Plansza I
Szeregowy polskich szwoleżerów gwardii w ubiorze wielkim-służbowym z lat 1807-1809.Początkowo pułk wyposażony miał być w dwa mundury kroju polskiego: paradny biały z karmazynowymi dodatkami i granatowo-karmazynowy wielki używany do służby. Stanowiło to pewne odstępstwo od zwyczajów mundurowych epoki, gdzie dla większości jednostek ubiory te były ze sobą tożsame. Białe kurtki nie przyjęły się jednak i już w początkach 1808 r. szeregowi i podoficerowie stawali do parady w mundurach służbowych. Również i oficerowie zrezygnowali wkrótce ze swoich biało-karmazynowych sortów - zwłaszcza, że okazały się one bardzo kosztowne i niezwykle trudne w utrzymaniu. Pozostałością po tym zestawie były karmazynowe spodnie ze srebrnymi lampasami noszone do granatowych kurtek przez oficerów starszych do szefa szwadronu włącznie. Patrz też plansza XVII.
Plansza II
1. Czapka szeregowych i podoficerów noszona przez cały czas istnienia pułkua - od czoła-z kitą i kordonamib - z bokuc - denko. 2. Czapka oficera młodszego z karmazynową żyłką aplikowaną srebrną nitką. 3. Czapka oficera wyższego z karmazynową żyłką i kwaterami pikowanymi srebrną nitką co 0,5-0,7 cm.
Plansza III
Czapka noszona tzw. "sposobem głowy" bez użycia podpinki.
Plansza IV
1. Czapka noszona przez szeregowych i podoficerów przez cały czas istnienia pułku. Egzemplarz bez kity i kordonów. Badacze wyróżniają dwa wzory czapek lekkokonnych. Pierwszy, będący w użyciu w początkach istnienia pułku, wyróżniał się niezbyt zgrabną kwaterą i dość masywna budową. Wzór drugi, który wszedł do użycia najprawdopodobniej rok później, był zdecydowanie bardziej elegancki, posiadał wystylizowaną kwaterę, oraz nieco szerszy otok i żyłkęa - ozdoba na naczelnym rogu czapki najczęściej w formie lwiej głowy z kółkiem do przetykania kordonówb - sznur naszyty na łączeniu kwatery i denkac - sznur naszyty na łączeniu kwaterd - kwatera najczęściej o wysokości od 10 do 14 cme - kokarda francuskaf - krzyż maltański, według tradycji mający upamiętniać konfederatów barskichg - ozdoba rogów kwatery czapkih - haczyk wmontowany w prawy róg kwatery służący do zawieszania podpinkii - podpinka łańcuszkowaj - żyłka maskująca łączenie kwater z otokiem, dla szeregowych i podoficerów biała, dla oficerów karmazynowa ze srebrnym ornamentemk - blacha naczelna l - otok wykonany z czarnej lakierowanej skóry o szerokości od 7,5 do 8,5 cmł - ozdobny guz podpinki, najczęściej w formie głowy lwam - daszekn - okucie daszka. 2. ozdoba rogów kwatery czapki. 3. ozdoba z naczelnego rogu czapki. 4. Żyłka z czapki szeregowych i podoficerów. 5. Kokarda ze srebrnym lub posrebrzanym krzyżem maltańskim, najczęściej o wymiarach 55 na 55 mm.
Plansza V
1. Czapka oficerska wzorowana na eksponacie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie. Egzemplarz pozbawiony kity, kordonów i ze zdekompletowana kokardą. 2. Żyłka z czapki oficerskiej. 3. Splot łańcuszka podpinki.
Plansza VI
1. Podczas niepogody i w warunkach polowych czapka chroniona była przy pomocy pokrowca z impregnowanego płótna.2. Pokrowiec na czapkę oficera.
Plansza VII
1. Podoficer starszy polskich szwoleżerów gwardii w ubiorze wielkim-służbowym. Po sposobie umieszczenia dodatków wnioskować można, że przedstawienie dotyczy okresu 1807-1809. Świadczy o tym ulokowanie naramiennika i akselbantów kolejno na ramieniu lewym i prawym. W 1809 r. po uzbrojeniu pułku w lance i zmianie nazwy na 1. Pułk Polskich Szwoleżerów Lansjerów Gwardii szeregowi i podoficerowie zamienili te elementy nosząc od tej pory naramiennik na ranieniu prawym, a akselbanty na lewym.2. Szabla francuska strzelców konnych gwardii, model 1802, należąca również do uzbrojenia polskich lekkokonnych.3. Pas główny z przymocowaną do niego żabką bagnetu i rapciami.4. Bagnet.5. Plecionki i chwosty kończące kordony przy czapce.6. Sposób sznurowania dolnej części spodni.
Plansza VIII
1. Ostrogi francuskiej kawalerii lekkiej. 2. Klamra z orłem cesarskim od pasa głównegoa - widok z przodub - widok z tyłu. 3. Szeregowy polskich szwoleżerów gwardii w ubiorze wielkim-służbowym z lat 1807-1809.
chrupacz