Margit Sandemo - Saga o Ludziach Lodu - 41 - Góra demonów.pdf
(
1235 KB
)
Pobierz
MARGIT SANDEMO
_____________________________________________________________________
________
Margit Sandemo
SAGA O LUDZIACH LODU
Tom XLI
Góra demonów
_____________________________________________________________________
________
ROZDZIAŁ I
Tego wiosennego wieczora 30 kwietnia 1960 roku nad ziemią rozlało się jakieś
dziwne światło.
Wieczór Valborgi, noc czarownic, jedyna w roku.
W Norwegii mało kto już o tej niej pamięta. Natomiast w Szwecji i w Niemczech, a
także w wielu innych krajach północnoeuropejskich stare rytuały są wciąż żywe. To właśnie
tego wieczora Szwedzi palą pierwsze wiosenne ogniska, podobnie jak wszyscy
Skandynawowie w wigilię świętego Jana. Szwedzi zdaje się sądzą, że te ogniska mają
trzymać czarownice z dala od ich kraju. Wieczór Valborgi bowiem, czy, też noc Walpurgi,
jak się to nazywa w Niemczech, to niebezpieczna pora.
Jakaś niezwykła cisza panowała wokół Lipowej Alei tego kwietniowego wieczora
1960 roku. Niebo miało delikatną liliowobłękitną barwę. Na zachodzie płonęło szkarłatną
czerwienią przechodzącą w złocistą żółć.
Jak cicho... Jak cicho...
Gdzieś w oddali raz po raz rozlegał się jakiś sygnał, dźwięczny, jakby głos miedzianej
trąbki. I tylko dwa tony, drugi znacznie wyższy od pierwszego. Sygnał brzmiał przeciągle i
wolno zanikał. Został powtórzony trzy, razy.
Benedikte z Ludzi Lodu miała się akurat kłaść spać. Wkroczyła właśnie w
dziewięćdziesiąty rok życia, ale wyglądała najwyżej na siedemdziesiąt.
Siedziała na krawędzi łóżka i noskiem jednego domowego pantofla próbowała zrzucić
drugi, gdy dotarły do niej sygnały. Zaciekawiona, zwróciła się ku oknu.
Zbyt daleko jej wzrok nie sięgał, bo dawna parafia Grastensholm została bardzo gęsto
zabudowana. Widziała jednak niebo rozjaśnione na zachodzie wieczorną zorzą. Krwisty blask
sprawił, że ogarnął ją nastrój grozy, jakby przeczucie sądnego dnia.
Nagle uświadomiła sobie, że nie jest w pokoju sama.
Odwróciła się.
Przy drzwiach stał Heike, jej opiekun z grona zmarłych przodków.
- Ubierz się ciepło, Benedikte. Czeka cię dziś w nocy daleka droga.
Przeniknął ją dreszcz. Czy to...?
- Nie, twoje życie jeszcze nie dobiegło końca - uśmiechnął się serdecznie. - Ale Gand
wzywa nas wszystkich.
Skinęła głową z właściwą sobie godnością.
- Zaraz będę gotowa. Czy wszyscy z mojego domu pójdą na spotkanie?
- Zarówno twój syn, Andre, jak i Mali pochodzą z Ludzi Lodu, wiesz przecież. A
zostali wezwani wszyscy z naszego rodu. Wszyscy żyjący. A także wielu, bardzo wielu
innych. Jak to powiedziała Dida, granica pomiędzy żywymi i umarłymi przestanie tej nocy
istnieć.
- A Sander?
Heike posmutniał.
- Nie. On nie. On nie był z naszej krwi.
- Tak, rozumiem. Zresztą to może lepiej. Tak się zestarzałam. Wiesz, czekaliśmy na
to, ale kiedy nareszcie przychodzi co do czego, człowieka ogarnia lęk - rzekła zakłopotana.
- Tak to bywa, niestety. Wyjdź, kiedy się przygotujesz.
Gdy Heike opuścił pokój, Benedikte zaczęła w pośpiechu szukać odpowiedniego
ubrania. Chciała ładnie wyglądać tej nocy, ale musiała też włożyć coś ciepłego. Czy ta
perłowoszara sukienka byłaby odpowiednia? Chyba tak.
Już gotowa, otulona w swoje piękne futro, sTaran-nie uczesana, zeszła do hallu.
Andre i Mali siedzieli w salonie, w świetnych humorach, jak to czasem bywa w taki
wiosenny wieczór, kiedy człowiekowi nie chce się iść spać, wszyscy siedzą, choć od czasu do
czasu ktoś upomina: „No, czas najwyższy kłaść się do łóżek”. Bardzo miły nastrój, trzeba
powiedzieć.
Nagle ktoś stanął na ich pięknym perskim dywanie.
Oboje zerwali się na równe nogi. Andre przyglądał się przystojnemu panu ze stulecia,
gdy mężczyźni ubierali się naprawdę bardzo po męsku.
- Dominik? - wykrztusił zdumiony.
Gość ukłonił się z łobuzerskim uśmiechem.
- To rzeczywiście ja! W nadchodzącym czasie mam być pomocnikiem Mali, jestem
tutaj po to, by was zabrać na spotkanie wszystkich córek i synów Ludzi Lodu.
- Jesteśmy gotowi. Ale czy ja nie mam żadnego opiekuna ani pomocnika? - zapytał
Andre.
- Ty jesteś bardzo ważną personą, więc też musisz mieć silnego opiekuna. Tak
powiedział Gand, nie wyjawił tylko, kto nim będzie. Ja dostałem polecenie przyprowadzenia
was obojga.
Andre zastanawiał się przez chwilę.
- Chyba nie ma sensu ciągnąć też mojej starej matki.
Tak mówił Andre, który sam dochodził siedemdziesiątki.
- Myślę, że Benedikte czułaby się głęboko dotknięta, gdybyśmy ją pominęli -
uśmiechnął się Dominik. - Poza tym ona będzie nam potrzebna. Siła Benedikte zawiera się w
tym, że potrafi ona poznać historię każdej rzeczy, której dotknie.
- I specjalnie tej umiejętności nigdy nie wykorzystywała - wtrąciła Mali.
Dominik skierował na nią swoje piękne oczy. Pojawił się w nich złoty błysk.
- Benedikte sama wybrała zwyczajne życie. Teraz jednak nadchodzą ciężkie czasy dla
wszystkich.
- Domyślaliśmy się tego - powiedziała Mali. - Dla Ludzi Lodu nadeszła rozstrzygająca
godzina, prawda?
- Owszem. Trzeba będzie podjąć walkę.
Andre i Mali spoglądali po sobie.
- Zaraz idziemy - oświadczyli spokojnie.
W hallu czekała na nich Benedikte w towarzystwie Heikego, którego powitali z
wielkim szacunkiem.
- Potężnych mamy opiekunów - rzekł Andre do swojej matki. - Nie mogłem tylko
nigdy pojąć, dlaczego Nataniel, który jest z nas wszystkich najważniejszy, otrzymał do
pomocy jedynie Linde-Lou.
Heike zwrócił się ku niemu:
- Ależ, Andre, czy tobie nigdy nie przyszło do głowy, kim naprawdę jest Linde-Lou?
- Nie, on...
- On należy przecież do rodu czarnych aniołów! To wnuk samego Lucyfera!
Andre przystanął.
- No tak, masz rację! Boże, miej nas w opiece! A raczej: miej w opiece tego, który
próbowałby zrobić krzywdę Natanielowi!
- Tak to powinno brzmieć - uśmiechnął się Heike.
Wyszli na dziedziniec spowity wieczornym mrokiem. Nikt nie powiedział ani słowa,
gdy Andre zamykał na klucz drzwi domu w Lipowej Alei, który przez jakiś czas miał
pozostać pusty. Bo tylko oni troje teraz tu mieszkali. Mali, licząca sześćdziesiąt sześć lat, była
wśród nich najmłodsza.
Żywili nadzieję, że kiedyś majątek odziedziczy Tova. Wszyscy jednak mieli
wątpliwości, czy ta nieszczęsna dziewczyna kiedykolwiek wyjdzie za mąż.
No cóż, za to Vetle został obdarzony licznym potomstwem. Może któreś z jego
wnuków zamieszka w przyszłości w Lipowej Alei.
Jeśli Ludzie Lodu przetrwają...
Teraz właśnie o to miała się toczyć gra.
Aleję przesłaniała mgła, co wydawało im się trochę dziwne, bo poza tym było
pogodnie i zaczynały się już pokazywać gwiazdy. W alei jednak mgła zalegała tak gęsta, że
ledwie widzieli drogę przed sobą.
I jak zimno! Benedikte skuliła się, zadowolona, że po pewnym wahaniu zdecydowała
się włożyć na piękną suknię gruby żakiet.
- Uff! - jęknęła Mali. - Zimno mi w plecy.
Benedikte dobrze rozumiała, o co chodzi, to nie tylko chłód...
Dobrze, że Heike i Dominik są z nami! Trudno było nie dostrzegać, że Andre i Mali
próbują ukryć niepokój, a może nawet strach.
Benedikte głęboko wciągnęła powietrze i odważnie wkroczyła w otuloną mgłą aleję.
- Vetle!
Ten glos Vetle już kiedyś słyszał. Dokładnie to samo wydarzyło się dawno, dawno
temu w jego rodzinnym domu. Miał wtedy czternaście lat i był sam.
Teraz miał lat pięćdziesiąt osiem i od tamtej pory mnóstwo wody upłynęło w rzekach.
Nigdy jednak nie zapomniał tego głębokiego, głucho brzmiącego głosu, wzywającego tak
stanowczo.
Spojrzał w górę i zobaczył przy sobie Wędrowca. A więc to znowu on... Wędrowiec w
Mroku, którego życie wciąż stanowi zagadkę. Ten, który towarzyszył kiedyś Tengelowi
Złemu.
Przyjaciel i opiekun Vetlego, podobnie jak kiedyś opiekun Heikego. Teraz Heike sam
jest opiekunem.
- Słucham - rzekł Vetle z uśmiechem. Tym razem już się go nie bał.
- Czas nadszedł - rzekł Wędrowiec. - Ludzie Lodu spotkają się dziś w nocy. Twoja
żona już się położyła i będzie spała głęboko. Tak samo jak twoja synowa, Lisbeth, i zięciowie
Ole Jorgen i Joachim. Wszyscy spać będą w swoich domach i nie powinni nic wiedzieć o
naszym spotkaniu. Weźmie w nim natomiast udział Jonathan i jego dzieci: Finn, Ole i Gro.
Już zostali wezwani.
- Ale one są jeszcze małe! Dwanaście, trzynaście i czternaście lat!
- Ty wcale nie byłeś dużo starszy, kiedy wyruszyłeś w bardzo niebezpieczną podróż.
Twoim wnukom nic się nie stanie, nigdy nie będą lepiej chronione niż dzisiejszej nocy. A
poza tym pewnie chcesz, żeby wiedziały o naszych sprawach?
- Oczywiście! Ale co z resztą moich wnuków? Czy zostaną wezwane?
- Naturalnie!
Plik z chomika:
bimi4
Inne pliki z tego folderu:
Margit Sandemo - Saga o Ludziach Lodu - 47 - Czy jesteśmy tutaj sami.pdf
(1143 KB)
Margit Sandemo - Saga o Ludziach Lodu - 46 - Woda zła.pdf
(1239 KB)
Margit Sandemo - Saga o Ludziach Lodu - 45 - Książę czarnych sal.pdf
(1139 KB)
Margit Sandemo - Saga o Ludziach Lodu - 43 - Odrobina czułości.pdf
(1165 KB)
Sandemo Margit - Saga o Ludziach Lodu 42 - Cisza przed burza.pdf
(1093 KB)
Inne foldery tego chomika:
Powieści
Saga o Czarnoksiężniku
Saga o Królestwie Światła
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin