Różewicz Tadeusz.pdf
(
72 KB
)
Pobierz
12384094 UNPDF
Tadeusz Różewicz
Domowe ćwiczenie na temat
aniołów
Anioły
strącone
są podobne
do płatków sadzy
do liczydeł
do gołąbków nadziewanych
czarnym ryżem
są tez podobne do gradu
pomalowanego na czerwono
do niebieskiego ognia
z żółtym językiem
strącone anioły
są jak otwarte okna kamienicy
jak krowie oczy
jak ptasie szkielety
jak spadające samoloty
jak muchy na płucach pad łych żołnierzy
jak struny jesiennego deszczu
co łączą usta z odlotem ptaków
anioły strącone
są podobne
do mrówek
do księżyców, które wciskają się
za zielone paznokcie umarłych
anioły w raju
są podobne do wewnętrznej strony
uda
niedojrzałej dziewczynki
milion aniołów
wędruje
po dłoniach kobiety
są pozbawione pępka
piszą na maszynach do szycia
długie poematy w formie
białego żagla
ich ciała można szczepić
na pniu oliwki
są jak gwiazdy
świecą w miejscach wstydliwych
są czyste jak trójkąty i koła
mają w środku
ciszę
śpią na suficie
spadają kroplą po kropli
List do ludożerców
Kochani ludożercy
nie patrzcie wilkiem
na człowieka
który pyta o wolne miejsce
w przedziale kolejowym
Kochani ludożercy
nie wykupujcie wszystkich
świec sznurowadeł i makaronu
Nie mówcie odwróceni tyłem:
ja mnie mój moje
mój żołądek mój włos
mój odcisk moje spodnie
moja żona moje dzieci
moje zdanie
zrozumcie
inni ludzie też mają
dwie nogi i siedzenie
Kochani ludożercy
poczekajcie chwilę
nie depczcie słabszych
nie zgrzytajcie zębami
zrozumcie
ludzi jest dużo będzie jeszcze
więcej więc posuńcie się trochę
ustąpcie
Kochani ludożercy
nie zjadajmy się Dobrze
bo nie zmartwychwstaniemy
Naprawdę
Ojciec
Idzie przez moje serce
stary ojciec
nie oszczędzał w życiu
nie składał
ziarnka do ziarnka
nie kupił sobie domku
ani złotego zegarka
jakoś nie zebrała się miarka
Kto jest poetą
poetą jest ten który pisze wiersze
i ten który wierszy nie pisze
poetą jest ten który zrzuca więzy
i ten który więzy sobie nakłada
poetą kest ten który wierzy
i ten który uwierzyć nie może
Żył jak ptak
śpiewająco
z dnia na dzień
ale
powiedzcie czy może
tak żyć niższy urzędnik
przez wiele lat
poetą jest ten który kłamał
i ten którego okłamano
poetą jest ten co ma usta
i ten który połyka prawdę
Idzie przez moje serce
ojciec
w starym kapeluszu
pogwizduje
wesołą piosenkę
I wierzy święcie
że pójdzie do nieba
ten który upadał
i ten który się podnosi
poetą jest ten który odchodzi
i ten który odejść nie może
Czarny autobus
Ten czarny autobus
jest inny niż stado czerwonych
kipiący jak garnek
na blasze
Bursztynowy ptaszek
Jesień
ptaszek bursztynowy
przejrzysty
z gałązki na gałązkę
nosi kroplę złota.
W środku jeden pasażer
cierpliwy i podłużny
w drewnianym płaszczu
zapięty na ostatni gwóźdź
wysiądzie na ostatnim przystanku
Jesień
ptaszek rubinowy
świetlisty
z gałązki na gałązkę
nosi kroplę krwi.
Do tego autobusu nikt się nie pcha
po trupach
wprost przeciwnie
Pomalujmy wszystkie autobusy
na czarno z białym paskiem
ich melancholijny wygląd
skłoni ludzi
do wzajemnej życzliwości
przy wsiadaniu
i przy wysiadaniu
Jesień
ptaszek lazurowy
umiera
z gałązki na gałązkę
kropla deszczu spada.
Ocalony
Cierń
Mam dwadzieścia cztery lata
ocalałem
prowadzony na rzeź.
nie wierzę
nie wierzę od przebudzenia
do zaśnięcia
To są nazwy puste i
jednoznaczne:
człowiek i zwierzę
miłość i nienawiść
wróg i przyjaciel
ciemność i światło.
nie wierzę od brzegu do brzegu
mojego życia
nie wierzę tak otwarcie
głęboko
jak głęboko wierzyła
moja matka
Człowieka tak się zabija jak
zwierzę
widziałem:
furgony porąbanych ludzi
którzy nie zostaną zbawieni.
nie wierzę
jedząc chleb
pijąc wodę
kochając ciało
Pojęcia są tylko wyrazami:
cnota i występek
prawda i kłamstwo
piękno i brzydota
męstwo i tchórzostwo.
nie wierzę
w jego świątyniach
kapłanach znakach
czytam jego przypowieści
proste jak kłos pszenicy
i myślę o bogu
który się nie śmiał
Jednako waży cnota i występek
widziałem:
człowieka który był jeden
występny i cnotliwy.
myślę o małym
bogu krwawiącym
w białych
chustach dzieciństwa
Szukam nauczyciela i mistrza
niech przywróci mi wzrok słuch i
mowę
niech jeszcze raz nazwie rzeczy i
pojęcia
niech oddzieli światło od
ciemności.
o cierniu który rozdziera
nasze oczy usta
teraz
i w godzinie śmierci
Mam dwadzieścia cztery lata
Ocalałem
prowadzony na rzeź.
Plik z chomika:
maria_
Inne pliki z tego folderu:
Apollinaire Guillaume-Loreley.pdf
(57 KB)
Barańczak Stanisław.pdf
(75 KB)
Auden W_H_.pdf
(49 KB)
Achmatowa Anna ....pdf
(65 KB)
Bocian Marianna.pdf
(31 KB)
Inne foldery tego chomika:
[Audio]
Anna Romantowska i Krzysztof Kolberger - 2001 - Strofy dla Ciebie
Antologia polskiej poezji XXw
Asnyk Adam
Baczyński Krzysztof Kamil
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin