hk 4.rtf

(81 KB) Pobierz

Historia Kościoła (semestr IV)

 

KONGRES WIEDEŃSKI

 

Odbywał się od września 1814 do czerwca 1815  w Wiedniu.

Cele: ®  - przywrócenie równowagi sił w Europie, tak aby nie było żadnych potęg

                           - przywrócenie starego porządku na zasadzie legitymizmu czyli oparcie Europy

                   na zasadach sprzed 1789r. i restauracji czyli powrót obalonych władców na trony

 

Pierwsze skrzypce na tym kongresie grali: Alexander I, Fryderyk Wilhelm III i Klemens Metternich.

 

Rezultaty:

§              przywrócono Państwo Kościelne

§              utworzono Królestwo Zjednoczonych Niderlandów

§              rozwiązano Związek Reński a utworzono Związek Niemiecki (z 39 landów)

§              Austria odzyskała Lombardię, Wenecję i prowincje Ilryjskie (Dalmacja)

§              Ferdynand III, brat cesarza austriackiego, otrzymał Księstwo Toskanii

 

Sprawa Polska na Kongresie Wiedeńskim

 

§              utworzono Wielkie Księstwo Poznańskie

§              Kraków zyskuje statut wolnego miasta (do 1846r.)

§              utworzono Królestwo Polskie zjednoczone unią personalną z Rosją z własną konstytucją, rządem, sejmem i senatem i mogło utrzymywać własną 30 tysięczna armię

 

                             

W odpowiedzi na hasła rewolucyjne i klimat panujący w Europie w Polsce zaczęła rozwijać się działalność konspiracyjna.

 

1819 – w Warszawie powstaje Wolnomularstwo Narodowe z Walerianem Łukasińskim na czele

1821 – przekształca się w Towarzystwo Patriotyczne i utrzymuje kontakty z różnymi

              rewolucyjnymi ugrupowaniami

 

POWSTANIE LISTOPADOWE

 

Jak wiadomo, wybuchło   29/30.11.1830r.

 

Jego przygotowaniami zajęli się: Wysocki, Zaliwski i Urbański ze Szkoły Podchorążych.

Sygnałem do wybuchu powstania miał być pożar browaru J na Solcu, jednakże ten szybko ugaszono. Powstańcy mieli napaść na Belweder i pochwycić Wielkiego Księcia Konstantego, ale jemu udało mu się zbiec.

 

Powstanie wybuchło z inicjatywy rewolucyjnie nastawionej młodzieży – nie chciała go ani arystokracja ani reszta społeczeństwa. Jak na ironię, w noc wybuchu powstania zginęło 6 polskich generałów w walce z powstańcami.

 

Nad ranem 30.11.  rząd Królestwa Polskiego zwołał posiedzenie Rady Administracyjnej, na którym obecni byli: ks.Drucki-Lubecki, Adam Czartoryski, Julian Ursyn Niemcewicz i na którym to Rada wydała odezwę do mieszkańców stolicy o zachowanie porządku i spokojności.

 

1.12.1830 – powstańcy zakładają Towarzystwo Patriotyczne (TP) na czele którego stanął

              Joachim Lelewel z Maurycym Mochnackim i Tadeuszem Krępowieckim

3.12.1830 – nie chcąc się narażać powstańcom Rada Administracyjna powołuje Tymczasowy

              Rząd Powstańczy z Czartoryskim na czele – początkowo nowy organ przyjęto z entuzjazmem, całkiem niesłusznie, bowiem zaczął on podburzać mieszkańców Wawy przeciw powstańcom

 

5.12.1830 - dyktatorem powstania został gen. Józef Chłopicki, który był przeciwnikiem powstania i dążył do ugody z carem albo z Wlk.Ks.Konstantym, który w imieniu cara przejął dowództwo nad wojskiem. Łudząc się, że drogą negocjacji coś jeszcze uzyska, Chłopicki wyprawił delegację do Petersburga z postulatami:

§              respektowanie konstytucji

§              zakaz stacjonowania wojsk rosyjskich w Królestwie Polskim

§              przyłączenie ziem zabranych (Litwa, Wołyń, Podole)

§              respektowanie przez cara obietnicy swobód dla Królestwa Polskiego

 

18.12.1830 – Sejm uznał powstanie za narodowe, ponieważ Mikołaj I zażądał bezwarunkowej kapitulacji (car chciał wykorzystać powstanie jako pretekst zlikwidowania autonomii królestwa)

 

styczeń 1831 – po powrocie z Petersburga członek delegacji Jezierski oświadczył, iż car nie ma zamiaru iść na ustępstwa i wzywa do zaniechania powstania

 

Początek wojny polsko – rosyjskiej

 

luty 1831 -  rozpoczęcie działań wojennych – 50 tysięczna armia polska  kontra 200 tysięczna armia rosyjska pod dowództwem Iwana Dywicza – planował on szybki marsz, zdobycie Wawy i  rozprawienie się z powstańcami.

luty 1831 – wygrana bitwa pod Stoczkiem

25.2.1831 – wygrana bitwa pod Olszynką Grochowską – nominalnym wodzem był ks.Radziwiłł, faktycznym Chłopicki

 

Dywicz uświadomił sobie, że łatwo mu nie pójdzie, więc pomyślał i ruszył na Siedlce, by z drugiej strony zaatakować Wawę.

Naczelnym wodzem polskim został Jan Skrzynecki, który raczej nie palił się do intensywnej walki, wolał ofensywę.

 

marzec 1831 – wojsko polskie rusza w ślad za Rosjanami, błyskotliwe bitwy:

§              31.3 – Wawer, Dębe Wielkie

§              10.4 – Iganie

 

Jednakże Skrzynecki, który wielkim wodzem nie był, zaniechał dalszych działań i nie ruszył na Siedlce. Tymczasem powstanie rozprzestrzeniało się na inne tereny Królestwa Polskiego.

 

Dywicz chciał zaatakować Wawę od strony zachodniej (rejony Łomży i Ostrołęki), co mu się udało:

26.5.1831 – klęska pod Ostrołęką - o co oczywiście oskarżali Skrzyneckiego

W okolicach Pułtuska na cholerę zmarło się Dywiczowi, a na jego miejsce przyczłapał Paskiewicz i już w lipcu 1831 ruszył na stolicę, gdzie powoli panika zaczęła brać górę.

Powstańcami dowodził gen. Małachowski, a w praktyce gen. Jan Krukowiecki..

 

4.9.1831 – delegacja z propozycją ugody do Paskiewicza, który z miejsca ją odrzucił

6.9.1831 – szturm na stolicę od strony Woli, gdzie w okopach zginął gen.Sowiński

 

Małachowski podpisał akt kapitulacji rząd zwiał do Płocka, a Sejm Kr. Polskiego został zlikwidowany.

 

STOSUNEK KOŚCIOŁA DO POWSTANIA

 

Ogólnie rzecz biorąc, polskie duchowieństwo było pozytywnie nastawione do powstania.

 

10.12.1830 – bp krakowski Skórkowski w odezwie do duchowieństwa powiedział:

              „Czas, by dopełniły się dni gwałtu...”

Bp kujawsko-kaliski Koźmian nakazywał celebrowanie mszy św. i nabożeństw w intencji pomyślności powstania i wzywał do wsparcia go finansowego. Bp płocki Pawłowski wyposażył 20 jeźdźców. Zakony (franciszkanie, pijarzy, kapucyni, itd.) wspomagały powstanie modlitwą i nie tylko...J

 

Zaś bp podlaski Gutowski potępiał, bowiem „rewolucja i powstanie są wymysłem przeciwko pomazańcowi Bożemu – carowi”.

 

15.2.1831 – Grzegorz XVI w brewe do bpa sandomierskiego Burzyńskiego przestrzegał biskupów przed angażowaniem się w rewolucje.

 

9.6.1832 – w encyklice „Cum primum” Grzegorz XVI potępił powstanie listopadowe

 

 

REPRESJE PO POWSTANIU LISTOPADOWYM

 

§              zniesienie konstytucji Królestwa Polskiego nadanej przez Alexandra I po 1815r i zastąpiono ja Statutem Organicznym

§              zniesiono armię, a żołnierzy polskich wcielono do armii rosyjskiej

§              przywódców powstania skazano na ciężkie więzienia, konfiskatę majątków

§              zamknięto Uniwersytet Warszawski i Towarzystwo Przyjaciół Nauk

§              od 1833r. przez 25 lat obowiązywał stan wojenny

§              1839 – na mocy ukazu carskiego szkolnictwo na terenie KP podlegało Ministerstwu Oświaty w Petersburgu

§              1849 – do obiegu wprowadzono rubel jako środek płatniczy

§              bp krakowski Skórkowski został pozbawiony władzy i w 1835r. wypędzony z Krakowa, emigrował na Śląsk

§              1832 – zamknięto Uniwersytet Wileński

§              1832 – na Podolu i Wołyniu w szkołach księża katoliccy zostali zastąpieni księżmi prawosławnymi

§              1834 – zamknięto Liceum Krzemienieckie

§              17.7.1832 – ukazem carskim zniesiono niektóre klasztory męskie (ze 196 pozostawiono 129, z czego największe straty ponieśli dominikanie i franciszkanie)                i żeńskie (16 zlikwidowano)

§              1843 – ukazem carskim seminaria duchowne wyjęto spod jurysdykcji miejscowych biskupów i przekazano Akademii Duchownej w Petersburgu

 

W odpowiedzi na to wszystkie represje 22.7.1842r. Grzegorz XVI wydał alokucję Haerentem diu o prześladowaniu Kościoła w Rosji – treść poprzedzała Biała Księga, która zawierała 90 dokumentów poświadczających prześladowania.

Aby zatrzeć złe wrażenie, Mikołaj I podjął działania w celu podpisania konkordatu (ale nie oznacza to, że cokolwiek dla niego to znaczyło, bo była to zagrywka czysto propagandowa)

3.8.1847 – konkordat między St. Apostolską a Rosją:

§              Kościół katolicki miał się składać z 7 diecezji

§              Obsada miała się odbywać za porozumieniem między carem a St. Apostolską

§              Protokół artykułów nie uzgodnionych

 

 

WIELKA EMIGRACJA

 

Emigranci osiedlali się na Zachodzie, zazwyczaj we Francji. W środowisku emigracji jednak były różne opcje co do dalszego działania.

 

* Towarzystwo Demokratyczne Polskie(TDP) (1832) – Jan Nepomucen Górowski, Janowski, Tadeusz Krępowiecki, ks. Pułaski – w chwili założenia wydano Mały Manifest :  

naczelnym zadaniem jest walka o niepodległą Polskę, walka o wolną Polskę to część walki ludów Europy, droga do niepodległości wiedzie przez powstanie powszechne i reformy ® uwłaszczenie chłopów; sprawiedliwość społeczna, równość

 

* Hotel Lambert (1832) – Adam Czartoryski, Józef Bem, K.Sienkieiwcz – nie sformułował dokładnie programu, ale za cel sobie postawił stworzenie sprzyjającej koniunktury międzynarodowej dla niepodległości czyli po prostu J zwiększenie wysiłków w sferze dyplomatycznej, w sprawie chłopskiej zakładał najpierw oczynszowanie, a później uwłaszczenie, dopuszczał możliwość powstania, ale opartego na szlachcie, wzywał do solidarności....

 

* Namiot Polski (1832) – część Namiotu Powszechnego – cel: doprowadzenie do ogólnoeuropejskiej rewolucji, w której by wszyscy odzyskali niepodległość

 

* Młoda Polska (1834) – Joachim Lelewel – przybudówka do Młodej Europy, w porywach wiatru liczyła do 200 członków, budowa demokratycznej Europy, a później Polski 

 

* Gromady Ludu Polskiego (1834) – utworzone przez radykalną część TDP – Krępowiecki, Worcel, Świętosławski – działali pod wpływem socjalizmu utopijnego – wolna Polska powinna być wywalczona przez uciskany lud (chłopi i mieszczaństwo), którego wrogiem jest szlachta i zaborcy; źródła wszelkiego zła upatrywano we własności prywatnej, postulowano o upaństwowienie ziemi i narzędzi produkcji a także o zniesienie przywi...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin