Byrd Nicole - Złota dama.pdf - BeA-tA

Nicole Byrd

Złota dama

Ta twarz nawiedzała ją w złych snach. Teraz, w pełnym świetle dnia, widziała

ją wyraźnie wśród tłumu.

Clarissa Fallon wstrzymała dech. To niemoŜliwe! Dopiero co rozglądała się po

ulicy z zadowoleniem. Z wózka ulicznego sprzedawcy niósł się apetyczny zapach

ciasta i mięsa, a jego okrzyki: „Do ciepłych pasztecików!" niemal zagłuszały turkot

powozów.

Przystanęła, Ŝeby przyjrzeć się towarom za lśniącymi witrynami sklepów.

Przechodniów kusiły takie wspaniałości, jak kapelusik przybrany herbacianymi

róŜami, eleganckie giemzowe rękawiczki w kolorze ecru czy powiewny szkarłatny

jedwab, zręcznie udrapowany na stelaŜu.

Nareszcie i ona mogła przyglądać się do woli tym niebywałym luksusom i

śmiało spoglądać w oczy wszystkim, którzy obok niej przechodzili. Wolno jej było

robić, co tylko chciała.

I nagle dostrzegła tę twarz.

Brat mówił, Ŝe jest juŜ teraz bezpieczna, a jednak widziała ją znów przed sobą.

Lada chwila ta kobieta mogła się odwrócić, wlepić w nią ciemne, wyłupiaste oczy,

a potem...

Clarissa rzuciła się do ucieczki. W panice potrąciła dwie gawędzące kobiety i

popędziła prosto przed siebie tak szybko, jakby gonił ją diabeł.

Z tyłu za nią rozległ się gniewny głos:

- Panno Clarisso, proszę się zatrzymać!

Ani myślała usłuchać. Serce waliło jej jak młotem, a krew tętniła w uszach tak

głośno, Ŝe nie słyszała niczego. Nawet gwar londyńskiej ułicyjuŜ do niej nie

docierał.

Pędziła przed siebie bez tchu.

D ominie Shay, siódmy hrabia Whitby, siedział schylony nad kieliszkiem, z

którego raz po raz pociągał portwajnu. Zdawał się nie widzieć, Ŝe Timothy Galston

zatrzymał się tuŜ przed nim.

–Whitby!

Timothy odezwał się pełnym oburzenia tonem, jakiego zazwyczaj uŜywał tylko

we własnym domu. Zirytowało go, Ŝe Shay zignorował powitanie. Znali się co

prawda od dawna i nie powinno go to było gniewać, a jednak poczuł rozdraŜnienie.

Pomyślał nawet, Ŝe lepiej będzie odejść dyskretnie, ale do licha, chodziło w końcu

o jego kuzynkę!

Odchrząknął.

–Whitby, do ciebie mówię! – powtórzył głośniej.

Hrabia uniósł głowę. Na przystojnej twarzy malował się wyraz lodowatej

obojętności, a brązowe oczy tak mu pociemniały, Ŝe mogło to rozmówcę przejąć

dreszczem.

–A, witaj, Galston. Wybacz moją niedyspozycję, ale kamerdyner otworzył

właśnie butelkę pierwszorzędnego wina.

Timothy zignorował tę błahą wymówkę. Nie powinna ona przeszkodzić w

wygłoszeniu reprymendy.

–Jak mogłeś tak się zachować? Czy koniecznie musisz dokuczać dziewczynie,

która jako debiutantka powinna się pokazać z jak najlepszej strony? MoŜe i jest

piegowata jak indycze jajo

i niezbyt mądrze się uśmiecha... – Urwał. Nie, nie! Niepotrzebnie zboczył z

tematu! –To znaczy... to bardzo miła panna, chociaŜ niezbyt posaŜna. Doprawdy,

nie powinieneś był mówić, Ŝe tańczy jak pijana Ŝyrafa! CóŜ moŜe poradzić na to,

Ŝe jest wysoka?

Hrabia drgnął, raczej z zaskoczenia niŜ z gniewu.

–O czym ty mówisz, Galston? Zakochałeś się w niej czy co?

Timothy gwałtownie pokręcił głową.

–GdzieŜ tam! Ale to bądź co bądź moja kuzynka i naleŜy się jej grzeczniejsze

traktowanie. Marnujesz jej szansę jedną niestosowną uwagą. UwaŜam, Ŝe

powinieneś ją przeprosić.

Hrabia patrzył na niego, nic nie rozumiejąc.

–To było wczorajszego wieczoru u Almacka. Nie pamiętasz?

Shay wzruszył ramionami.

–Słuchaj, stary, byłem wtedy w fatalnym nastroju i nie miałem ochoty

nadskakiwać komukolwiek na tym Ŝałosnym targowisku matrymonialnym. Zresztą

nikt juŜ o tym nie pamięta.

–Mylisz się – parsknął gniewnie Timothy. – Dwukrotnie słyszałem, jak

powtarzano twoje słowa, w dodatku z róŜnymi upiększeniami. Ciotka Mary mówi,

Ŝe Emmaline wypłakuje oczy ze zmartwienia. Wyrwała mnie dziś rano z łóŜka o

nieprzyzwoicie wczesnej porze, Ŝeby się poskarŜyć... A dobrze wiesz, jaka ona

jest! Z twoją opinią liczy się całe towarzystwo, odkąd Beau Brummel zwiał na

kontynent przed wierzycielami. Och, gdybyś tylko nie był taki elegancki z tym

twoim fularem, nie mówiąc juŜ o idealnym greckim profilu, jak z antycznej

monety, na którego widok damy omdlewają z zachwytu...

Hrabia tak energicznie pokręcił głową, Ŝe ciemne włosy opadły mu z twarzy i

Timothy po raz pierwszy wyraźnie ujrzał zygzakowatą bliznę, szpecącą lewy

policzek Whitby'ego. Zaczynała się od skroni i biegła w kierunku ucha, sięgając aŜ

po wysoki kołnierzyk koszuli, "wcześniej przysłaniała ją trochę za długa fryzura,

naśladowana przez licznych strojnisiów, ślepo imitujących niewymuszoną z pozoru

elegancję hrabiego.

– Czy mój profil naprawdę jest idealny? – Ton Whitby'ego był lodowaty.

Timothy poczuł ucisk w gardle.

– Och, ta blizna nie ma Ŝadnego znaczenia. Dodaje ci tylko romantycznego

uroku. Na damach robi ogromne wraŜenie – zaprotestował, choć czuł, Ŝe jego głos

brzmi niepewnie. Do licha, znowu zapomniał! Jak zawsze! – Ale to niczego nie

zmienia – ciągnął, próbując wrócić do tematu. – Całe towarzystwo wpatrzone jest

w ciebie jak w obrazek, a tymczasem ty naduŜywasz swego autorytetu.

– Nawet gdybym miał jakiś autorytet wśród nich, nie dbam o niego wcale i nie

ma to nic do rzeczy. — Whitby znów pochylił się nad portwajnem.

Timothy poczuł ulgę.

– Nie dla tych, którym potrafisz popsuć opinię. Zrobić coś takiego łatwo,

naprawić duŜo trudniej. MoŜe dla odmiany zechciałbyś zachować się nieco

uprzejmiej?

– Zapewniam cię, Galton, Ŝe kiedy znów ujrzę pannę Mawper, będę

uosobieniem uroku.

– Spójrzcie na tę dziewczynę... uff, bo to chyba raczej nie dama – przerwał im

nagle czyjś głos.

Hrabia odwrócił się ku łukowatemu oknu. Kilku młodzieńców, którzy rozsiedli

się tam w niedbałych pozach, spoglądało teraz na ulicę. Klub White'a przeznaczony

był wyłącznie dla męŜczyzn, o czym wiedziały wszystkie godne szacunku damy.

KaŜda omijała go więc z daleka. Dlaczego w takim razie młoda i bardzo ładna

dziewczyna, zaciekle ścigana przez korpulentną, czerwoną ze złości niewiastę,

pędzi właśnie tutaj?

Nawet Timothy przerwał swoje wywody i spojrzał w okno.

śaden z nich nie słyszał, co się działo na ulicy, lecz wszyscy ujrzeli, Ŝe kobieta

złapała w końcu dziewczynę za ramię i zaczęła jej wymyślać.

Twarz dziewczyny wykrzywił grymas gniewu. Była zatem damą czy nie? Miała

na sobie wytworny i kosztowny strój, lecz

nie zachowywała się względem starszej kobiety – matki, ciotki, lub

guwernantki? –jak przystało młodej pannie z dobrego domu.

Wyrwała ramię z uścisku i wymierzyła korpulentnej damie cios.

Niewiasta aŜ się zatoczyła. Jasnowłosa dziewczyna w przekrzywionym

kapeluszu czekała z zaciśniętymi pięściami, póki jej prześladowczym nie

oprzytomniała.

– Stawiam dziesięć funtów na młodszą damę! – zawołał jeden z bywalców.

– Przyjmuję, ale nie nazwałbym jej damą! – odparł drugi.

Pozostali parsknęli śmiechem, robiąc przytyki do pochodzenia dziewczyny, a

nawet do jej przypuszczalnej profesji.

Hrabia się zachmurzył. Któiyś z gapiów zauwaŜył jego cierpką minę i śmiechy

ucichły. Nadal jednak śledzono utarczkę.

– No, spójrz – mruknął Timothy – mówiłem, Ŝe jesteś dla ludzi wyrocznią.

Wystarczy, Ŝebyś zmarszczył czoło albo się uśmiechnął, a całe towarzystwo cię

naśladuje... – Urwał i znów spojrzał w okno. Zrobił juŜ, co do niego naleŜało. Dał

hrabiemu do zrozumienia, Ŝe zachował się niewłaściwie, i na tym zakończył

sprawę.

Tęga niewiasta, najwyraźniej wyprowadzona z równowagi, wymierzyła

dziewczynie solidny policzek. Ta uchyliła się przed następnym. Kiedy uniosła

głowę, twarz miała zaczerwienioną od uderzenia, a oczy pełne strachu.

Timothy dostrzegł, Ŝe hrabia sztywnieje. Powrócił do przerwanej rozmowy.

– Jak mówiłem, łatwo ludzi rozgniewać, a udobruchać duŜo trudniej.

ZałoŜyłbym się na przykład o sto funtów, Ŝe nie zrobisz z tej dziewczyny damy,

obojętne, kim ona jest!

– Pewnie córką zamoŜnych mieszczan, której nie wpojono zasad dobrego

zachowania. – Hrabia pokiwał głową. – A moŜe to uciekinierka z Bedlam, sądząc z

jej barbarzyńskiego sposobu bycia? W kaŜdym razie z tej mąki chleba nie będzie.

Zresztą nie wiemy nawet, jak się nazywa.

– A gdybym się tego dowiedział? Przyjmiesz zakład?

– PrzecieŜ nic nie poradzę na to, źe pochodzi z nizin. śadna guwernantka nie

dojdzie z nią ładu.

Whitby zasępił się jeszcze bardziej.

Timothy się rozzłościł.

– A więc ot tak, dla kaprysu psujesz opinię debiutantce.

Z drugiej strony, nie chce ci się nawet palcem kiwnąć, Ŝeby oszlifować

dziewczynę bez Ŝadnej ogłady? Za trudne zadanie, co?

Whitby spojrzał na niego ze złością. Galston stracił nieco pewności siebie.

Próbował jednak nadrabiać miną.

– A jeśli się dowiem, kim ona jest i czy liczy się w towarzystwie? Podejmiesz

się tego.

– Wystarczy, jeśli poznasz jej nazwisko i adres. Jesteś zadowolony? – spytał

Whitby.

Rozbawiony Timothy zerknął w okno. Zdołał jeszcze zobaczyć, Ŝe starszej

damie udało się w końcu poskromić wojowniczą dziewczynę i pociągnąć ją za

sobą. Obydwie znikały juŜ wśród tłumu.

Jeden z męŜczyzn stęknął Ŝałośnie, gdy jego towarzysz zaŜądał:

– Płać!

– Och, w porządku. – Timothy o mało nie roześmiał się Whitby'emu prosto w

twarz. – Poznasz jej nazwisko, juŜ ja o to zadbam!

I pospiesznie wyszedł z klubu w ślad za kobietami.

Clarissa Fallon znów tkwiła skulona w schowku na miotły.

Łaciaty kot otarł się jej o nogi i zamruczał.

– Sza, koteczku – wyszeptała, drapiąc go za uchem, tak jak lubił. Kot przytulił

się i wlepił w nią wielkie, bursztynowe ślepia.

Clarissa potarła siniak na ramieniu, w miejscu, gdzie chwyciła ją guwernantka.

Starała się siedzieć cicho jak mysz pod miotłą.

Słyszała za drzwiami cięŜkie kroki pani Bathcort.

– Clarisso! GdzieŜ się ta nieznośna dziewczyna podziała?!

Guwernantka przeszła koło schowka. Po chwili Clarissa usłyszała

skrzypnięcie zardzewiałych zawiasów przy drzwiach od spiŜarni.

Wiedziała, Ŝe wychowawczyni znajdzie tam tylko baryłki z mąką i cukrem, i

koszyki z warzywami. Najpierw chciała się ukryć właśnie tam, bo spiŜarnia była

obszerniejsza niŜ schowek, ale bała się, Ŝe zdradzi ją skrzypienie drzwiczek. Teraz

cieszyła się, Ŝe wybrała schowek.

Wstrzymała oddech. Chowała się tu juŜ wcześniej. Po raz pierwszy dwa dni

temu, kiedy guwernantka zbeształa ją niemiłosiernie. Wtedy pani Bathcort nie

Byrd Nicole - Złota dama.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: