Program “Hello world”.
Wymowa:
- Include - inklud
- iostream – aj ou strim
- int (integer) – int (intidżer)
- main – mejn
- std – es ti di
- cout – si aut
- cin – si in
- return - ritern
Analiza
W linii 1 jest informacja o dołączeniu (ang. include) pliku iostream.
Za każdym razem, gdy uruchamiasz kompilację, uruchamiany jest preprocesor. Preprocesor odczytuje kod źródłowy, wyszukując linii zaczynających się od znaku # (hasz) i operuje na nich jeszcze przed uruchomieniem właściwego kompilatora. Zamienia on wszystkie linie rozpoczynające się od znaku # na specjalne polecenia, przygotowując ostateczny kod źródłowy dla kompilatora.
Polecenie #include mówi o dołączeniu odpowiedniego pliku nagłówkowego (z kartoteki zawierającej wszystkie pliki nagłówkowe dostarczane wraz z kompilatorem) w miejsce pomiędzy nawiasami kątowymi <>.
Plik iostream (Input Output Stream - strumień wejścia - wyjścia) jest używany przez obiekt cout, asystujący przy wypisywaniu tekstu na ekranie. Efektem działania linii 1 jest wstawienie zawartości pliku iostream do kodu programu.
Linię 2 rozpoczyna rzeczywisty program od funkcji o nazwie main(). Funkcję tę posiada każdy program C++. Funkcja jest blokiem kodu wykonującym jedną lub więcej operacji. Zwykle funkcje są wywoływane przez inne funkcje, lecz funkcja main()pod tym względem odbiega od standardu. Gdy program rozpoczyna działanie, jest ona wywoływana automatycznie.
Funkcja main(), podobnie jak inne funkcje, musi określić rodzaj zwracanej przez siebie wartości. Typem zwracanej przez nią w tym programie wartości jest typ int, to oznacza, że po zakończeniu działania, funkcja ta zwraca systemowi operacyjnemu wartość całkowitą (integer). W tym przypadku zwracaną wartością jest zero, tak jak to widzimy w linii 7. Zwrócenie wartości systemowi operacyjnemu jest stosunkowo mało ważną i rzadko wykorzystywaną możliwością, ale standard C++ wymaga, by funkcja main() została zadeklarowana tak jak pokazano.
UWAGA Niektóre systemy operacyjne umożliwiają sprawdzanie (testowanie), jaka wartość została zwrócona przez program. Zgodnie z konwencją, zwrócenie wartości zero oznacza, że program zakończył działanie normalnie.
Wszystkie funkcje rozpoczynają się od nawiasu otwierającego { i kończą nawiasem zamykającym }. Takie nawiasy dla funkcji main() znajdują się w liniach 3. i 8. Wszystko, co znajduje się pomiędzy nawiasem otwierającym a zamykającym, jest uważane za treść funkcji.
Prawdziwa treść programu znajduje się w linii 4.
Obiekt cout jest używany do wypisywania komunikatów na ekranie. Obiekt cin i cout są używane w C++, odpowiednio: do obsługi wejścia (na przykład z klawiatury) oraz wyjścia (na przykład na ekran).
Obiekt cout jest dostarczany przez bibliotekę standardową, która jest częścią kompilatora zgodnego z ANSI.
ANSI (ang. American National Standards Institute) – instytucja ustalająca normy techniczne obowiązujące w USA.
Przed cout znajduje się zapis std:: (tzw. specyfikator przestrzeni nazw), informujący kompilator, że obiekt cout jest częścią biblioteki standardowej.
Jeśli wpiszemy słowo cout, a po nim operator <<, następnie zapis Witaj Swiecie!, to ten zapis zostanie wyświetlony na ekranie. Jeśli chcesz, by został wypisany łańcuch znaków, pamiętaj o ujęciu go w cudzysłów (tak jak widzimy w linii 4.)
Dwa ostatnie znaki, \n, informują obiekt cout, by po słowach „Witaj Świecie!” kursor przeszedł do nowej linii.
W linii 8 kończy się funkcja main() nawiasem zamykającym.
Poniższy zapis powoduje zatrzymanie okna z wynikiem programu:
system (”pause”);
kicv2