BOUVIER DES FLANDRES.pdf
(
57 KB
)
Pobierz
wzorce.qxd
Wzorzec FCI nr 191
BOUVIER DES FLANDRES
Kraj pochodzenia:
Belgia/Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca:
25.10.2000
Użytkowanie:
Niegdyś bouvier flandryjski był psem pasterskim i po-
ciągowym. Unowocześnienie rolnictwa spowodowało zanik tych pier-
wotnych funkcji, i dziś jest to przede wszystkim pies stróżujący do pil-
nowania posiadłości i gospodarstw, policyjny i obrończy. Cechy psychi-
ki i zachowania, wspaniały węch, inteligencja i samodzielność, czynią
zeń doskonałego psa tropiącego, łącznikowego i pomocnika strażników
leśnych.
Klasyfikacja FCI:
RYS HISTORYCZNY:
Jak sama nazwa wskazuje, rasa ta pochodzi z Flandrii, regionu
podzielonego pomiędzy Belgię i Francję, nie ograniczonego naturalnymi
granicami geograficznymi. Pasterze i handlarze bydła selekcjonowali
miejscowe psy wiejskie na podstawie cech użytkowych, w celu uzyska-
nia jak najlepszych psów do przepędzania stad. Potomkiem wyse-
lekcjonowanych psów jest obecny flandryjski bouvier.
WYGLĄD OGÓLNY:
Typ sub-brachymorficzny. Tułów krótki i zwarty, kończyny mocne
i dobrze umięśnione. Bouvier flandryjski ma sprawiać wrażenie psa sil-
nego, ale nie ociężałego. Powinien być oceniany w naturalnej pozycji,
bez ustawiania przez wystawcę.
WAŻNE PROPORCJE:
- Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego powinna
być mniej więcej równa wysokości w kłębie.
- Długość czaszki do długości kufy w proporcji 3 do 2.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Bouvier flandryjski odznacza się zrównoważonym, rozsądnym charak-
terem. Jest spokojny, ale i nieustraszony. Jego bystry wyraz wskazuje na
inteligencję, energię i odwagę. Najważniejsze, aby był on psem,
nadającym się do pracy, i wszelkie wady, jakie mogą upośledzać wartość
użytkową, muszą być oceniane surowo.
1
Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 2 - Psy zaganiające.
Próby pracy wymagane.
GŁOWA:
Ma wygląd masywny, co podkreślają broda i wąsy. Powinna być propor-
cjonalna do sylwetki i tułowia. Dotykiem stwierdzić można czystość jej
linii.
Mózgoczaszka:
Dobrze rozwinięta, płaska, jej szerokość jest nieco mniejsza od długości.
Linie górne czaszki i kufy równoległe. Bruzda czołowa ledwie widoczna.
Stop:
tylko lekko zaznaczony, ze względu na nastroszone brwi wydaje
się mocniejszy, niż jest w rzeczywistości.
Trzewioczaszka:
Nos:
grzbiet nosa jest lekko wypukły. Nos duży, zaokrąglony, o szero-
kich nozdrzach, zawsze czarny.
Kufa:
szeroka, mocna, o mocnych szczękach, o prostej linii górnej, lekko
zwężająca się ku końcowi, ale w żadnym razie nie szpiczasta.
Powinna być krótsza od mózgoczaszki, w proporcji 2 do 3. Jej
obwód, mierzony tuż poniżej oczu, jest mniej więcej równy
długości głowy.
Wargi:
dobrze przylegające i mocno pigmentowane.
Uzębienie:
szczęki mocne, jednakowej długości, zęby mocne, zdrowe,
białe i równo rozstawione. Zgryz nożycowy lub cęgowy, wyma-
gany komplet zębów.
Policzki:
płaskie, łuki jarzmowe niezbyt widoczne.
Oczy:
o bystrym i szczerym wyrazie, ani wypukłe, ani głęboko osadzone.
Powinny być lekko owalne, osadzone w prostej linii, jak najciem-
niejsze przy danym umaszczeniu. Oczy jasne i o dzikim wyrazie
są dużą wadą. Powieki czarne, bez najmniejszych śladów depig-
mentacji, trzecia powieka niewidoczna.
Uszy:
przycięte w trójkąt, odpowiednio do wielkości głowy, stojące,
wysoko osadzone i bardzo ruchliwe.
Niecięte:
Osadzenie: Wysoko, powyżej linii oka, mocno załamane, przy
czym linia załamania nie może znajdować się powyżej górnej
linii czaszki.
Kształt i noszenie: Średniej długości, w kształcie trójkąta równo-
ramiennego, na końcach lekko zaokrąglone, płasko przylegające
do policzków, tylko u nasady lekko odstające, nie mogą być
zwinięte, wielkości proporcjonalnej do wielkości głowy,
porośnięte bardzo krótkim włosem.
2
SZYJA:
Noszona dostatecznie wysoko, płynnie przechodząca w łopatki, mocna,
dobrze umięśniona, poszerzająca się ku łopatkom, trochę łukowato
wysklepiona, bez podgardla. Długość szyi nieco mniejsza od długości
głowy.
TUŁÓW:
Mocny, krótki i zwarty.
Linia górna:
prosta i mocna.
Kłąb:
lekko zaznaczony.
Grzbiet:
krótki, szeroki, dobrze umięśniony, giętki, ale mocny i bez śladu
słabości.
Lędźwie:
krótkie, szerokie, dobrze umięśnione, giętkie, ale mocne i bez
śladu słabości.
Zad:
powinien stanowić niemal że przedłużenie linii grzbietu i płynnie
przechodzić w zaokrąglone pośladkami. Dość szeroki u samców,
wyraźnie szeroki u suk. Zad wyraźnie opadający lub wysoki
stanowi poważną wadę.
Klatka piersiowa:
Głęboka, sięga łokcia, i szeroka, ale nie beczkowata.
Pierwsze żebra trochę wysklepione, pozostałe zaokrąglone,
nachylone ku tyłowi, dzięki czemu klatka jest długa. Płaskie żebra
stanowią dużą wadę. Odległość od najbardziej ku przodowi
wysuniętemu punktowi mostka a ostatnim żebrem musi być
spora, i wynosi około 7/10 wysokości w kłębie.
Linia dolna:
dołem klatka piersiowa wznosi się lekko w kierunku
brzucha, który jest tylko nieznacznie podciągnięty. Słabizna krót-
ka, szczególnie u samców.
OGON:
Osadzony dość wysoko, stanowi przedłużenie linii kręgosłupa. Zdarza
się, że pies rodzi się bez ogona, co nie stanowi wady. Ogon obcina się
w pierwszym tygodniu życia, pozostawiając 2-3 kręgi. W krajach, gdzie
cięcie ogona jest zabronione, dopuszczalny jest ogon długi.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
O mocnym kośćcu, dobrze umięśnione, idealnie proste, a oglądane
z przodu - równoległe wobec siebie.
Łopatki:
dość długie, umięśnione, ale nie przeładowane, lekko skośnie
ustawione. Łopatka i ramię mniej więcej jednakowej długości.
Ramiona:
umiarkowanie skośnie ustawione.
Łokcie:
Przylegające do tułowia, nie wykręcone na zewnątrz, ani do
wewnątrz, tak w postawie, jak w ruchu, co stanowi wadę.
3
Przedramiona:
proste, ustawione pionowo do podłoża, równolegle jedno
do drugiego. Dobrze umięśnione i mocne.
Nadgarstki:
Nie wyróżniają się w kończynie, jedynie kość groszkowata
lekko wystaje z tyłu nadgarstka. Mocne.
Śródręcza:
o mocnym kośćcu, dość krótkie, tylko trochę nachylone ku
przodowi.
Łapy:
krótkie, okrągłe, zwarte, nie skierowane ani na zewnątrz, ani do
wewnątrz. Palce zwarte i wysklepione, pazury mocne i ciemne.
Opuszki grube i twarde.
Kończyny tylne:
Mocne, o dobrze wykształconych mięśniach, oglądane z tyłu proste
i idealnie równoległe. Muszą poruszać się w tych samych płaszczyz-
nach, co przednie.
Uda:
szerokie, dobrze umięśnione, równoległe w stosunku do linii środ-
kowej tułowia. Kość udowa ustawiona ani zbyt stromo, ani pod
ostrym kątem. Pośladki wyraźnie wykształcone, umięśnione,
z portkami.
Stawy kolanowe:
umiejscowione na pionowej linii, przeprowadzonej od
najwyższego punku miednicy (guza kulszowego) do podłoża.
Podudzia:
średniej długości, dobrze umięśnione, ustawione ani zbyt
stromo, ani pod ostrym kątem.
Stawy skokowe:
raczej nisko umiejscowiony, szeroki, elastyczny.
Śródstopia:
mocne, suche, raczej cylindryczne, pionowe względem
podłoża, gdy pies stoi w naturalnej pozycji. Bez wilczych
pazurów.
Łapy:
okrągłe, mocne, palce zwarte i wysklepione, pazury mocne
i ciemne, opuszki mocne i twarde.
CHODY:
Bouvier flandryjski musi być harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany,
bo tylko wówczas poruszać się będzie swobodnie, wydajnie i z godnoś-
cią. Z zasady porusza się stępem i kłusem, ale dopuszczalny jest także
inochód. W kłusie tylne łapy stawiane są w miejscu przednich.
SKÓRA:
Ściśle przylegająca, nie luźna, krawędzie powiek i warg zawsze jak naj-
ciemniejsze.
OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść:
obfita; włos okrywowy i podszerstek tworzą ochronną warstwę,
dzięki czemu pies jest doskonale przystosowany do nagłych
zmian pogody, typowych dla kraju pochodzenia. Sierść ma być
4
twarda w dotyku, sucha, bez połysku, ani zbyt długa, ani zbyt
krótka (około 6 cm), lekko zmierzwiona, ale nie wełnista czy
kędzierzawa. Krótsza na głowie, najkrótsza na zewnętrznej stron-
ie uszu, których wewnętrzna strona porośnięta jest włosem śred-
niej długości. Na górnych wargach wąsy, na podbródku długa
broda; razem nadają psu groźny wyraz, bardzo typowy dla rasy.
Nad oczami nastroszone brwi, podkreślające kształt łuków
brwiowych, ale w żadnym razie nie zasłaniające oczu. Sierść jest
szczególnie twarda na grzbiecie, na kończynach także twarda, ale
nieco krótsza. Niepożądana sierść gładko przylegająca, bo świad-
czy to o niedostatku podszerstka. Podszerstek powinien tworzyć
gęstą, zbitą warstwę delikatnych, miękkich włosów; razem
z włosem okrywowym daje nieprzemakalną okrywę.
Maść:
Zazwyczaj szara lub pręgowana, z domieszką czerni. Maść jedno-
licie czarna dopuszczalna, ale mniej ceniona. Maści jasne,
spłowiałe, są niedopuszczalne. Dopuszczalna mała biała gwiazd-
ka na piersi.
WZROST:
Wysokość w kłębie:
Tolerancja 1 cm w dół i w górę.
Dla obu płci idealny jest wzrost średni, czyli 65 cm dla psa i 62 cm dla
suki.
Waga:
WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznawane za
wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
WADY DUŻE:
- Lękliwość.
- Wygląd molosa, budowa zbyt ciężka.
- Tułów wyraźnie zbyt długi (lekka tolerancja dopuszczalna u suk)
lub zbyt lekki.
- Głowa zbyt ciężka, wyraźny stop, mocno zaznaczona bruzda czołowa,
bardzo wyraźne łuki jarzmowe.
- Czaszka wysklepiona, wąska, bardzo wyraźny guz potyliczny, linie
górne kufy i mózgoczaszki zdecydowanie nierównoległe.
- Kufa zbyt długa, nos szpiczasty.
- Wargi grube, luźne, wiszące.
5
pies 62-68 cm
suka 59-65 cm
około 35-40 kg dla psa
około 27-35 kg dla suki
Plik z chomika:
drackok
Inne pliki z tego folderu:
WELSH CORGI PEMBROKE.pdf
(36 KB)
WELSH CORGI CARDIGAN.pdf
(32 KB)
SŁOWACKI CZUWACZ.pdf
(58 KB)
SCHIPPERKE.pdf
(51 KB)
SCHAPENDOES.pdf
(49 KB)
Inne foldery tego chomika:
Grupa 10 - Charty
Grupa 2 - Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Grupa 3 - Teriery
Grupa 4 - Jamniki
Grupa 5 - Szpice i psy w typie pierwotnym
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin