1999.01_Współpraca Orcada z Autotraxem, część 1.pdf
(
110 KB
)
Pobierz
449175973 UNPDF
część
1
Niniejszy artykuł powstał na wyraźne życzenie wielu Czytelników Elektroniki dla Wszystkich.
W EdW 1−10/96 przeprowadzony został
kurs projektowania płytek drukowanych, dzię−
ki któremu można opanować podstawy, poz−
nać generalne zasady i praktyczne sposoby
korzystania z programów do projektowania
płytek drukowanych. Oparty został na progra−
mie Easytrax, z uwzględnieniem informacji o
Autotraxie. Niewątpliwą zaletą Autotraxa (w
przeciwieństwie do darmowego Easytraxa)
jest możliwość wczytywania netlisty (listy
połączeń), która podczas porządnego projek−
towania płytek drukowanych jest bardzo przy−
datna, wręcz niezbędna.
Bardzo przydatna okazuje się również moż−
liwość automatyzacji pracy z Autotraxem. W
artykule chciałbym przedstawić jeden z naj−
prostszych sposobów wymiany informacji po−
między OrCADem (najpopularniejszym do tej
pory edytorem schematów) a Autotraxem.
Pozzwollii to auttomattyczzniie “wrrzzucać” na
płłyttkę ellementty zz biiblliiottek Auttottrraxa na pod−
stawie netlisty tworzonej w OrCADzie. Nie
będziesz musiał ręcznie “wklepywać” ele−
mentów na płytkę. Zaletę tę docenią w szcze−
gólności ci, którzy projektują bardziej skompli−
kowane układy. Poza tym netlista genialnie u−
łatwia projektowanie i umożżlliiwiia auttoma−
ttyczzną konttrrollę zgodnościi płłyttkii ze schema−
ttem iideowym..Wykorzystanie netlisty, wbrew
niektórym opiniom, wcale nie jest trudne.
Przekonuje o tym choćby niniejszy artykuł.
Schemat elektryczny, który potem będzie
wykorzystany przez Autotraxa można przygo−
tować za pomocą dowolnego edytora sche−
matów, który ma możliwość wytworzenia li−
sty połączeń w formacie (uwaga!) Tango. Ni−
niejszy artykuł pokazuje, jak to można zrobić w
edytorze OrCAD SDT w wersji V4.20. Jeśli
ktoś korzysta z wcześniejszych wersji Or−
CADa, to dodatkowo odsyłam do “Notatnika
Praktyka” w EP 2/98. Polecenia, o których
wspominam, odpowiadają w starszych wer−
sjach uruchomieniu pewnych programów
wchodzących w skład pakietu. Użytkownicy
nowszych wersji OrCADa oraz innych progra−
mów do rysowania schematów też skorzy−
stają z przedstawionego materiału, o ile tylko
uchwycą główne zasady, które są wspólne
dla wszystkich programów tego typu.
Przed przystąpieniem do czytania tego ar−
tykułu zachęcam do przypomnienia sobie arty−
kułu pt. “Tylko dla konstruktorów” z EdW
6/98. Podano tam jak dostosować konfigu−
rację OrCADa do swojego komputera i włas−
nych roboczych katalogów, oraz omówiono
wymagania dotyczące projektowania płytek.
Przypominam, żebyś nigdy nie pracował
bezpośrednio na projekcie wzorcowym TEM−
PLATE. Unikniesz w ten sposób wielu kłopo−
tów, o których pisałem w EdW 6/98. Dlatego
przystępując do pracy nad nowym układem
naciśnij przycisk Design Management Tools,
potem Create Design i podaj nazwę nowego
projektu. W katalogu C:\OrCAD\ (o ile tam
masz go umieszczonego) zostanie utworzony
nowy katalog, zawierający niezbędne pliki no−
wego projektu, skopiowane z wzorcowego
projektu TEMPLATE. Nowy katalog będzie za−
wierał wszystkie niezbędne pliki konfiguracyj−
ne, o właściwościach dziedziczonych z TEM−
PLATE, dodatkowo uzupełnione o nazwę no−
wego projektu. Postaraj się więc, by wzorzec
(TEMPLATE) od początku skonfigurować do
twoich potrzeb.
Schemat ideowy
Pracę rozpoczynasz od poprawnego nary−
sowania schematu ideowego. Nic trudnego?
Nie zawsze!
Czasem schemat na ekranie wygląda do−
brze i możesz go nawet wydrukować, ale jeś−
li popełnisz pewne drobne błędy to albo nie
wygenerujesz netlisty, albo nie będzie ona za−
wierała wszystkich połączeń. Będziesz mieć
netlistę, lecz niektóre elementy (lub końców−
ki) nie będą nigdzie podłączone, choć być po−
winny.
Jakie błędy są najczęściej popełniane pod−
czas rysowania schematu?
1.. Rysowaniie pozza rasttrrem..
Jest to błąd
poważny, a trudny do wychwycenia na ekra−
nie monitora. Jeśli jakiś element (lub ścieżka)
będzie narysowany nie w rastrze (gridzie),
wówczas pojawi się on w wykazie elemen−
tów, lecz nie będzie nigdzie podłączony. Dlate−
go koniecznie trzeba pamiętać o tym, aby od
początku rysować schemat w rastrze (gridzie).
Jak można to ustawić na stałe w OrCA−
Dzie? Po uruchomieniu programu należy
wejść bezpośrednio w Schematic Design
Tools wzorcowego projektu TEMPLATE, na−
stępnie “kliknąć” przycisk Draft. Gdy już
będziesz znajdował się w arkuszu roboczym
projektu wzorcowego TEMPLATE – wciśnij
klawisz S (Set), potem wejdź w Grid Parame−
ters i ustaw Stay On Grid na YES. Zapisz usta−
wienia poleceniem: Q / U / A i poprzez polece−
nie To Main powróć do menu głównego.Gdy
będziesz tworzył nowy projekt – zawsze ko−
piowane będą te ustawienia z projektu wzor−
cowego.
2.. Prrzzeciiągniięciie lliiniiii połłączzeniiowejj ii nałło−
żżeniie jjejj na wyprrowadzzeniie podzzespołłu..Błąd
ten (i szereg innych) można jednak wykryć u−
ruchamiając polecenie Check Electrical Rules.
Na schemacie zostaną wówczas zaznaczone
miejsca z błędami i z ostrzeżeniami. Aby wy−
chwycić takie błędy już na ekranie monitora,
możesz ustawić inne kolory końcówek ele−
mentów i połączeń.(Zobacz tytuł tego
artykułu).
3.. Zdubllowana numerracjja podzzespołłów..
Ma to miejsce wtedy, gdy ręcznie dokonuje
się numeracji podzespołów. Zawsze lepiej u−
czynić to automatycznie – poleceniem Anno−
tate Schematic. Należy pamiętać także o tym,
że bramki zamknięte w jednej obudowie
muszą być odpowiednio oznaczone na sche−
macie. Jeśli np. zdarzy się, że bramka jednej
kostki raz jest typu 7400 i jest to U1A, zaś w
innym miejscu schematu mamy U1B jako
7410, to jest to błąd, który zostanie zasygnali−
zowany podczas generowania netlisty. Także
zdublowana numeracja elementów uniemoż−
liwia wygenerowanie netlisty.
4.. Pustte polla Refferrence ii Parrtt Vallue.. Or−
CAD nie dopuszcza pustych pól: numeru ele−
mentu – Reference i nazwy elementu – Part
Value. Odpowiednie pola zawsze muszą być
wypełnione. W przypadku pola Reference, w
chwili generowania netlisty, nie może ono za−
wierać też wstępnego oznaczenia ze znakiem
zapytania, np. „R?“. Wcześniej koniecznie
trzeba nadać każdemu elementowi jakiś kon−
kretny numer, np. R1, R2, itp. gdyż w przeciw−
nym razie nie zostanie wygenerowana netli−
E
LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 1/99
63
Projektowanie
sta. Przypominam jeszcze raz, że numery naj−
lepiej nadawać automatycznie – poleceniem
Annotate Schematic. Również zbyt długa na−
zwa elementu (Part Value) uniemożliwi wyge−
nerowanie netlisty. Nazwę taką trzeba konie−
cznie skrócić (np. biblioteczną nazwę − Trans−
former Stepup zmienić na − Trafo). Po−
czątkujący projektanci, chcąc pozbyć się ozna−
czeń Reference i Part Value, po prostu kasują
ich zawartość. Jest to niedopuszczalne w
przypadku korzystania z netlisty. Żeby pola te
nie były drukowane i nie były widoczne na e−
kranie, wystarczy tylko odpowiednio ustawić
atrybut widoczności każdego pola opisowego.
W tym celu podczas edycji podzespołu trzeba
wyłączyć atrybut Visible (poleceniem E/E/R/V−
No lub E/E/P/V−No).
5.. Błłędne opiisy podzzespołłów w biiblliiotte−
kach.. Należy pamiętać o tym, że tworząc no−
wy element biblioteczny trzeba koniecznie
nadawać nie tylko numery wyprowadzeń ele−
mentu (numery pinów), ale także nazwy tych
wyprowadzeń (nazwy końcówek − pinów). A
jak poprawić źle opisany, już istniejący ele−
ment biblioteczny? Zrób następujące kroki: E−
dit Library / Local Configuration / wybrana bib−
lioteka / OK. Uruchom Edit Library i polece−
niem G (Get) − wybierz wybrany element. Na−
stępnie wciśnij P (Pin), i zaznaczając kursorem
poszczególne piny − wciskaj N (Pin Name), aby
nadać nazwy poszczególnym wyprowadze−
niom. Ot i wszystko. Gdybyś tego nie zrobił,
nie wygenerujesz netlisty ze schematu z ta−
kim błędnym elementem.
Kontrola narysowanego
schematu
Zawsze po narysowaniu schematu i ozna−
czeniu elementów – wykonaj operację Check
Electrical Rules w celu wyszukania błędów.
Jest to absolutnie niezbędne, by uniknąć ko−
piowania błędów i braków z OrCADa do Auto−
traxa. W katalogu C:\ORCAD\ nazwa projektu\
− pojawi się zbiór z rozszerzeniem .ERC zawie−
rający wyniki sprawdzania, który możesz obe−
jrzeć z pomocą dowolnego edytora tekstu. Po
usunięciu wypisanych błędów dobrze jest je−
szcze raz przeprowadzić sprawdzanie, bo cza−
sem coś może umknąć uwagi.
Podczas takiej kontroli OrCAD sprawdza
jedynie zgodność z podstawowymi zasadami
rysowania schematów. Błędy (errors) i ostrze−
żenia (warnings) pojawiają się na przykład przy
połączeniu ze sobą dwóch wyjść, zwarciu
końcówki wyjściowej do szyny zasilania, czy
pozostawieniu jakiejś nóżki nie podłączonej. A
skąd OrCAD wie, czy to jest wejście, wyjście,
czy coś innego? Te informacje czerpie z biblio−
tek. Podajemy mu je definiując nowe elemen−
ty – podajemy przecież nie tylko numer i
nazwę każdego wyprowadzenia (pinu), ale też
funkcję (output, input, power, passive, itd.).
Celem kontroli nie jest tu rutynowe spraw−
dzenie, ale dołożenie wszelkich starań, by
schemat naprawdę nie zawierał błędów. Prak−
tyka dowodzi, że konstruktor skłonny jest ufać
tak narysowanemu schematowi. Najgorzej
jest, gdy schemat zawiera ukryte błędy, poz−
walające na wygenerowanie netlisty, ale nie−
kompletnej. Powstałe pomyłki prawdopodob−
nie nie zostaną skorygowane na dalszych eta−
pach projektowania i błędy w płytce drukowa−
nej dadzą o sobie znać dopiero przy próbie u−
ruchomienia zmontowanego układu. Przykła−
dowo, błędy są dość często popełniane przy
tworzeniu własnych elementów bibliote−
cznych. Może to być niewłaściwa numeracja
nóżek jakiegoś nowego układu scalonego czy
innego elementu. W tym wypadku błąd nie
zostanie znaleziony, bo z formalnego punktu
widzenia wszystko jest w porządku.
Wybór obudów
Aby prześledzić cały cykl projektowania,
narysujmy przykładowy schemat i zaprojektuj−
my do niego płytkę. Zobaczymy jak przypisać
elementom ze schematu ideowego obudowy
z biblioteki Autotraxa. Przykładowy schemat
przedstawiony jest na rrysunku 1. Jest to łado−
warka akumulatorów żelowych opisana w
EdW 10/98.
Najpierw trzeba zastanowić się, jakie ele−
menty z posiadanej biblioteki Autotraxa będą
użyte na płytce (odpowiadające elementom
ze schematu ideowego). Uwaga: tego etapu
nie udaje się całkowicie zautomatyzować ze
względu na różnorodność podzespołów i ich
obudów.
Przypominam, że nazwy elementów w
bibliotekach Autotraxa mogą być dowolne.
Moje oznaczenia są tego przykładem. Zasto−
sowane nazwy mają niewiele wspólnego z
nazwami stosowanymi w standardowych bib−
liotekach wielu programów projektowych
(gdzie spotyka się oznaczenia takie jak
AXIAL0.4, DIODE0.7, RAD0.3, VR3, itd.).
W omawianym układzie wystąpią dwa ro−
dzaje rezystorów. Rezystory R1−R7 to zwykłe
rezystory o mocy 0,25W. W mojej bibliotece
Autoraxa mam je jako R4 (rozstaw nóżek –
400 milsów, punkty lutownicze − 80 milsów,
średnica otworu − 32 milsy). Natomiast R8−
R12 to rezystory o mocy 0,5W. Taką obudowę
oznaczyłem R6 (rozstaw nóżek − 600 milsów,
punkty lutownicze – 100 milsów, średnica ot−
woru – 40 milsów). Wszystkie rezystory na
płytce będą leżące.
Diody D1−D4 to 1−amperowe diody
1N4001 – w swojej bibliotece Autotraxa
mam dla nich obudowę nazwaną D4 1A (roz−
staw nóżek – 400 milsów, punkty lutownicze
– 100 milsów, średnica otworu – 40 milsów).
Dioda LED będzie miała średnicę 5mm, a
więc przyjmuję, że rozstaw nóżek wynosi
2,5mm (100 milsów) – w mojej prywatnej bib−
liotece traxa taki element nazywa się D1.
Podobnie trzeba zdecydować się na obu−
dowy kondensatorów. Na schemacie wy−
stępują tylko dwa rodzaje kondensatorów.
C1,C2 – to kondensatory elektrolityczne
2200µF/25V. Kondensatory te będą stać pio−
nowo i zastosujemy obudowy kondensato−
rów przeznaczonych do montażu pionowego
– obudowa w mojej bibliotece oznaczona jest
jako CE18, ale zastosuję obudowę uniwer−
salną CE22 (umożliwia montowanie konden−
satorów o różnych gabarytach). Gdyby miały
to być kondensatory leżące, wówczas zasto−
sowałbym moją obudowę CE22L.
Potencjometr regulowany PR1 – zawsze
stosuję uniwersalny element oznaczony w
mojej bibliotece jako PR1 (można wtedy mon−
tować różne typy PR−ków).
Układ stabilizatora LM317 jest w typowej
obudowie TO220. Ponieważ będzie stał pio−
nowo, zastosuję moją obudowę BD1.
Tranzystory T1 i T2 – są to zwykłe tranzysto−
ry serii BC..., dlatego zastosuję klasyczną obu−
dowę, oznaczoną w mojej bibliotece traxa jako T.
Punkty A, B, P, O – będą to (uwaga!) ele−
menty biblioteczneoznaczane w mojej bibliote−
ce Autotraxa jako P200 (punkt lutowniczy
200milsów, średnica otworu 60milsów). Wielu
Czytelników zdziwi się w tym momencie, dla−
czego nie są po prostu punkty, tylko elementy
biblioteczne (które w rzeczywistości są punkta−
mi). Jest to istotne, bo w OrCADzie są to ele−
Rys.. 1 Schematt łładowarrkii akumullattorrów żżellowych
64
E
LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 1/99
Projektowanie
menty biblioteczne, więc gdyby potem w Au−
totraxie były to jedynie punkty, przy później−
szym sprawdzaniu otrzymywałbym komunikat,
że na płytce brakuje jakichś elementów i co
ważniejsze − połączeń. Dzięki zastosowaniu ele−
mentów bibliotecznych mam pewność, że Au−
totrax będzie mi pilnował także tych połączeń.
Co prawda taki sposób ma drobną wadę, bo na
koniec te punkty lutownicze pojawiają się w
generowanym automatycznie wykazie ele−
mentów i trzeba je stamtąd skasować.
Przypisywanie obudów
OrCAD umożliwia półautomatyczne przypi−
sywanie nazw obudów do elementu. Do tego
celu mogą służyć dodatkowe pola opisu pod−
zespołu – Part Fields. Przechowują one dodat−
kowe informacje o podzespole. Z reguły przy−
jmuje się, że pole Part Field 1 będzie docelowo
zawierać nazwę obudowy. Podczas rysowania
schematu w OrCADzie, do pola 1st Part Field
możesz wpisać mozolnie nazwy poszczegól−
nych obudów (np. R4, CE22, D1, CE22L, C2L
itp.), żeby zostały one wyeksportowane wraz z
netlistą do Autotraxa. Chyba to rozumiesz –
Autotrax weźmie dla danego elementu obu−
dowę ze swojej biblioteki właśnie na podsta−
wie zawartości pola 1st Part Field. Proste!
Można też zrobić inaczej: wygenerować
netlistę (w formacie TANGO) i potem z po−
mocą jakiegoś edytora tekstu “na piechotę”
we właściwych miejscach uzupełnić ją o na−
zwy obudów.
W każdym razie wpisywanie tej samej na−
zwy obudowy dla np. 50 rezystorów może
być zajęciem dość żmudnym i dener−
wującym. Trzeba więc poszukać innego spo−
sobu. Na szczęście OrCAD ma możliwość pó−
łautomatycznego przypisywania elementom
schematu odpowiednich obudów.
Jak?
Przez umiejętne wykorzystanie kolejnych
Part Fields.
Zanim to zrobimy, podaję drobne wyjaśnie−
nie. Podczas konfiguracji OrCADa przemiano−
wałem nazwy pól: 1st Part Field na Obudowa
(mógłbym wpisać fachowo – Module, ale u−
ważam, że Polacy nie gęsi, swój język mają),
pole 2nd Part Field przemianowałem na Na−
pięcie/Moc (można Voltage/Power), 3rd Part
Field na Montaż (lub Kind of Mount). Więcej
nazw nie zmieniałem, gdyż nie było takiej po−
trzeby.
Jak można dokonać takich zmian nazw pól
w konfiguracji OrCADa? Po uruchomieniu pro−
gramu należy wejść bezpośrednio w Schema−
tic Design Tools wzorcowego projektu TEM−
PLATE, następnie uruchomić Configure Sche−
matic Tools. W rubryce Color and Pen Plotter
Table zmienić nazwy odpowiednich pól Part
Fields.
Podczas półautomatycznego przypisywa−
nia elementom obudów OrCAD będzie korzy−
stał z tak zwanej tabeli przypisań (inaczej pliku
przypisań). Jest to plik tekstowy przygotowa−
ny pod dowolnym edytorem tekstowym
ASCII. Zawiera on wzorzec wartości elemen−
tów (z OrCADa) i odpowiadające im nazwy
przypisanych obudów (nazwy obudów z bib−
lioteki Autotraxa). Na lliisttiingu 1przedstawiony
jest przykład takiego pliku przypisań.
Każda linia tego pliku składa się ze wzorca
wartości, umieszczonego między pierwszą
parą apostrofów, minimum je−
dnego znaku rozdzielającego
(spacja lub znak tabulacji), i na−
zwy obudowy, umieszczonej
między drugą parą apostrofów.
Uwaga! Brak apostrofów spo−
woduje błąd i program nie wy−
kona przypisania.
Zwróć uwagę, że przypisy−
wanie obudowy odbywa się na podstawie
wartości elementu. Słusznie się spodziewasz,
że korzystając z listy przypisań OrCAD na pod−
stawie zawartości pola Part Value sam wpisze
do pola 1st Part Field (które u mnie nazywa
się Obudowa) nazwę elementu biblioteczne−
go Autotraxa.
Sprawdź w tabeli, że wartości 2200u/25V
odpowiada obudowa CE18 (stojący elektrolit o
średnicy 18mm) w mojej bibliotece Autotraxa.
Sprytne i proste, prawda?
Jednak na takie przypisanie może też mieć
wpływ zawartość pól Part Field. W moim przy−
padku są to pola: Napięcie/Moc i Montaż (da−
wne nazwy: 2nd Part Field, 3rd Part Field ). O−
czywiście pól tych może być więcej, gdyż do
wykorzystania są jeszcze pola 4th Part Field do
8th Part Field. Pola Obudowa (1st Part Field ) nie
wykorzystujemy, ponieważ właśnie tam zosta−
nie automatycznie wpisana nazwa obudowy.
Zwróć uwagę na schemat. Kondensatory
C1 i C2 – to kondensatory elektrolityczne
2200u/25V. Wcześniej zaznaczyłem, że chciał−
bym zastosować obudowę uniwersalną, u−
możliwiającą montowanie kondensatorów o
różnych gabarytach. W związku z tym w polu
Part Value wpisuję − 2200u, w polu Napię−
cie/Moc − 25V, a w polu Montaż − UN (uniwer−
salna). W tym wypadku nie mam potrzeby
wykorzystywania pozostałych pól Part Field.
Reference − C1
Part Value − 2200u
Obudowa (1st Part Field) −
Napięcie/Moc (2nd Part Field) − 25V
Montaż (3rd Part Field) − UN
Podczas edycji kondensatora C1, jego opis
będzie wyglądał jak w ramce obok.
Teraz uważaj: konkretną obudowę wskaże
w pliku przypisań nie tylko zawartość Part Va−
lue, ale zzłłożżeniie pól opisu. Sprawdź, że w ta−
beli przypisań obudowa CE22 odpowiada cią−
gowi znaków ‘2200u25VUN’.
Jak to zrobić? Służy do tego polecenie Upda−
te Field Contents − nazwa obudowy zostanie au−
tomatycznie wpisana w pole Obudowa (1st
Part Field ). Gdybym chciał zastosować standar−
dową obudowę dla tego kondensatora − to pole
Montaż (3rd Part Field ) zostawiłbym puste.
Przypisana zostałaby wtedy obudowa CE18
(sprawdź w tabeli przypisań). Natomiast gdy−
bym chciał użyć kondensatora leżącego – wów−
czas w polu Montaż wpisałbym literę L (L − jak
leżący). Wybrana zostałaby obudowa CE18L.
Oczywiście puste pola wzorca zapisu (Part
Field 2−8) traktowane są tak, jakby ich nie by−
ło. Dlatego wpis 1N4001 w Part Value diody
D1 sprawi, że przypisana zostanie jej obudo−
wa − D4 1A, mimo że inne pola nie są wypeł−
nione. W procesie tworzenia (składania) wzor−
ca liczy się wyłącznie ciąg kolejnych znaków.
W podobny sposób dokonuje się przypisań
dla pozostałych elementów.
Warto stworzyć kilka “plików przy
pisań”. Może to okazać się bardzo praktyczne.
W jednym pliku mogłyby znajdować się np. re−
zystory. Ale komuż chciałoby się wpisywać ca−
ły ciąg rezystorów? Dlatego w “pliku przypisań
rezystorów”, jako główny rezystor mógłby być
element oznaczony jako R. Wartość R zawsze
pojawia się w Part Value automatycznie, gdy w
OrCADzie “wrzucimy” na schemat rezystor.
W tym wypadku do wzorcowego opisu nie po−
trzeba nic więcej. Niech standardową obu−
dową będzie leżący rezystor o rozstawie pun−
któw lutowniczych 400 milsów (0,4 cala) – w
mojej bibliotece traxa jest to obudowa ozna−
czona R4. Wpis wyglądałby następująco:
‘R’ ‘R4’
Prrzzed wpisaniem wartości do Part Value
(np. 1k, 100M itp.) uruchamiamy program U−
pdate Field Contens (oczywiście wcześniej
podajemy ścieżkę dostępu do pliku rezysto−
rów) i rezystory mamy ... z głowy. Wszystkie
mają przypisane obudowy. Nietypowym rezy−
storom można ręcznie zmienić nazwę pod−
czas edycji (poleceniem: E / E / Obudowy / na−
zwa), lub uwzględnić to w pliku przypisań. W
ten sposób znacznie oszczędza się czas.
Podobnie można postąpić z kondensatora−
mi stałymi, które w większości wypadków
mają takie same obudowy. Elektrolity i inne
podzespoły, niestety, trzeba opisać bardziej
szczegółowo.
Za każdym razem, gdy zmieniamy plik
przypisań – trzeba uruchomić program Upda−
te Field Contens, zmieniając do niego ścieżkę
dostępu w Local Configuration.
Zbiigniiew Orrłłowskii
listing 1
‘C’
‘C2’
‘10u16V’
‘CE5’
‘10u16VL’
‘CE5L’
‘10u25V’
‘CE6’
‘10u25VL’
‘CE6L’
‘100u16V’
‘CE6’
‘470u16V’
‘CE8’
‘1000u16V’
‘CE10’
‘1000u25V’
‘CE12’
‘2200u25V’
‘CE18’
‘2200u25VL’
‘CE18L’
‘2200u25VUN’ ‘CE22’
‘D’
‘D4’
‘1N4001’
‘D4 1A’
‘1N4001S’
‘D2 1A’
‘1N4148’
‘D3’
‘LED’
‘D1’
‘PR’
‘PR1’
‘LM317’
‘BD1’
‘BC547’
‘T’
‘BC547A’
‘T’
‘BC547B’
‘T’
‘BC548’
‘T’
‘BC558’
‘T’
‘P’
‘P200’
‘R’
‘R4’
‘RR2’
‘R2’
‘RR6’
‘R6’
ciiąd dallszzy zza miiesiiąc
E
LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 1/99
65
Plik z chomika:
witold23
Inne pliki z tego folderu:
2007.06_Druga młodość Autotraxa, część 10.pdf
(1079 KB)
2007.04_Druga młodośc Autotraxa.pdf
(1148 KB)
2007.01_Druga młodość Autotraxa, część 8.pdf
(1302 KB)
2006.11_Druga młodość Autotraxa, część 7.pdf
(1487 KB)
2006.10_Druga młodość Autotraxa, część 6.pdf
(1445 KB)
Inne foldery tego chomika:
Altium
Cadstar w praktyce
Cadstar w praktyce(1)
Easy Trax - to naprawdę proste
kurs PROTEL
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin