Przylot na lotnisko międzynarodowe w Honolulu wyglądał tradycyjnie. Bella zdecydowanie wolałaby wtopić się w tłum, ale klasa turystyczna, którą podróżowała, zapewniała dodatkowe atrakcje w hali przylotów. Pięknie opalone i promiennie uśmiechnięte dziewczęta, przystrojone w jaskrawe spódniczki, obdarowywały podróżnych wieńcami z barwnych kwiatów. Przyjmując powitalne pocałunki i kolejne girlandy, Bella przedzierała się przez tłum w poszukiwaniu punktu informacyjnego. Niespodziewanie na jej drodze wyrosła tęga postać. Koszula w pomarańczowe i żółte kwiaty oraz dwa aparaty zawieszone na szyi nie pozostawiały złudzeń, że ich właściciel pragnie w pełni korzystać z wakacji. Być może w innych okolicznościach ten widok rozbawiłby ją, ale teraz była zbyt zdenerwowana, by zwrócić na niego uwagę. Nie stała na amerykańskiej ziemi od piętnastu lat. Kiedy podczas lądowania patrzyła na klify i plaże, wcale nie czuła, że wraca do domu.
Obraz Ameryki, jaki zachowała w pamięci, składał się ze strzępów wspomnień siedmioletniego dziecka. Dominowały w nich zielone łąki, upstrzone złotymi jaskrami, sękaty wiąz, strzegący okna sypialni, i skrzynka na listy, stojąca na końcu alejki. Ale przede wszystkim było to wspomnienie mężczyzny, który zabierał ją w fantastyczny, wyimaginowany świat podróży po afrykańskich dżunglach i bezludnych wyspach. Bujna i egzotyczna roślinność Honolulu była dla Belli równie obca jak ojciec, którego przyjechała tu odszukać. Miała wrażenie, że od rozwodu rodziców, który rzucił ją tak daleko od jej korzeni, minęły już całe wieki.
Bała się, że adres, odnaleziony wśród papierów matki, zaprowadzi ją donikąd. Nie wiedziała, jak stary jest ten pomięty skrawek papieru. Nie miała nawet pojęcia, czy kapitan Charlie Swan wciąż mieszka na wyspie Kauai. Nie było żadnych listów, potwierdzających aktualność adresu. Sensowniej byłoby napisać do ojca, ale po tygodniu rozważań uznała, że lepiej będzie spotkać się z nim osobiście. Pieniędzy miała zaledwie na tydzień i doskonale wiedziała, że ta podróż to czyste szaleństwo. Nic jednak nie mogło jej powstrzymać. Bała się jedynie, że u celu zostanie odrzucona.
W zasadzie nie mam powodu, by spodziewać się czegoś innego, zganiła się w myślach. Dlaczego mężczyzna, który opuścił ją w okresie dla dziecka najważniejszym, miałby teraz interesować się jej losem?
Odetchnęła głęboko i ponownie obiecała sobie, że zaakceptuje wszystko, co ta podróż przyniesie. A także to, co spotkają na końcu tej drogi. Już dawno nauczyła się akceptować wyroki losu. Przywykła do ukrywania uczuć, co utrwaliło się w okresie dojrzewania.
Szybkim ruchem poprawiła biały kapelusz z miękkim rondem i uniosła głowę. Nikt by nie odgadł, że ta dziewczyna o gęstych włosach w kolorze lnu, krocząca z gracją wśród tłumu turystów, czuje narastający wewnątrz niepokój. Wyglądała elegancko w swym odziedziczonym kostiumie podróżnym z błękitnego jedwabiu. Kostium trzeba było dopasować do jej delikatnej figury, gdyż matka miała obfitsze kształty.
Dziewczyna w punkcie informacyjnym zajęta była pogawędką z jakimś mężczyzną. Bella stanęła z boku i przypatrywała się im z wyraźnym zainteresowaniem. Mężczyzna miał ciemną karnację i był bardzo wysoki. Jej uczennice zapewne powiedziałyby o nim, że jest atrakcyjny. Jego surową twarz okalały miedziano-brązowe, kręcone, zmierzwione, pozostające w dużym nieładzie włosy. Opalona skóra była dowodem na to, że nie obce było mu słońce Hawajów. W jego wyglądzie było coś zawadiackiego. Jakaś zmysłowość, którą Bella rozpoznawała, ale nie do końca rozumiała. Pomyślała, że chyba kiedyś miał złamany nos, ale jeśli nawet tak było, to jego profil tylko na tym zyskał, nabierając bardziej męskiego, zadziornego wyglądu. Ubrany był zwyczajnie w znoszone dżinsy z postrzępionymi nogawkami i roboczą koszulę, podkreślającą szeroki tors i muskularne ramiona.
Bella przyglądała się mu z lekką irytacją. Obserwowała, jak swobodnie się zachowywał, jak czarował swoją rozmówczynię, jak nonszalancko opierał się o kontuar i kpiąco uśmiechał. Wspominając z goryczą matkę, pomyślała, że zna ten typ facetów, krążących nad kobietą niczym sępy. Pamiętała, że kiedy uroda matki przeminęła, tłumek adoratorów zainteresował się młodszymi wybrankami. W takich chwilach Bella czuła wdzięczność, że jej kontakty z mężczyznami były dotąd tak ograniczone.
Mężczyzna odwrócił się i podchwycił jej spojrzenie. Zdenerwowana, nie potrafiła odwrócić wzroku.
Lustrował ją uważnie, unosząc ciemne brwi. Prostota stroju Belli podkreślała jej elegancję i ukazywała piękną budowę młodego ciała. Kapelusz tylko nieznacznie zakrywał twarz. Widać było delikatne, arystokratyczne rysy, prosty nos, usta bez uśmiechu i oczy o barwie porannego nieba. Rzęsy miała gęste, złociste i wyjątkowo długie. Mężczyzna pomyślał, że chyba nie mogą być naturalne. Spostrzegłszy, że jedynym widocznym kosmetykiem jest lakier do paznokci, uznał, że dziewczyna musi być skromna i zrównoważona.
Powoli, z wyrachowaną zuchwałością, uśmiechnął się. Bella starała się nie dać po sobie poznać żadnych uczuć i ukryć rumieniec, który pojawił się na jej twarzy. Urzędniczka, widząc, że jej rozmówca znalazł sobie inny obiekt zainteresowania, niechętnie przeniosła wzrok na Bellę.
- W czym mogę pomóc? - zapytała z wyuczonym uśmiechem.
Bella zignorowała mężczyznę i podeszła do kontuaru.
- Dzień dobry. Muszę się dostać na Kauai. Czy mogłaby mi pani w tym pomóc?
W głosie Bella dawało się wyczuć francuski akcent.
- Oczywiście. Lot czarterowy na Kauai będzie za... - Urzędniczka spojrzała na zegarek i uśmiechnęła się ponownie. - Za dwadzieścia minut.
- A ja ruszam natychmiast - odezwał się mężczyzna.
Bella spojrzała na niego. Zauważyła, że jego oczy były intensywnie zielone.
- Po co marnować czas na włóczenie się po lotnisku? - Nieznajomy uśmiechał się szeroko. - A poza tym mój samolot nie jest tak zatłoczony i kosztowny jak lot czarterowy.
Bella pogardliwie uniosła brew.
- A czy pan ma samolot? - zapytała chłodno.
- O tak, mam samolot. - Mimo iż opierał się o kontuar, nadal był od niej o wiele wyższy. - Nigdy nie gardzę drobnymi, jakie można dostać za przewiezienie kogoś z wyspy na wyspę.
- Edward - odezwała się urzędniczka, ale przerwał jej skinieniem dłoni i ponownie się uśmiechnął.
- Rose może za mnie ręczyć. Latam dla linii Canyon na Kauai.
- Edward... Pan Cullen jest świetnym pilotem - odchrząknęła Rose i posłała mu znaczące spojrzenie. - Mogę zapewnić, że lot jego samolotem będzie równie ekscytujący, jak czarterowym.
Przyglądając się jego twarzy, która wyrażała lekceważenie i rozbawienie, Bella pomyślał...
TheLovebeans