Paulo Coelho - 11 minut.pdf - Książki - Kasiulusiulka

PAULO COELHO

JEDENAŚCIE MINUT

Dwudziestego dziewiątego maja 2002 roku, kilka godzin przed ukończeniem tej powieści,

pojechałem do Lourdes we Francji, by zaczerpnąć trochę wody z cudownego źródła. Byłem już

na placu przed bazyliką, gdy pewien starszy pan zwrócił się do mnie: „Czy pan wie, że jest

podobny do Paula Coelho?”. Odpowiedziałem mu, że jestem Paulem Coelho. Wtedy uścisnął

mnie serdecznie, przedstawił mi swoją żonę i wnuczkę, po czym wyznał, że moje książki są dla

niego bardzo ważne. „Pozwalają marzyć” - podsumował. Bardzo często słyszałem to zdanie z

ust moich czytelników i zawsze sprawiało mi wielką przyjemność. Jednakże w tamtej chwili

odczułem żywe zaniepokojenie - wiedziałem, że Jedenaście minut porusza temat delikatny,

kłopotliwy, szokujący. Podszedłem do źródła, zaczerpnąłem trochę cudownej wody, po czym

zapytałem tego pana, gdzie mieszka (na północy Francji, w pobliżu belgijskiej granicy), i

zapisałem jego nazwisko.

Tę książkę dedykuję Panu, Maurice Gravelines. Moją powinnością wobec Pana, Pańskiej

żony, wnuczki i wobec samego siebie jest mówić o tym, co dla mnie ważne, a nie o tym, co

wszyscy chcieliby usłyszeć. Niektóre książki rozbudzają nasze marzenia, inne przywołują nas

do rzeczywistości, lecz każda winna odzwierciedlać to, co dla pisarza najistotniejsze:

uczciwość pisania.

O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy. Amen

A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne,

dowiedziawszy się, że [Jezus] jest gościem w domu faryzeusza,

przyniosła flakonik alabastrowy olejku i stanąwszy z tylu

u nóg Jego, plącząc zaczęta Izami oblewać Jego nogi

i włosami swej głowy je wycierać.

Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem.

Widząc to faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie:

„Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co za jedna

i jaka jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą”.

Na to Jezus rzekł do niego: „Szymonie, mam ci coś powiedzieć”.

On rzeki: „Powiedz, Nauczycielu”.

„Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników.

Jeden winien był mu pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt.

Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom.

Który więc z nich będzie go bardziej miłował?”.

Szymon odpowiedział: „Sądzę, że ten, któremu więcej darował”.

On mu rzekł: „Słusznie osądziłeś”.

Potem zwrócił się do kobiety i rzekł Szymonowi:

„Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu,

a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała Mi stopy

i swymi włosami je otarła. Nie dałeś Mi pocałunku,

a ona, odkąd wszedłem, nie przestaje całować nóg moich.

Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem

namaściła moje nogi. Dlatego powiadam ci:

Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała.

A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje”.

Łukasz 7: 37 - 47

Jestem pierwszą i ostatnią,

Czczoną i nienawidzoną,

Jestem świętą i ladacznicą.

Małżonką i dziewicą.

Jestem matką i córką.

Ramieniem mojej matki jestem,

Bezpłodną, lecz moje potomstwo jest niepoliczone.

Zamężną i panną jestem,

Jestem tą, która daje dzień i która

Nigdy nie wydała potomstwa.

Pocieszeniem w bólach porodowych jestem.

Jestem mężem i żoną.

Mąż mój do życia mnie powołał.

Matką swego ojca jestem,

Męża swego siostrą, on zaś synem moim odrzuconym.

Cześć mi oddawajcie,

Gdyż ja jestem gorszącą i wspaniałą!

Hymn na cześć Izydy, III lub IV wiek n.e. odnaleziony w Nag Hamadi

[tłum. Elżbieta Janczur]

Była sobie raz prostytutka Maria.

Chwileczkę. „Była sobie raz...” to najlepszy sposób, by rozpocząć bajkę dla dzieci, a o

prostytutkach rozmawia się tylko między dorosłymi. Jak można rozpoczynać książkę od takiej

oczywistej sprzeczności? No ale skoro w każdym momencie naszego życia jedną nogą tkwimy

w świecie baśni, a drugą w otchłani piekieł, zachowajmy ten początek.

Była sobie raz prostytutka Maria.

Nikt nie rodzi się prostytutką. Jako dziecko była uosobieniem niewinności, a dorastając

marzyła, że spotka mężczyznę swojego życia (bogatego, pięknego, inteligentnego), wyjdzie za

niego za mąż (w białej sukni z welonem), będzie mieć z nim dwoje dzieci (które staną się

sławne), zamieszka w pięknym domu (z widokiem na morze). Jej ojciec był komiwojażerem, a

matka krawcową. W rodzinnym miasteczku w brazylijskim Nordeste było tylko jedno kino,

jedna restauracja i jeden oddział banku. A jednak Maria z utęsknieniem wyczekiwała dnia, w

którym książę z bajki pojawi się tu nagle, by ją oczarować i zabrać ze sobą na podbój świata.

Ale ponieważ książę z bajki się nie pojawiał, nie pozostawało jej nic innego, jak marzyć. Po

raz pierwszy zakochała się, kiedy miała jedenaście lat. Zobaczyła tego chłopca w drodze na

rozpoczęcie roku szkolnego. Okazało się, że mieszka w sąsiedztwie i chodzi do tej samej

szkoły. Nie zamienili ze sobą ani słowa, ale Maria spostrzegła, że najbardziej lubi te chwile w

ciągu dnia, kiedy słońce praży najmocniej, a ona spragniona i zadyszana z trudem dotrzymuje

kroku żwawo idącemu chłopcu.

Trwało to przez wiele miesięcy. Maria, która nie przepadała za nauką i całe dnie spędzała

przed telewizorem, zapragnęła nagle, by czas płynął jak najszybciej. Nie mogła doczekać się

poranka, wyjścia do szkoły i w przeciwieństwie do swych rówieśniczek uznała weekendy za

śmiertelnie nudne. Jednak dzieciom czas płynie o wiele wolniej niż dorosłym. Maria cierpiała,

a dni dłużyły się jej niemiłosiernie, bo mogła dzielić z ukochanym tylko dziesięć minut, tysiące

innych zaś spędzała na rozmyślaniach o nim i wyobrażaniu sobie, jak by to było cudownie,

gdyby mogli ze sobą porozmawiać.

Aż pewnego ranka chłopak podszedł do niej i poprosił, by pożyczyła mu ołówek. Maria

wzruszyła ramionami i nie odezwała się ani słowem. Udała, że jest zagniewana zaczepką, i

przyśpieszyła kroku. Tak naprawdę kiedy zobaczyła, jak ukochany kieruje się w jej stronę,

była przerażona. Bała się, że wszystko wyjdzie na jaw. To, że go skrycie kocha, że czeka na

niego, że marzy, by wziąć go za rękę, minąć szkolną bramę i pójść z nim w świat, tam gdzie,

jak mówiono, znajdują się wielkie miasta, bohaterowie powieści, artyści, samochody, liczne

sale kinowe i mnóstwo rzeczy do odkrycia.

Na lekcjach przez cały dzień była rozkojarzona. Złościła się na swoje niedorzeczne

Paulo Coelho - 11 minut.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: