UCHWAŁA RADY NACZELNEJ ZHP HARCERSKI SYSTEM WYCHOWAWCZY.pdf
(
141 KB
)
Pobierz
1233793 UNPDF
UCHWAŁA RADY NACZELNEJ ZHP
HARCERSKI SYSTEM
WYCHOWAWCZY
wprowadzono
uchwałą RN ZHP nr 22 z dnia 4.04.1992 r.
wersja elektroniczna
http://www.zhp.org.pl
V-01-1992/04/04
V-01-1992/04/04
2
V-01-1992/04/04
Na podstawie § 45 pkt 4 Statutu ZHP Rada Naczelna ZHP uchwala, co
następuje:
Harcerski system wychowawczy – niezbywalny, historyczny dorobek myśli
i pracy tysięcy harcerskich instruktorów na przestrzeni ponad 80 lat – Bydgoski
Zjazd ZHP określił jako jedność zasad harcerskiego wychowania, metody
i programu (§ 4.1 Statutu ZHP).
Stosowanie harcerskiego systemu wychowawczego umożliwia każdemu,
kto czerpie twórczo z doświadczeń przeszłości – stały rozwój osobowości
zuchów, harcerzy, harcerzy starszych i instruktorów. Jest możliwe tylko wtedy,
gdy kierując się harcerskimi zasadami, realizowanymi z wykorzystaniem
harcerskiej metody, tworzymy program motywujący do kształtowania w sobie
cech i umiejętności potrzebnych w społeczeństwie. Rada Naczelna ZHP uważa,
że nie można komentować i systematyzować metodyki harcerskiej bez
jednoznacznego określenia elementów harcerskiego systemu wychowawczego:
ZASAD (idei), METODY i PROGRAMU.
ZASADY
Zasady harcerskie (inaczej harcerskie idee) są podstawowymi prawami
i regułami, które winny być przestrzegane przy realizacji harcerskiego systemu
wychowawczego. Określić je można jako DROGOWSKAZ, zbiór
pozytywnych doświadczeń przeszłości i jasno sprecyzowane cele harcerskiego
wychowania.
Podstawowe zasady harcerskie to:
SŁUŻBA, czyli czynna, pozytywna postawa wobec świata i drugiego
człowieka,
BRATERSTWO,
SAMOREALIZACJA, czyli wola nieustannego kształtowania i doskonalenia
własnej osobowości, praca nad sobą.
Dotyczą one przede wszystkim duchowego rozwoju człowieka
realizowanego poprzez: służbę Bogu, dążenie do prawdy i sprawiedliwości.
Odnosi się to również do kształtowania odpowiedzialności człowieka
wobec społeczeństwa, w trosce o pokój i pogłębienie wzajemnego zrozumienia
i współpracy, w różnych wymiarach: rodzina, społeczność lokalna, naród,
państwo i społeczność międzynarodowa. Rozwój jednostki musi odbywać się
z pełnym szacunkiem dla podstawowych wartości społecznych: wolności,
prawdy, sprawiedliwości, demokracji i samorządności, jak również dla świata
przyrody.
3
V-01-1992/04/04
Człowiek starający się kierować w życiu tak określonymi zasadami, jest
zawsze HARCERZEM, bez względu na światopogląd, wiek i przynależność
organizacyjną. Odbiciem harcerskich zasad są Obietnica i Prawo Zucha,
Przyrzeczenie i Prawo Harcerskie, Zobowiązanie Instruktorskie.
METODA
Wprowadzenie w życie zasad harcerskich odbywa się za pomocą metody
harcerskiej. Wskazuje ona SPOSÓB REALIZACJI harcerskiego wychowania.
Metoda harcerska decyduje o specyfice wychowania w harcerstwie; jest jego
fundamentem.
Można wskazać sześć podstawowych cech metody harcerskiej. Tylko
stosowanie ich wszystkich zapewnia prawidłowy przebieg harcerskiego
procesu wychowawczego.
1. Wychowanie metoda harcerską polega nie na walce ze złem, lecz na
BUDOWANIU DOBRA, a zatem odkryciu zalet i zdolności człowieka
oraz rozbudzeniu w nim chęci rozwoju tych cech. Harcerstwo uczy
postrzegania przede wszystkim tego, co pozytywne; pozwala to
wychowanemu wharcerstwie człowiekowi łatwiej akceptować świat,
otaczających go innych ludzi, a także siebie samego, a zatem nie poddawać
się złu, pesymizmowi, beznadziejności.
2. ODDZIAŁYWANIE WYCHOWAWCZE, choć odbywa się w zespole,
JEST SKIEROWANE NA JEDNOSTKĘ. Z każdym z członków zespołu
pracujemy oddzielnie, dostosowując stawiane przed nim oczekiwania do
jego możliwości i umiejętności. Harcerstwo dostrzega, kreuje i rozwija
w człowieku te indywidualne cechy, które pozwalają mu stawać się
wartościowym członkiem każdej społeczności.
3. Harcerska metoda zakłada PARTNERSTWO wszystkich członków Ruchu
w procesie wychowania; wszyscy są zarówno wychowującymi jak
i wychowywanymi. Instruktor pełni rolę „starszego brata” harcerza, dla
którego staje się wzorem do naśladowania; jego autorytet opiera się nie na
wszechwiedzy, wieku i funkcji, lecz na doświadczeniu, umiejętnościach,
aprzede wszystkim na postawie, zgodnej z harcerskimi zasadami.
Harcerstwo uczy odpowiedzialności; każdy czyn i postawa jest przykładem
harcerskiego wychowania i przez to oddziaływuje na innych. Podstawową
rolę spełnia tu utożsamianie się z małym zespołem – szóstką, zastępem,
patrolem - najważniejszym środowiskiem wychowawczym w harcerstwie.
Dzięki systemowi zastępowemu, który stanowi istotę metody, wychowanie
w harcerstwie może być skuteczne.
4
V-01-1992/04/04
4. Udział w harcerskim procesie wychowawczym jest całkowicie
DOBROWOLNY I ŚWIADOMY. Skuteczność wychowania zależy od
chęci poddania się temu działaniu, w naszym przypadku od jasno wyrażonej
woli przynależności do organizacji. Harcerstwo kształci umiejętność
świadomego podejmowania decyzji oraz konsekwencji przy ich realizacji.
5. Oddziaływanie wychowawcze jest POŚREDNIE. Wszystkie podejmowane
działania służą realizacji konkretnych celów wychowawczych. Harcerstwo
proponuje atrakcyjne zadania, których wykonanie jest społecznie
pożyteczne i służy rozwojowi wewnętrznemu człowieka.
6. Wychowanie metoda harcerską jest NATURALNE; podejmowane działania
wychowawcze są dostosowane do potrzeb i możliwości harcerskiego
zespołu i poszczególnych jego członków. Harcerstwo wskazuje konieczność
twórczego dostosowywania wychowania do warunków: inne są one
w mieście, inne na wsi, inne w drużynie z tradycjami, inne w nowo
zakładanym zastępie, inne w zespole chłopięcym, inne w dziewczęcym,
jeszcze inne w koedukacyjnym. Tylko wszystkie elementy metody
wykorzystywane równocześnie są skuteczne. Odrzucanie jednego z nich
zniekształca metodę. Przestaje ona wychowywać.
Istotne są także elementy, stosowane z powodzeniem przez wiele lat
funkcjonowania harcerskiego systemu wychowawczego:
- obrzędowość,
- zbiórka harcerska (zuchowa),
-włżycie z przyrodą (obóz, kolonia),
- gwiazdki i stopnie,
-awści (znaki służb),
- specjalności.
Ich istnienie dla prawidłowości harcerskiego wychowania nie budzi
wątpliwości. Wraz z czasem i ze zmianą warunków zewnętrznych zmienia się
jednak rola i ranga w harcerskim systemie wychowawczym.
PROGRAM
Program harcerski powstaje w drużynach. Stanowi TREŚĆ harcerskiego
wychowania. Odpowiada na potrzeby zuchów, harcerzy, harcerzy starszych
i instruktorów oraz kształtuje je. Drużynowy lub zespół dostosowuje treści
programowe do czasu, miejsca, warunków działania, oczekiwań społecznych,
potrzeb i możliwości członków zespołu.
Na program składają się konkretne ZADANIA, podejmowane przez zespół,
sposób ich realizacji, czyli METODYKA oraz ROZWIĄZANIA
5
Plik z chomika:
sias
Inne pliki z tego folderu:
POTRZEBY PSYCHICZNE DZIECI.pdf
(25 KB)
Cechy osób i temperamentów.doc
(24 KB)
Harcerstwo szkołą charakteru.doc
(49 KB)
Kara czy nagroda_konspekt.doc
(53 KB)
Podmiotowość wychowanka.doc
(68 KB)
Inne foldery tego chomika:
BEZPIECZEŃSTWO
GAWĘDA
HISTORIA HARCERSTWA i SKAUTINGU
instrukcje
INSTRUKCJE DLA INSTRUKTORA
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin