Upadek - Katala.pdf

(113 KB) Pobierz
109666454 UNPDF
Upadek
autor: Katala
Oryginał na: http://forum.mirriel.net/viewtopic.php?t=136
Korekta: Toroj
Występujące w utworze postaci oraz wspominane wydarzenia, zostały wprowadzone do
opowiadania za wiedzą, zgodą i w porozumieniu z ich autorami.
Odruchowo strząsnął resztki śniegu z czubków butów i spojrzał na hogwarckie pola,
przykryte śniegiem. Wyglądały jak pomalowane przez szalonego malarza, nie panującego nad
nadmiarem białej farby na pędzlu.
Jeszcze trzy dni temu, choć zimowe święta były blisko, otaczające szkołę równiny szkliły się
tylko lustrami zamarzniętych kałuż na czerniach i brązach. Uczniowie zastanawiali się wtedy,
czy uda się im rozegrać tradycyjną, świąteczną bitwę na śnieżki. A dzisiaj cały widoczny z
okien szkoły świat przykryty był białym puchem.
Dlaczego do tej pory sądził, że walka czarodziejów nie pociąga za sobą rozlanej krwi i
czerwonych plam? Wystarczy przecież jedno zaklęcie krwotoczne i człowiek umiera z
upływu krwi, jeśli w ciągu kilku minut nie otrzyma odpowiedniego antidotum.
Kiedy wczoraj stał w tym samym miejscu, jeszcze nie zmrożona, miękka ziemia uginała się
pod jego ciężarem, otaczając buty niewielkim, krwistym oczkiem. Dzisiaj jedynie chrobotała
nieprzyjaźnie pod ciężkimi butami, a jedyną oznaką wczorajszych wydarzeń były czerwono-
szare miejsca, przebijające spod śniegu.
Nie znający terenu wędrowiec nie zgadłby, co kryje się pod rozsianymi po całych
hogwarckich błoniach, nieregularnymi ośnieżonymi wzgórkami. Ale Harry wiedział, że siła
niektórych zaklęć odrzucała fragmenty murów zamku nawet na kilkaset metrów. Widział to
miejsce wczoraj, zanim spadł śnieg. Zanim czerwień zmieniła się w biel, a wieża Gryfonów w
górkę do jazdy na sankach.
Szła powoli, dotykając ręką kamiennych ścian. Drugą dłonią trzymała przyciśnięte do piersi
książki. Kilka tomów o okładkach w odcieniach brązu i czerni niosła delikatnie, niczym
maleńkie dziecko. Harry zapatrzył się w jej puste oczy i gdyby nie zrobił w ostatnim
momencie kroku w tył, wpadłaby na niego. Cofając się, potknął się o stertę kamieni i z
głośnym hukiem uderzył w magiczną tablicę, wyrzuconą w czasie ataku z sąsiedniej klasy.
Hałas wypełnił ciszę korytarza. Kiedy ucichł, Harry usłyszał śpiewane cicho słowa dziecinnej
kołysanki. Delikatna melodia ucichła, gdy kobieta zatrzymała się, by spojrzeć na stosik
rozsypanych kartek. Szybkim ruchem wyciągnęła różdżkę i nakierowała ją na zapisane
strony. Okładka spinająca plik papierów znowu była czarna. Krótkie smagnięcie kawałkiem
magicznego patyka, wyszeptane zaklęcie i zbiór kartek trafił w jej ręce. Kobieta jeszcze
mocniej przycisnęła ocalałe resztki książek do piersi i ruszyła w głąb korytarza. Ciszę po raz
kolejny przerwały subtelne dźwięki melodii.
Harry poczuł mdły zapach palonego ciała. Nawet palące się świece zapachowe, zawieszone
na niemal całym suficie, nie były w stanie zabić słodkawego odoru. Po raz pierwszy od trzech
dni ucieszył się, że nic nie jadł. Gdyby nie pusty żołądek, z całą pewnością nie potrafiłby
powstrzymać nasilających się mdłości. Ruszył wolno w kierunku stojących obok siebie łóżek
szpitalnych. Pod podeszwami butów zatrzeszczały odłamki kamieni i kawałki potłuczonego
szkła, walające się po podłodze.
Siedzący na krześle Fred obejrzał się i, widząc nadchodzącego Pottera, poderwał się z krzesła.
- Harry, z nieba mi spadasz! – wyrzucił z siebie i podszedł do bladego chłopaka. – Nie mogę
Strona 1 z 9
Upadek
autor: Katala
Oryginał na: http://forum.mirriel.net/viewtopic.php?t=136
zostawić ich samych, a powinienem pomóc Beacie. Zajmuje się dzieciakami, których
rodzice... no wiesz. Zastąpisz mnie przez godzinę?
- A Madame Pomfrey? – spytał Harry, opanowując kolejną falę mdłości.
- Nic nie wiesz, prawda? – stwierdził Fred i pokiwał głową. – Była razem z dzieciakami z
pierwszego roku. Próbowali dostać się do tego przejścia za posągiem, ale ... – przerwał i
przytknął do nosa pojemnik z zielonym proszkiem, zabrany ze stolika. – To przez ten zapach
– wyjaśnił i wyciągnął lekarstwo w kierunku Pottera. - ... trafili na grupę dementorów. Była
ich tylko dwójka i sami pierwszoroczniacy. Nie mieli żadnych szans. Harry, tylko godzina,
zgoda? – spytał i nie czekając na odpowiedź, wybiegł ze skrzydła szpitalnego.
Harry, zanim odważył się podejść do zatopionych w nienaturalnym śnie chłopców, stał kilka
chwil, przyglądając się im z daleka.
Blady Neville, z bandażem obwiązanym dokoła głowy i kilkoma głębokimi cięciami na
policzkach, rzucał się niespokojnie. Ręce i nogi miał przywiązane do ramy łóżka, a wokół
niego uwijał się skrzat, sprawdzający co jakiś czas zabezpieczenia krępujących więzów.
Środkowe łóżko zajmował, pojawiający się gdzieś na marginesie wspomnień Harry’ego, jakiś
wysoki i szczupły Puchon. Z tego co Harry pamiętał - równolatek bliźniaków, który przyszedł
do szkoły później niż oni, a potem chyba znowu miał przerwę. Nie potrafił sobie nic więcej
przypomnieć. Wydawało mu się, że kiedyś chłopak miał jakiś wypadek i nie był w pełni
sprawny, ale może chodziło o kogoś zupełnie innego.
George otwartymi oczami wpatrywał się w sufit. Był cichy i spokojny. Sprawiał wrażenie
martwego; gdyby nie unosząca się regularnie klatka piersiowa, można byłoby pomyśleć, że
chłopak nie żyje.
W rogu sali, na pogrążonym w cieniu łóżku, leżał Snape. Harry powoli podszedł do
pomrukującego przez sen profesora. Szeroki bandaż, zasłaniający całkowicie twarz, owijał
głowę profesora. Słodko-mdły zapach był tak intensywny, że Harry szybko zasłonił nos
chustką. Odsłonięta, poparzona, miejscami poczerniała skóra nauczyciela przysypana była
niemal na całych rękach i nogach białym, gojącym proszkiem. Snape spieczonymi wargami
wyrzucał z siebie niezrozumiałe słowa i chłopak, pokonując powracającą falę mdłości,
zwilżył usta nauczyciela mokrą szmatką. Kolejne mruknięcie brzmiało jak podziękowanie, a
Mistrz Eliksirów uspokoił się i zapadł w głębszy sen.
- Harry – usłyszał i poczuł delikatny dotyk na ramieniu. – Harry – tym razem potrząsnęła nim
lekko, wyrywając z otępienia.
- Beata... – szepnął, poznając głos kobiety.
Odwrócił się; widząc jej twarz, wciągnął głęboko powietrze.
- To nie boli tak bardzo, jak źle wygląda – odpowiedziała, zanim zadał pytanie.
Nie widzieli się od kilku tygodni i Harry nie był w stanie powiedzieć, ile ze zmian wyrytych
na jej twarzy było wynikiem ostatnich dni, a ile powstało wcześniej.
- Co z twoimi? – zapytał, rozmasowując zesztywniałe uda.
Siedział nadal, bo ponownie nogi omówiły mu posłuszeństwa i nie był w stanie zmusić ich do
ruchu.
Widząc niemoc chłopaka, Beata zbliżyła się i przytuliła go mocno. Po kilku uderzeniach
serca, niespodziewanie kucnęła i położyła głowę na jego kolanach. Chłopak nieśmiało dotknął
jej postrzępionych włosów.
- Dumbledore chciał z tobą porozmawiać – wyszeptała zmęczonym głosem. – Miałam cię
poprosić, żebyś do niego zajrzał. Jest w gabinecie Severusa...
Nagle, jakby przypomniała sobie wcześniejsze pytanie, a może dopiero teraz zdobywając się
na odwagę aby na nie odpowiedzieć, wstała i zamrugała nerwowo oczami.
- Trzeba mieć wiarę, Harry... Musimy wierzyć, że wszystko będzie dobrze – rzekła po chwili,
Strona 2 z 9
Upadek
autor: Katala
Oryginał na: http://forum.mirriel.net/viewtopic.php?t=136
przeczesując swoimi wychudzonymi dłońmi jego ciemne włosy. – Staram się jej nie stracić.
Być może, to jedyne co mi... nam... – poprawiła się szybko - ... pozostało.
Kiedy opuścił z rezygnacją głowę, chwyciła go za ramiona i zmusiła, aby na nią spojrzał.
Miał szkliste oczy, przepełnione smutkiem. Szukała w nich przez chwilę choćby
najmniejszego śladu chłopca, którego poznała ponad dwa lata temu. Zmarszczki bólu, smutku
i braku wiary utworzyły głębokie bruzdy na jego twarzy. Niegdyś tak żywe zielone oczy
straciły blask i dzisiaj widniała w nich głęboka pustka. W jednej chwili odczytała jego
zamiary. Chciała coś powiedzieć, ale czując próżnię w głowie i ucisk w sercu, jedynie
pokręciła głową, jakby ten dziecinny protest mógł zmienić jego decyzję.
- A co z nimi? – spytał chłopak, kiedy z rezygnacją cofnęła dłonie. – Powiedz – poprosił,
wskazując na trzy łóżka.
Miał wrażenie że Beata zbladła jeszcze bardziej.
- Neville był w Zakazanym Lesie z Hagridem. To tam zaatakowały wilkołaki. Razem z
Firenzo chronili zwierzęta i wtedy... – Beata podeszła i poprawiła zimny kompres na czole
unieruchomionego chłopaka. – Nie wiemy skąd ma obrażenia... Ale to nie musiały być one –
dodała z nadzieją.
Westchnęła i przysiadła na sąsiednim łóżku. Delikatnie ściągnęła z twarzy chorego liście
nieznanego Harry'emu gatunku i przyprószyła rany cienką warstwą gojącego proszku. W
miejscach gdzie poparzenia były najgłębsze, pojawiła się biała piana, a chłopak przez sen
syknął z bólu.
- Spar przybył w ostatniej chwili. Bez niego i Anny cała wieża Gryfonów runęłaby w kilka
sekund. Podtrzymywali ją, dopóki nie wyprowadziliśmy przerażonych dzieciaków, ale Spar
chciał przełamać parzące ognie, rzucone przez Śmierciożerców, i zatracił się w
przywoływaniu. Gdyby nie Anna, nie odwołalibyśmy go po tym, jak Severus wyciągnął go ze
zgliszcz.
To zabrzmiało dziwnie znajomo. Części układanki dopasowały się do siebie i Harry wiedział
już, kim był nieprzytomny chłopak. Tylko jak mógł o nim zapomnieć? Jak mógł zapomnieć o
wszystkich innych, o których do tej pory nie zapytał?
- A George? – patrzył na zastygłego Weasley’a.
- George był razem z Madame Pomfrey – rzuciła krótko, zmieniając ponownie ton głosu.
Podeszła do pozostawionego przez Harrego krzesła. – Oni ...
- Wiem – przerwał jej. – Fred mi mówił.
Stojąc w drzwiach, odwrócił się po raz ostatni. Na dłoń spadła mu kropla roztopionej
stearyny. Zdziwiony, podniósł wzrok i spojrzał na kapiące świece. Nigdy nie widział, aby
świece w szkole wypalały się, a ich roztapianie wydawało się wręcz niewiarygodne.
- Może to być wynikiem rzuconego na szkołę zaklęcia Śmierciożerów, ale na pewno doszło
też do naruszenia osłon, ochraniających zamek – usłyszał suchy, rzeczowy głos.
Kiedy go usłyszał, zamknął oczy i odwrócił się powoli. Potem odważył się spojrzeć.
Na pierwszy rzut oka wyglądała prawie tak samo, jak trzy dni temu, kiedy widział ją po raz
ostatni.
- Magia wycieka stąd, jak woda z dziurawego dzbanka... – kontynuowała, bez mrugnięcia
okiem wpatrując się w Harry’ego. - Nie możemy ...
Stała wtedy na schodach i próbowała przekonać go, aby pozwolił jej pójść z nimi.
- ...ryzykować, ograniczamy się jedynie do najbardziej niezbędnych działań magicznych. A
zaklinanie świec zapachowych do nich nie należy...
Dopiero, kiedy wytłumaczył jej, że Ron będzie bezpieczniejszy, jeśli zamiast opiekować się
nią, zadba o siebie, usłuchała i odeszła bez słowa. Do dzisiaj nie wiedział, czy pożegnała się
ze swoim chłopakiem.
Teraz stała wyprostowana, z rozwianymi włosami. Dłonie ścisnęła w pięści i kurczowo
Strona 3 z 9
Upadek
autor: Katala
Oryginał na: http://forum.mirriel.net/viewtopic.php?t=136
przyciskała je do ud, jakby obawiała się swoich niekontrolowanych reakcji. Napięte mięśnie
ramion zaczęły jej drgać i przez moment Harry miał wrażenie, że Hermiona się rozpłacze.
Przezwyciężając własne opory, wyciągnął dłoń i zrobił krok w jej stronę.
- Nie! – krzyknęła z przerażeniem, odskakując do tyłu. – Nie... – dodała ciszej.
Chłopak zatrzymał się w miejscu. Tym razem on zacisnął dłoń w pięść, lecz zamiast do nogi -
przycisnął ją mocno do czoła.
Rozległ się odgłos tłuczonego szkła i oboje rozejrzeli się szukając jego źródła. Przy ścianie, w
miejscu prowizorycznego laboratorium, stała znajoma dziewczyna. W dłoni ściskała,
narzędzia do nakładania leków, używane kiedyś przez Madame Pomfrey. Szukając nowego
pojemnika, bezradnie rozglądała się dookoła.
- Idź już... – szepnęła Hermiona, przechodząc obok chłopca.
Ruszyła w stronę Puchonki. W chwilę później obie zajęły się sortowaniem i odmierzaniem
eliksirów.
Harry poczuł ból pocieranej mocno blizny, rozprostował zaciśniętą pięść, opuścił dłoń i ruszył
do wyjścia.
Stanął w ciemnym korytarzu, prowadzącym do gabinetu Snape’a. Nie potrafił powiedzieć, ile
razy przebiegał tędy, spiesząc na szlaban lub wracając z niego, ale doskonale pamiętał, jak z
roku na rok ilość kroków, którymi pokonywał korytarz, malała. Nadal doskonale pamiętał
dzień, w którym Ron po raz pierwszy zaczął liczyć kroki do "jamy węża". Zawsze był
wyższy, miał dłuższe nogi, wyprzedzał więc Harry'ego o kilka susów. On sam zaczął od
czterdziestu dwóch - w pierwszym tygodniu nauki, a tydzień temu naliczył ich tylko
trzydzieści. Sześć lat skróciło jego trasę o dwanaście kroków. Trzy ostatnie dni wydłużyły ją
o kilkadziesiąt. Powoli, noga za nogą, szedł w kierunku niedomkniętych drzwi. Uchyliły się z
lekkim oporem i chłopak stanął w smudze światła, padającego z gabinetu.
Jak na panujące w Hogwarcie zniszczenia, pokój Snape’a był niemal w idealnym stanie.
Wysokie regały z półkami nadal zastawione były szklanymi słoikami z najrozmaitszą
zawartością. Część z nich popękała i gdzieniegdzie, w rozlanych kałużach wody, odżywały
bezcenne, skrywane przed światem okazy fauny i flory. Gromadzone pod ścianą kociołki, nie
zważając na wydarzenia poprzednich dni, stały w równych rzędach, przysypane grubą
warstwą pyłu. Jedna ze ścian pękła i co jakiś czas z powstałej szczeliny wysypywał się
strumyczek drobnego piasku. Było cicho i spokojnie. Nawet ogień w kominku palił się
bezgłośnie. Tylko wiatr cicho wygwizdywał na pękniętej szybie, co brzmiało jak prośba o
krótkie Reparo . Harry rozejrzał się dookoła.
Alastor Moody, swoim zwyczajem, stał w ciemnym kącie. Napotykając wzrok Harry’ego,
ledwo zauważalnie kiwnął głową.
Na wysokim krześle, niedaleko kominka, z ręką utrzymywaną w zaklęciu
unieruchamiającym, siedział Dusty Miller. Wszędobylski Wielki Szary Kot, jak mawiał o nim
Alastor, w świetle kominka próbował rozwiązać węzeł prowizorycznego temblaka,
przytrzymującego mu ramię. Mamrotał coś pod nosem od czasu do czasu, rozglądając się
czujnie po pokoju.
Naprzeciwko drzwi, za wielkim, czarnym biurkiem Mistrza Eliksirów stał Albus Dumbledore,
ze wzrokiem utkwionym w rozłożonych planach szkoły. I choć od ich ostatniego spotkania
minęły zaledwie trzy dni, dzisiaj dyrektor sprawiał wrażenie, jakby upłynęło kilka lat.
Harry chrząknął, skupiając na sobie uwagę Millera i profesora. Przez ułamek sekundy
chłopakowi wydawało się, że dostrzegł łączącą go z dyrektorem więź, lecz po chwili uczucie
znikło. Oczy Dumbledore’a sprawiały wrażenie martwych, jakby razem ze zniszczeniem
Hogwartu uciekło z nich życie, opuścił więc głowę i stał, czekając, aż któryś z mężczyzn się
odezwie.
- Harry... – zaczął niepewnie, ochrypłym głosem Dumbledore. – Przepraszam, że
Strona 4 z 9
Upadek
autor: Katala
Oryginał na: http://forum.mirriel.net/viewtopic.php?t=136
ściągnęliśmy cię tutaj teraz, ale musimy zadać ci kilka pytań. Jutro przesłuchanie w
Ministerstwie, a my nadal nie wiemy, co wydarzyło się w Londynie. Wiem, że to bolesne, ale
Ministerstwo twierdzi, że wielokrotnie używaliście zaklęć niewybaczalnych i chce poznać
przyczynę takiego zachowania.
Harry stał nieruchomo i bezmyślnym wzrokiem patrzył na dyrektora.
- To niewiarygodne... i to o mieszkańcach Wschodniego Wybrzeża mówi się, że są stuknięci
– rzucił Miller, kręcąc głową.
Chłopiec obudził się z otępienia.
- Harry – odezwał się ponownie Dumbledore, patrząc z wyrzutem na maga. – Może lepiej,
żebyś dzisiaj nam powiedział, bo jutro... – przerwał, widząc kiwającego głową Pottera.
- Może byś usiadł i... – odezwał się Moody, ale patrząc na chłopaka, nie skończył propozycji.
Zanim Harry zaczął mówić, długo milczał, wpatrując się w trzaskające coraz częściej kawałki
drewna. Najtrudniej było zacząć. Powoli, w skupieniu, starał się ułożyć sobie w głowie
wydarzenia tamtego dnia, a potem ubrać je w słowa. Było ich tak wiele, a on miał wrażenie,
że z godziny na godzinę uciekają od niego. Coraz słabiej pamiętał zapach śmierci, który
towarzyszył im od momentu wyjścia z Hogwartu. Wypowiadane podczas tamtej podróży
słowa traciły ostrość i Harry nie potrafił sobie przypomnieć, co i do kogo mówił. A może w
ogóle nie rozmawiali..?
A potem zaczął mówić o tym, czego nie pamiętał.
Przeciągał pierwsze wyrazy, ucząc się na nowo budować zdania. ... Kevin Whitby ... Mówił
bezbarwnie i monotonnie, jakby opowiadał widziany dawno temu i prawie zapomniany film.
... Parvati Patil ... Jakby był jednym z wielu widzów spektaklu, a nie odtwórcą jednej z
głównych ról. ... Ernie MacMillan... Kiedy stanął na czele gromady dzieciaków, słowa
popłynęły porywistą rzeką. ... Colin Creevey ... Tworzenie kręgu. Pierwsze zaklęcie ... Orla
Quirke ... Rzucane w przerażeniu słowa. Utrata sił. ...Dean Thomas ... Osłabienie.
Przerywanie kręgu. ... Lisa Turpin... Bezradność. Narastające przerażenie. Przerywający
zaklęcia odgłos padających ciał. ... Hannah Abbot ... Słabnące źródła mocy. Mrok. Ciemność.
Upadek.
Samotność. ... Angelina Johnson ... Bezradność. Ból. Krzyk. Samotność. ... Lee Jordan ...
Samotność. ...Terry Boot... Słowa. Jego słowa. ... Seamus Finnigan .. . Krzyk. Przerażenie.
JEGO przerażenie.
... Luna Lovegood....
Pustka.
Kiedy zamilkł, w pokoju zapanowała cisza. Trzej mężczyźni, którzy przez ostatnią godzinę
nie spuścili z niego oka, rozglądali się po pokoju, starannie omijając go wzrokiem.
Pierwszy zadał pytanie Dusty, a ostatnie - dwie godziny później - Dumbledore. I choć starali
się być delikatni, każdy kolejny wątek pozbawiał go tchu i chłopak czuł, że rozsypuje się na
kawałki. Kiedy Alastor zaczął pytać o dzieciaki, z którymi wyruszył do Londynu, do
Harry’ego po raz pierwszy dotarł sens słów mężczyzny. Cały czas oszukiwał się, że żyją, że
dotarli do szkoły przed nim, a teraz odpoczywają i wylizują się z ran. Dopiero teraz, widząc
opuszczone oczy starszych mężczyzn, zrozumiał, że karmił się złudną nadzieją. On - Chłopiec
Który Przeżył, Szukający Drużyny Quidditcha, Złote Dziecko Gryffindoru, twórca Armii
Dumbledore’a, Przepowiedziany - wywiódł ich wszystkich, a nie sprowadził żadnego.
„Żadnego, oprócz Rona” – pomyślał, z goryczą w sercu.
- Harry, czy jest coś jeszcze? Coś, co chciałbyś nam powiedzieć – Dumbledore mówił cichym
i opanowanym głosem. – Coś, o czym powinniśmy wiedzieć?
Przeczący ruch głowy.
Strona 5 z 9

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin