ei_05_2002_s_18-22.pdf
(
836 KB
)
Pobierz
R02.QXD
Rafa³ Kucharski
szybkoæ
wiat³owo-
Komunikacja optyczna za pomoc¹
niespójnego wiat³a widzialnego
o d³ugoci falowej od 380 nm
do 780 nm znana by³a od bardzo
dawna, jednak dopiero badania
nad korpuskularno-falow¹ natur¹
wiat³a, które prowadzono
w latach 60. XX wieku umo¿liwi³y
modulacjê wiat³a laserowego
sygna³em cyfrowym, co pozwoli³o
na przekazywanie informacji
za pomoc¹ przezroczystego
medium i sta³o siê podstaw¹
rozwoju transmisji wiat³owodo-
raturze pokojowej bez potrzeby
ch³odzenia. Od tego czasu roz-
wój technologii optycznej
dosta³ gwa³townego przyspie-
szenia, a po kilku latach prze-
badano i ustalono trzy okna
o dobrej przewodnoci
w wiat³owodach kwarcowych
wszystkie z zakresu czêstot-
liwoci bliskiej podczerwieni
o d³ugoci fali od 850 nm do
1550 nm. Opracowano te¿
ród³a wiat³a odpowiednie
do stosowania w transmisjach
optycznych.
Dopiero pod koniec XX wie-
ku nast¹pi³ prze³om w bada-
niach i okreleniu wielu zja-
wisk zachodz¹cych w wiat³o-
wodach oprócz podstawowe-
go prawa za³amania i odbicia
Snella rz¹dz¹cych rozcho-
dzeniem siê i zachowaniem
promieni wietlnych w orod-
kach nieliniowych. Uzyskanie
w 70. latach t³umiennoci do
4 dB/km w pierwszym oknie
transmisyjnym (d³ugoæ fali
0,85
m
m), a oko³o 0,4 dB/km
w drugim (d³ugoæ fali 1,3
m
m) i 0,2 dB/km w trzecim
(d³ugoæ fali 1,55
m
m), sta³o
siê prze³omowym momentem
rozwoju transmisji optycznej
w telekomunikacji. Osi¹gniêcie
szybkiej transmisji wiat³owo-
dowej na du¿ych dystansach
zaczê³o byæ realne. Czêstotli-
woci promieni wietlnych od-
powiadaj¹ce tym d³ugoci¹
fal siêgaj¹ 200 THz (2 · 10
14
Hz), co przynajmniej teoretycz-
nie umo¿liwia modulacjê z
szybkoci¹ tetaherców i uzys-
kiwanie olbrzymich przep³yw-
noci binarnych rzêdu poje-
dynczych Tb/s w jednym kana-
le optycznym i na jednej czês-
totliwoci wiat³a.
Ju¿ pierwsze badania nad
dostosowaniem wiat³owo-
dów do transmisji d³ugodys-
tansowej wyjani³y, ¿e jedn¹
z najwa¿niejszych przyczyn
uniemo¿liwiaj¹cych uzyskanie
³¹cza dalekiego zasiêgu jest
dyspersja, powoduj¹ca rozmy-
wanie siê impulsów w miarê
zwiêkszania odleg³oci sygna-
³u od jego ród³a. Zjawisko to,
istotnie ograniczaj¹ce zasiêg
transmisji wiat³owodowej,
zwiêkszy³o zainteresowanie
materia³ami optycznymi o mi-
nimalnym wspó³czynniku dys-
persji w zakresie transmitowa-
nych sygna³ów optycznych.
Pocz¹tkowo do komunikacji
u¿ywano (zerowej lub bliskiej
zeru) szk³a kwarcowego z na-
rykañska firma Corning
Glass, jako pierwsza na
wiecie, wyprodukowa³a me-
dium transmisyjne w postaci
w³ókna szklanego. Jego t³u-
mienie by³o mniejsze ni¿ 20
dB/km (d³ugoæ fali 850 nm).
wiat³owód ten nadawa³ siê
do transmisji sygna³ów na
niezbyt du¿ych odleg³ociach.
W ten sposób powsta³a pierw-
sza generacja wiat³owodo-
wa, a zapocz¹tkowa³y j¹ dwa
znacz¹ce osi¹gniêcia technolo-
giczne. Pierwszym z nich by³o
opanowanie procesu produkcji
w³ókna kwarcowego na tyle
czystego, aby t³umiennoæ nie
by³a wy¿sza ni¿ 4 dB/km dla
d³ugoci fali wietlnej poni¿ej
1000 nm, a drugim by³a kon-
strukcja lasera pó³przewodni-
kowego, którego podstaw¹ by³
kryszta³ arsenku galu GaAs i
który móg³ dzia³aæ w tempe-
18
www.elektro.info.pl
5/2002
P
od koniec 60. lat ame-
turalnej dyspersji SiO
2
, uzyska-
nej dla fali o czêstotliwoci
1310 nm, czyli w tzw. drugim
oknie transmisyjnym wiat³o-
wodu. Rozwi¹zanie takie za-
pewni³o wymianê informacji
przez w³ókno na dystansie 80-
100 km i zapocz¹tkowa³o dru-
g¹ generacjê techniki wiat³o-
wodowej.
Istotnym krokiem w tej dzie-
dzinie by³o opracowanie
i wdro¿enie do seryjnej produk-
cji w³ókien wiat³owodowych
z zerow¹ lub niewielk¹ dysper-
sj¹ w trzecim oknie optycznym
1550 nm, o obni¿onej t³u-
miennoci jednostkowej. Da³o
to mo¿liwoæ zwiêkszenia
maksymalnego zasiêgu do oko-
³o 200 km bez stosowania re-
generatorów sygna³u. Z kolei
zast¹pienie regeneratorów
przez wzmacniacze z domiesz-
k¹ erbu EDFA, dzia³aj¹ce
w trzecim oknie o obni¿onej
t³umiennoci, pozwala³o na
unikniêcie k³opotliwej konwer-
sji sygna³ów optycznych do
postaci elektrycznej. Przez zas-
tosowanie wzmacniaczy EDFA
sta³a siê mo¿liwa jednoczesna
i równoleg³a transmisja kilku-
dziesiêciu, a nawet kilkuset op-
tycznych kana³ów transmisyj-
nych, ulokowanych w jednym
w³óknie wiat³owodu o ró¿-
nych d³ugociach fal, miesz-
cz¹cych siê w trzecim oknie
transmisyjnym z wykorzysta-
niem zjawiska zwielokrotnienia
falowego nazwanego WDM
(Wavelength Division Multiple-
xing).
Technologie wiat³owodo-
we pozwalaj¹ na transmisjê
w jednym kanale w³ókna op-
tycznego z przep³ywnoci¹ do
40 Gb/s, zrealizowanych
w technice zwielokrotnienia
z podzia³em czasowym TDM.
Daje to mo¿liwoæ jednoczes-
nej transmisji prawie 150 000
jednokierunkowych przekazów
g³osowych dla porównania
wieloparowy kabel miedziany
to ok. 500 rozmów, a ³¹cza
satelitarne ok. 2000 rozmów.
Wydaje siê, ¿e rewolucja
w przekazach optycznych nie
ma granic, a transmisje zajmu-
j¹ coraz szerszy zakres czêstot-
liwoci sygna³ów prowadzo-
nych we w³óknach wiat³o-
wodu. Teoretyczna szerokoæ
pasma w trzecim oknie siêga
15 THz i stopniowo wype³nia
siê transmitowanymi sygna³a-
mi u¿ytkowymi. Du¿e nadzieje
wi¹¿e siê z kolejnym pasmem
(1625 nm), którego eksploata-
cja dopiero siê rozpoczyna.
T³umiennoci jednostkowe
produkowanych w³ókien siê-
gaj¹ wartoci 0,15 dB/km, co
wyd³u¿a zasiêg transmisji bez
stosowania wzmacniaczy op-
tycznych, a stosowanie regene-
ratorów elektronicznych prak-
tycznie zosta³o ju¿ wyelimino-
wane przez wprowadzenie
wzmacniaczy EDFA i terabito-
wych przezroczystych prze-
³¹czników optycznych MEMS
(Misro-Electro-Mechanical Sys-
tems). Daje to mo¿liwoæ two-
rzenia sieci bez ograniczonego
zasiêgu i o gigantycznych
przep³ywnociach. Era wiat-
³owodu trwa, a koszt produk-
cji szklanego w³ókna staje siê
coraz mniejszy i jest ju¿ porów-
nywalny z wytworzeniem trady-
cyjnego przewodu miedzia-
nego.
zasady
transmisji
wiat³o, jak ka¿da inna fala
elektromagnetyczna, okrelone
jest przez dwa charakterystycz-
ne parametry: czêstotliwoæ
i d³ugoci fali. wiat³o widzial-
ne, które mieci siê w zakresie
od 770 nm do 330 nm, nie jest
w³aciwie u¿ywane do trans-
misji danych. Jednym z powo-
dów jest mo¿liwoæ ³atwej in-
terferencji z promieniowaniem
s³onecznym. W tradycyjnej ko-
munikacji wiat³owodowej
wykorzystuje siê niewidzialne
promieniowanie
wiat³a,
F
Przyk³adowe wartoci wspó³czynników za³amania wiat³a
Orodek przewodz¹cy
Wspó³czynnik za³amania (n)
tym szerszy mo¿e byæ zakres
transmitowanych przez w³ók-
no czêstotliwoci, a przep³yw-
noæ bitowa takiego strumienia
wy¿sza. Do transmisji stosuje
siê powszechnie jedno z dwóch
typowych róde³: ³atwe i ma-
sowe w produkcji diody elekt-
roluminescencyjne LED (Light-
Emitting Diode) oraz diody la-
serowe LD, które s¹ bardziej
zaawansowane technologicz-
nie. Proste w konstrukcji diody
LED s¹ u¿ywane do transmisji
na krótkich odcinkach wiat-
³owodu, najczêciej w sie-
ciach LAN. Diody te wytwarza-
ne s¹ na pod³o¿u arsenku ga-
lu GaAs (dla pierwszego okna
transmisyjnego) oraz z fosforku
indu InP (dla drugiego okna).
Oznacza to, ¿e nadaj¹ siê one
jedynie do generowania sygna-
³ów optycznych dla wiat³o-
wodów wielomodowych MMF
(Multimode Fiber). Wród
wspó³czenie produkowanych
róde³ wiat³a stosowanych
w transmisjach szerokopasmo-
wych wiêksze znaczenie maj¹
diody laserowe, które wyko-
rzystuj¹ zjawisko emisji wymu-
szonej i s¹ przydatne g³ównie
w transmisjach d³ugodystan-
sowych, prowadzonych przez
w³ókna jednomodowe SMF.
Germanowe umo¿liwiaj¹ za-
dawalaj¹cy odbiór w trzech
oknach optycznych (750-1600
nm). Fotodetektory na bazie
arsenków s¹ odpowiednie dla
fal od 1000 nm, a¿ do fal
o d³ugoci 1700 nm.
Powietrze
1
Woda
1,33
Alkohol
1,36
Kwarc syntetyczny
1,46
Szk³o
1,5
Chlorek sodu
1,54
Szafir
1,8
optyka
wiat³owodo-
wa
Arsenek galu GaAs
3,35
Krzem
3,5
GaAs domieszkowany glinem
3,6
Zjawisku rozchodzenia siê
wiat³a towarzyszy wiele linio-
wych zjawisk optycznych oraz
nieliniowych zjawisk falowych.
Najwa¿niejsze z nich to: za³a-
manie i odbicie wiat³a, pola-
ryzacja, absorbcja, dyfracja
promienia wietlnego, interfe-
rencja fal, dyspersja (chroma-
tyczna, modowa, falowodowa
i polaryzcyjna). Najwiêkszy
wp³yw na przebieg transmisji
w poszczególnych orodkach
maj¹ wspó³czynniki za³ama-
nia wiat³a bêd¹ce charakte-
rystyczn¹ cech¹ medium tran-
sportowego. Wspó³czynnik za-
³amania wiat³a okrela, ile
razy szybkoæ wiat³a w prze-
zroczystym orodku transmi-
syjnym jest mniejsza ni¿
w pró¿ni.
German
4
Kabel Minibrekout
Iloæ w³ókien
rednica
Waga
Promieñ
zewnêtrzna
giêcia
mm
kg/km
mm
4
5
16
70
6
6
29
90
8
6
29
90
12
7,5
36
100
16
9
73
100
24
14
164
100
48 17,3 249 150
Zakres temperatur, w których mo¿e pracowaæ kabel 40 do 60°C
g³ównie z zakresu fal podczer-
wieni IR, znajduj¹ce siê bez-
porednio poni¿ej czêstotli-
woci wiat³a widzialnego
w czterech kolejnych oknach:
850 nm, 1310 nm, 1550 nm,
1625 nm.
We wspó³czesnych syste-
mach optycznych uzyskuje siê
szerszy zakres czêstotliwoci
promieniowania, mieszcz¹cego
siê w granicach 700-1700
nm. Do lokalizacji b³êdów na
traktach wiat³owodowych
u¿ywa siê wiat³a widzialne-
go o d³ugoci 670 nm, a abo-
nencki dostêp sieciowy na ma-
³ym dystansie realizuje siê za
porednictwem promieniowa-
nia 780 nm. Promieniowanie
o d³ugoci 1625 nm stosuje
siê obecnie do testowania
w³ókien wiat³owodowych
w trakcie ich normalnej pracy
w aplikacjach d³ugodystanso-
wych. Bliskoæ pierwszego ok-
na transmisyjnego i zakresu
wiat³a widzialnego powodu-
je, ¿e w niektórych systemach
transmisyjnych mo¿liwa jest
obserwacja wiat³a bêd¹cego
nonikiem informacji w wiat-
³owodzie.
odbiorniki
wiat³a
zjawisko
dyspersji
Do odbioru promienia
wietlnego stosuje siê jeden
z dwóch typów detektorów: fo-
todiodê PIN (Positive Intrinsic
Negative Photodiode) lub foto-
diodê lawinow¹ APD (Avalan-
che Photodiode). Fotodetektory
mo¿na podzieliæ na trzy grupy
ze wzglêdu na rodzaj materia-
³ów detekcyjnych: krzemowe,
germanowe oraz tworzone na
bazie arsenków. Fotodetektory
krzemowe s¹ najlepszym roz-
wi¹zaniem w zakresie wiat³a
widzialnego (do 1000 nm).
Dyspersja wiat³owodowa
powoduje, ¿e w trakcie przesy-
³ania impulsów wietlnych
przez medium transmisyjne
ulegaj¹ one deformacji. Ronie
ona wraz z przyrostem odleg-
³oci od ród³a wiat³a.
Ca³kowita dyspersja wiat³o-
wodu sk³ada siê z trzech
sk³adników: dyspersji chroma-
tycznej (materia³owej), modo-
wej (modalnej) i falowodowej.
Najwiêksze znaczenie na ogól-
n¹ wartoæ ma dyspersja ma-
teria³owa. Wp³ywaj¹c w pro-
cesie produkcyjnym w³ókna
generowanie
wiat³a
Typ zastosowanego w³ókna
krzemowego i charakterystyka
spektralna ród³a okrelaj¹
podstawowe w³aciwoci ³¹-
cza wiat³owodowego. Im
zakres widma promieniowania
ród³a wiat³a jest wê¿szy,
20
www.elektro.info.pl
5/2002
(przez domieszkowanie krzemu
pierwiastkami rzadkimi) na
zmianê wspó³czynnika za³a-
mania wiat³a medium trans-
misyjnego, mo¿na uzyskaæ
dwa zasadniczo ró¿ne rodzaje
dyspersji: normaln¹, przy któ-
rej fale d³u¿sze przemieszcza-
j¹ siê szybciej ni¿ fale krótsze
i anormaln¹ o dzia³aniu od-
wrotnym. Typowe wiat³owo-
dy wykazuj¹ zerow¹ dyspersjê
dla fali 1310 nm oraz dysper-
sjê normaln¹ dla fal krótszych
i anormaln¹ dla d³u¿szych.
o wielkoæ zale¿-
n¹ od koncentra-
cji domieszki.
wymiary
rednica wiat-
³owodu okrela-
na jest w mikro-
nach podaje siê
rednicê rdzenia
i pow³oki zew-
nêtrznej. Produ-
kowane wiat³o-
wody jednomodo-
we maj¹ rednice
rdzenia od 4 do
10 mikronów, ale
typowo jest to 9
m
m, przy redni-
cy pow³oki zew-
nêtrznej 125
m
m.
W wiat³owo-
dach wielomodo-
wych rednica
rdzenia mieci
siê w zakresie od
50 do 100
m
m,
a najbardziej typowe s¹ dwie
wartoci 50 oraz 62,5
m
m. Dla
takich wiat³owodów rednica
zewnêtrzna p³aszcza zale¿y
od struktury wewnêtrznej i wy-
nosi od 125 do 140
m
m dla
wiat³owodów ze wspó³czyn-
nikiem gradientowym oraz od
125 do 1050
m
m ze skoko-
wym. Najczêciej spotykana
znormalizowana rednica zew-
nêtrzna p³aszcza wiat³owo-
du wynosi 125
m
m, a rednica
budowa w³ókna
wiat³owód telekomunika-
cyjny to w³ókno szklane o us-
talonej b¹d zmiennej charak-
terystyce za³amania wiat³a,
które ma centralnie umieszczo-
ny rdzeñ przewodz¹cy wiat-
³o, otoczony cylindrycznym
p³aszczem odbijaj¹cym pro-
mieniowanie wietlne i zewnê-
trzn¹ lakierowan¹ pow³ok¹,
nadaj¹c¹ mu odpowiedni¹
wytrzyma³oæ mechaniczn¹.
Medium transmisyjnym jest
rdzeñ o przekroju ko³owym,
wykonany ze szk³a krzemion-
kowego. P³aszcz otaczaj¹cy
rdzeñ jest wykonany z czystego
szk³a kwarcowego, natomiast
sam rdzeñ w³ókna jest do-
mieszkowany germanem lub
innymi pierwiastkami rzadkimi,
co zwiêksza wspó³czynnik za-
³amania wiat³a w rdzeniu
wraz z pokryciem lakierowym
250
m
m (mo¿liwe równie¿
500 oraz 900
m
m).
bcyjnych na wszelkiego rodza-
ju domieszkach oraz zanie-
czyszczeniach w materiale
rdzenia, a tak¿e na skupiskach
jonów OH
i atomów metali
bêd¹cych produktem ubocz-
nym w procesie tworzenia
w³ókna. Charakterystyka
czêstotliwociowa wiat³owo-
du wyró¿nia cztery zakresy
F
t³umiennoæ
jednostkowa
Wyra¿ana jest w dB/km
i okrela wielkoæ strat absor-
o obni¿onej t³umiennoci,
tzw. okna optyczne, odpowia-
daj¹ce nastêpuj¹cym d³ugo-
ciom fali: 850 nm, 1310 nm,
1550 nm, 1625 nm.
zwi¹zana wy³¹cznie z lokaln¹
zmian¹ jednorodnoci struktu-
ry wiat³owodu, pod warun-
kiem precyzyjnego naprowa-
dzenia i centrowania osi ³¹czo-
nych w³ókien przed ich spaja-
niem.
czo³owej wykonywany jest ma-
szynowo.
nie rodowiska zewnêtrznego,
stosuje siê kable ze wzmocnio-
n¹ pow³ok¹. W grupie tej
zwracaj¹ uwagê kable opance-
rzone, ocynkowane z drutem
stalowym lub owiniête lakiero-
wan¹ tam¹ stalow¹ przez-
naczone s¹ one do bezpored-
niego zakopywania w ziemi
i stosowania na terenach o du-
¿ym zagro¿eniu uszkodzeniami
mechanicznymi.
Inn¹ grupê stanowi¹ ró¿ne-
go rodzaju kable napowietrzne:
samonone lub podwieszane.
Kable samonone maj¹
przekroje ko³owe lub ósemko-
we, a ich elementem nonym
mo¿e byæ dielektryk lub linka
stalowa. Wspó³czesnym roz-
wi¹zaniem s¹ kable podwie-
szane mocowane, np. do
przewodów odgromowych linii
energetycznych. Stosuje siê
trzy metody podwieszania: pod
przewodem przy pomocy spi-
ralnie owijanych tam, owijane
rubowo wokó³ przewodu
nonego oraz pod przewodem
za pomoc¹ regularnie umiesz-
czonych zacisków. Bardzo
czêsto stosowane s¹ kable
umieszczane w kanalizacji
ciekowej. Charakteryzuj¹ siê
one du¿¹ odpornoci¹ na spe-
cyficzne warunki rodowisko-
we.
kable optyczne
Ze wzglêdu na konstrukcjê
wyró¿nia siê nastêpuj¹ce ro-
dzaje kabli wiat³owodowych:
n
konstrukcje tubowe, za-
wieraj¹ce w³ókna wiat³owo-
dowe umieszczone luno w tu-
bach, zwykle w jednej znajdu-
j¹ siê 4, 6 lub 12 w³ókien;
kable tubowe mo¿na podzieliæ
na takie, gdzie wokó³ central-
nie umieszczonej tuby znajduje
siê element wytrzyma³ocio-
wy oraz na takie, gdzie wokó³
elementu wytrzyma³ociowe-
go (dielektrycznego) skrêcane
s¹ tuby wraz z elementami wy-
pe³niaj¹cymi, a wolne przest-
rzenie zazwyczaj wype³niane
s¹ ¿elem zabezpieczaj¹cym
przed przenikaniem wilgoci;
n
kable rozetowe, w któ-
rych centralny element wytrzy-
ma³ociowy ma wyprofilowa-
ne spiralne rowki zawieraj¹ce
w³ókna wiat³owodowe; kab-
le takie obecnie s¹ bardzo
rzadko stosowane;
n
kable typu cis³a tuba
(obiektowe) u¿ywane s¹ do
po³¹czeñ wewn¹trz budyn-
ków, a ka¿de w³ókno znajduje
siê w buforze 900
m
m posiada-
j¹cym odmienny kolor;
n
kable stacyjne dzielimy
na pojedyncze (simplex) i po-
dwójne (duplex) s³u¿¹ naj-
czêciej do wykonywania kab-
li po³¹czeniowych i do kroso-
wania prze³¹cznic.
Do wykonywania po³¹czeñ
zewnêtrznych najbardziej od-
powiednie s¹ kable tubowe,
które uk³ada siê najczêciej
w kanalizacji pierwotniej lub
wtórnej. W sytuacji, gdy kable
mog¹ byæ nara¿one na dzia³a-
³¹czenie
wiat³owodów
z³¹cza
wiat³owodo-
we
W praktyce stosuje siê dwa
zasadnicze sposoby po³¹czeñ:
roz³¹czne i trwa³e.
Po³¹czenia roz³¹czne
przeznaczone s¹ do przed³u-
¿ania kabli wiat³owodowych
lub ³¹czenia z sieci¹ teleinfor-
matyczn¹ i musz¹ zapewniæ
powtarzalnoæ parametrów
w kolejnych wielokrotnych po-
³¹czeñ torów wiat³owodo-
wych. Uzyskanie jak najmniej-
szych strat wymaga jednak pre-
cyzyjnej obróbki elementów
z³¹czki, prawid³owego osio-
wania w³ókna, czystoci ³¹-
czonych elementów oraz odpo-
wiedniego zbli¿enia powierzch-
ni czo³owych ³¹czonych
wiat³owodów.
Powierzchnie czo³owe nie
mog¹ siê stykaæ, poniewa¿
ulegn¹ wzajemnemu zaryso-
waniu, po³¹czenia roz³¹czne
natomiast wnios¹ wiêksze
straty do torów wiat³owodo-
wych ni¿ po³¹czenia trwa³e.
Zazwyczaj na z³¹czce tego ty-
pu uzyskuje siê straty nie
wiêksze ni¿ 3 dB.
Po³¹czenia trwa³e umo¿-
liwiaj¹ wykonanie d³ugodys-
tansowych i strukturalnie jed-
norodnych linii transmisyjnych.
Trwa³e po³¹czenia wiat³o-
wodowe, wykonywane pocz¹t-
kowo metod¹ wklejania w³ó-
kien s¹ zastêpowane przez
spawy termiczne, w których
uzyskuje siê t³umiennoæ
przejcia sygna³u poni¿ej 0,1
dB. Wielkoæ strat wprowadza-
na przez takie z³¹cze jest
Wród typów produkowa-
nych z³¹cz wyró¿nia siê dwie
grupy kontaktowych z³¹cz
optycznych jedn¹ do ³¹cze-
nia pojedynczych w³ókien
(simplex), a drug¹ do ³¹czenia
par w³ókien (duplex). Ze
wzglêdu na konstrukcjê z³¹cz
pojedynczych, najwiêksz¹ po-
pularnoæ zdoby³y z³¹czki ty-
pu FC (z gwintowan¹ obudo-
w¹), ST (z tulej¹ bagnetow¹)
oraz SC (przekrój prostok¹tny).
Ponadto bardzo popularne s¹
z³¹cza typu E2000 oraz LC.
Najczêciej stosowane z³¹cza
duplexowe to SC, MTRJ, Es-
con, FDDI. W³asnoci optycz-
ne wszystkich z³¹cz powodu-
j¹, ¿e straty wtr¹ceniowe nie
przekraczaj¹ 0,5 dB. Prefero-
wana wspó³czenie technika
stykowego kontaktu czo³owych
powierzchni w³ókien pozwala
uzyskaæ minimalne straty na
z³¹czu optycznym, zachowu-
j¹c jednoczenie wysoki po-
ziom reflektancji wstecznej RL.
Takie rozwi¹zanie wymaga
wysokiej precyzji wykonania
czo³a z³¹cza i zachowania od-
powiedniej krzywizny otaczaj¹-
cej w³ókno. W tego typu z³¹-
czach reflektancja wsteczna nie
spada poni¿ej 40 dB dla szlifu
PC i osi¹ga wartoci ok. 60 dB
dla szlifu APC. Dla otrzymania
odpowiedniej geometrii z³¹cz
proces szlifowania powierzchni
SOTRONIC
30-658 Kraków, ul. £u¿ycka
28
tel. (012) 655-32-25
fax (012) 425-62-95
22
www.elektro.info.pl
5/2002
Plik z chomika:
lupi_84
Inne pliki z tego folderu:
ei_05_2002_s_03.pdf
(65 KB)
ei_05_2002_s_04.pdf
(443 KB)
ei_05_2002_s_06-11.pdf
(701 KB)
ei_05_2002_s_12-16.pdf
(327 KB)
ei_05_2002_s_18-22.pdf
(836 KB)
Inne foldery tego chomika:
2001_01
2001_02
2002_01
2002_02
2002_03
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin