wózek, który przystroił mnie w tak podziwiane przez tłumy

fantazyjne wzory. Uroczo!

Coś się we mnie aż zagotowało! Stałam na środku placu zaciskając pięści i, jak

przypuszczam, byłam bordowa ze złości… Tak na marginesie kolor czerwony

całkiem mi pasuje, ale nie koniecznie na twarzy! Stałam więc tak jak słup soli

i zastanawiałam się co mam zrobić…

Pierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy była tak radośnie budująca, że aż na

chwilę zatraciłam się w marzeniach, ale… No właśnie – ale! Chyba jednak

nie powinnam wybijać mu wszystkich szyb…!

„Mu” czyli komu – przeleciało mi przez głowę. Czyżby ten palant uczył się

w naszej szkole? Ale przecież wcześniej nie widziałam tu tego auta, a raczej

nie dałoby się go nie zauważyć… Nauczyciel? Nie! Na pewno nie! Jakiego

belfra byłoby stać na taki samochód? No więc kto to taki?

I właśnie w tym momencie z auta wysiadł bardzo wysoki i, o ile mogłam

stwierdzić, po pierwsze przez odległość, a przede wszystkim przez luźną

czarną bluzę z kapturem, którą miał na sobie, dość dobrze zbudowany… no

właśnie: chłopak? mężczyzna? Nie widziałam jego twarzy, więc trudno mi

5 | Strona

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: