IGOR RYDZANICZ zapis konstrukcji zadania.pdf

(6288 KB) Pobierz
254260415 UNPDF
gor Rydzanicz
RYSUNEK
KONSTRUKCJ
AD ANI A
wydana© łrzecae
Naukowo-Techniczne • Warszawa
254260415.002.png
Przedmowa — 5
Wprowadzenie — 7
1.1. Własności i właściwości środków technicznych — 7
1.2. Proces projektowo-konstrukcyjny — 7
1.3. Niektóre zagadnienia procesu projektowo-konstrukcyjnego — 8
1.4. Uszczegółowienie konstrukcji a uszczegółowienie rysunków jako zapisu konstrukcji — 9
1.5. Racje istnienia wytworu i zasady konstrukcji — 9
1.6. Zapis a proces projektowo-konstrukcyjny — 10
1.7. Dobór postaci konstrukcyjnej — 11
2. O metodyce nauczania przedmiotu „zapis konstrukcji" — 12
2.1. Założenia i charakterystyka ogólna— 12
2.2. Uwagi metodyczne — 13
2.3. Układ i a treść wykładów — 13
2.4. Struktura ćwiczeń — 14
2.5. Sporządzanie zapisu — 15
3. Zapis konstrukcji elementów o postaci złożonej z prostych utworów
geometrycznych — 16
4. Zadania konstrukcyjne I — 24
5. Zapis konstrukcji elementów o większej złożoności postaci
geometrycznej — 31
5.1. Elementy obrotowe — 31
5.2. Elementy nieobrotowe — 37
6„ Rzuty aksomometryczee jako podstawa rysunków poglądowych — 43
7, Odtwarzanie konstrukcji wytworu — 51
7.1. Odtwarzanie konstrukcji elementu — 51
7.2. Odtwarzanie konstrukcji złożonego układu — 57
8. Analiza zapisu złożonych układów. Rysunki wykonawcze i rysunki
poglądowe (uproszczone) — 66
254260415.003.png
% Zapas koansirakcja «leinmeratów spsnryaaayda — 75
W. Zadamia kojastrakcyjme II — 84
11. Zapis sdaematyczmy (symboliczny) — 92
12. Zadania pomocnicze -— 95
12.1. Zapis połączeń śrubowych i połączeń spawanych — 95
12.2. Zapis oznaczeń chropowatości powierzchni — 103
13. Elementarne .zagadnienia konstrukcyjne — zbiór rozwiązań, normy
konstrukcyjne — 104
14. Materiały uzupełniające — 120
15. Wybrane przykłady rozwiązań — 134
Dodatek — PodziałM, formaty arkuszy, sposoby składania arkuszy — 141
Literatura — 147
254260415.004.png
Książka zawiera układ zadań do przedmiotu „zapis konstrukcji" Ogólnymi celami nauczania
tego przedmiotu są: opanowanie zasad i reguł zapisu konstrukcji oraz wprowadzenie
w elementarne zagadnienia teorii konstrukcji i konstruowania, a także opanowanie i dos-
konalenie techniki sporządzania zapisu.
Takie ujęcie problematyki zapisu, aby stanowiło ono jednocześnie wstęp do teorii
konstrukcji, jest możliwe wówczas, gdy działania w przedmiocie „zapis konstrukcji" są oparte
na pojęciu cech konstrukcyjnych. Podstawowe pojęcia teorii konstrukcji to cechy
konstrukcyjne, konstruowanie —-to dobór cech, azapis konstrukcji — to zapis
cech konstrukcyjnych. Wynika z tego potrzeba i możliwość jednoczesnego nauczania konstrukcji
i zapisu konstrukcji.
Do osiągnięcia założonych celów nauczania przedmiotu są potrzebne dwa rodzaje zadań:
rysunkowe i konstrukcyjne. Zadania rysunkowe są podporządkowane zadaniom konstrukcyjnym
i stanowią przygotowanie do ich rozwiązywania. Dzięki takiemu ułożeniu zadań Czytelnik nie
tylko poznaje zagadnienia zapisu, lecz także widzi związek sposobów zapisu z konstrukcją
i konstruowaniem. Dobór, sformułowanie i układ zadań jest oparty na zasadzie stopniowania
działań, charakterystycznego dla procesu konstruowania, jako procesu przejścia „od ogółu do
szczegółu".
Realizowanie założonych celów nauczania wymaga odpowiedniej metodyki na-
uczania. Zasadniczą formą zajęć są ćwiczenia o charakterze projektowo-konstrukcyjnym.
Poszczególne tematy (zadania), stanowiące materiał nauczania, obejmują jedno ćwiczenie
dwugodzinne łub więcej takich ćwiczeń {praca na sali) oraz związaną z nimi samodzielną
pracą własną studentów/, tzw. pracą domową. Praca na sali i praca domowa tworzą zatem
pewną jednostką metodyczną. Niezbędne przy rozwiązywaniu zadań ogólne wiadomości
o zasadach i regułach zapisu konstrukcji student uzyskuje w ramach wykładów z tego
przedmiotu łub samodzielnej pracy.
Strukturę ćwiczeń przedstawioną w rozdziale dotyczącym metodyki nauczania należy
traktować jako jedną z możliwych. Stosunkowo bogaty materiał umożliwia realizację przyjętej
struktury ćwiczeń lub jej zmianę, co może wynikać z różnego ujęcia przedmiotu „zapis
konstrukcji" w siatce studiów i różnej liczby godzin przeznaczonych na ten przedmiot.
Metodykę nauczania oraz zasadniczą część zadań opracował autor, który przy doborze
materiału odpowiednio do przyjętej koncepcji układu treści, korzystał także z różnych źródeł
literatury. Na wyróżnienie w tym miejscu zasługuje zaczerpnięty z prac Profesora Janusza
Dietrycha materiał teoretyczny użyty do opracowania wprowadzenia, które ma istotne
znaczenie w układzie treści książki.
Autor będzie wdzięczny za wszelkie uwagi Czytelników, które prosimy przesyłać pod
adresem Wydawnictw Naukowo-Technicznych.
*' Funkcjonują również nazwy: grafika inżynierska, rysunek techniczny.
254260415.005.png
1.1. Własności i właściwości
środków technicznych
Do opisu środków technicznych jako sztucznych
układów materialnych używa się modelu przedsta-
wionego na rys. 1.1 i następujących pojęć: wejście I,
wyjście O, postać konstrukcyjna fi i działanie D.
danego przedmiotu ze względu na relację do innego
przedmiotu [11],
Wejściami i wyjściami mogą być energia, masa
i informacja. W klasyfikacji środków rozróżnia się
narzędzia i pomieszczenia. Szczególnym przypadkiem
narzędzi jest maszyna, pojmowana jako środek tech-
niczny, wykonujący żądane działanie dzięki dostar-
czonej energii. Jednym z wejść maszyny jest więc
zawsze energia.
W zależności od rodzaju wejść i wyjść można
wyróżnić klasy maszyn, w których występuje:
— energia,
—- energia i masa,
— energia i informacja,
— energia, masa i informacja.
W tabeli 1.1 podano wejścia i wyjścia kilku
typowych maszyn. Dane zaczerpnięto z prac Die-
trycha [5], [6],
n, D
1
ŚRODEK
0
TECHNICZNY
Rys. 1.1
Model środka technicznego
Działanie środka technicznego polega na prze-
kształceniu wejścia I w wyjście O. Aby to było
możliwe, musi istnieć środek techniczny o strukturze
i stanach uwarunkowanych konstrukcją. Konstrukcja
jako utwór jest abstrakcją, środek techniczny jako
wytwór jest konkretem.
Konstrukcja Ks jest wyznaczona wówczas, gdy
zostaną określone cechy konstrukcyjne
C k ={C g ,C m ,C d }
W podstawowych działaniach technicznych na utwo-
rach wyróżnia się projektowanie i konstruowanie.
Działania te polegają na przetwarzaniu informacji.
Na rysunku 1.2 przedstawiono model procesu
projektowania i konstruowania [6].
Wejściem do procesu projektowania I p jest infor-
macja o potrzebie, stanowiąca opis potrzeby, wyj-
ściem O p procesu projektowania są natomiast dane
o wejściu I, wyjściu O i działaniu D środka technicz-
nego, z czego wynika zarys postaci konstrukcyjnej II.
Na tym etapie działań mogą wystąpić dwa przy-
padki:
— na podstawie informacji o I, O, D, II środka
technicznego następuje zidentyfikowanie jednej z ist-
niejących konstrukcji Ks 0 ,
— treść projektu w postaci informacji
o I, O, D, n, jako wyjście z procesu projektowania,
gdzie:
C g — geometryczne cechy konstrukcyjne,
C m — materiałowe cechy konstrukcyjne,
C d — dynamiczne cechy konstrukcyjne.
Każdą z cech można przedstawić jako postać
konstrukcyjną FI; i układ wymiarów W,, czyli
Cj = (Ilj, W ; ) (i = g, m, d). Jako utwór konstrukcja ma
znaczenie operacyjne tylko wówczas, gdy zostanie
sporządzony zapis konstrukcji, czyli zapis cech kon-
strukcyjnych.
Konstrukcja jest własnością środka technicznego,
działanie natomiast — właściwością. Własność jest
cechą, którą można przypisać przedmiotowi wyłącznie
z relacji do tego przedmiotu, właściwość natomiast
jest pojmowana jako cecha identyfikująca możliwości
— 7
254260415.001.png
Zgłoś jeśli naruszono regulamin