1_2007.pdf

Kto odrzuca Kościół,

odrzuca

Chrystusa

Kto odrzuca Kościół,

Kochani Czytelnicy!

W numerze:

W czasach komunizmu wielu duchownych i świeckich zostało

zamordowanych, więzionych i okrutnie torturowanych, a tylko

nieliczni ulegli i podpisali zgodę na współpracę. Ojciec Święty

Benedykt XVI tak mówił do polskich kapłanów: „Na jak wielkie

próby byliście wystawiani w nie tak dawnych czasach! Pamiętajmy

o heroicznych świadkach wiary i ufności, którzy oddali swe życie

Bogu i ludziom, (…) którzy pozostali prawi, autentyczni i dobrzy,

nie ulegając zwątpieniu, nie tracąc wiary (…), którzy nie ulegali

siłom ciemności”.

Równocześnie Ojciec Święty uświadomił nam wtedy prawdę

o Kościele: „Wierzymy, że Kościół jest święty, ale są w nim

ludzie grzeszni. Trzeba odrzucić chęć utożsamiania się jedynie

z bezgrzesznymi. Jak mógłby Kościół wykluczyć ze swojej wspólnoty

ludzi grzesznych? To dla ich zbawienia Chrystus wcielił się, umarł

i zmartwychwstał…” (25 maja 2006 r.).

Podczas pielgrzymki do Ojczyzny w 1997 r. Sługa Boży

Jan Paweł II pragnął przebudzić nas z duchowego letargu, abyśmy

na nowo odkryli, jak wielkim darem i przywilejem jest przynależność

do Chrystusowego Kościoła: „Kościół jest przecież naszą duchową

matką, Jemu zawdzięczamy to, że »zostaliśmy nazwani dziećmi

Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy« (1 J 3, 1). (…) Kościół

jest Ciałem Chrystusa (…). NIE powiedziane Kościołowi byłoby

również NIE powiedzianym Chrystusowi (…); to prawda,

że Kościół jest rzeczywistością także ludzką, która niesie w sobie

wszystkie ograniczenia i niedoskonałości. Składa się bowiem

z ludzi grzesznych i słabych. Czyż Chrystus sam nie chciał, by nasza

wiara w Kościele zmierzyła się z tą trudnością? (…) Trzeba, abyśmy

byli wiernymi dziećmi Kościoła, który tworzymy. Jeśli naszą wiarą

i życiem mówimy TAK Chrystusowi, to trzeba również powiedzieć

TAK Kościołowi. (…) Wady i słabości ludzi Kościoła powinny

przyczyniać się do wzrostu miłości w sercu tego, kto chce być

żywym, zdrowym, cierpliwym członkiem Kościoła. Tak postępują

dobrzy synowie, tak czynią święci” (Częstochowa, 4.06.1997 r.).

Kochani Czytelnicy! Zobowiążmy się do codziennej modlitwy

różańcowej w intencji tych naszych braci i sióstr, którzy są na drogach

prowadzących do zerwania jedności z Chrystusem i Jego Kościołem.

Propagujcie Miłujcie się! w swoich środowiskach, aby światło

i prawda Ewangelii mogły docierać do ludzkich serc pogrążonych

w ciemnościach niewiary i niewoli grzechu.

Przygotowujemy się do kolejnych wydań naszego pisma

w językach: rosyjskim, angielskim, słowackim, węgierskim

i rumuńskim. Wszędzie tam, gdzie dociera Miłujcie się! , staje się ono

wizytówką Kościoła katolickiego i ważnym narzędziem ewangelizacji.

Dzięki niemu wielu ludzi odnalazło swoją drogę do Boga. W imieniu

ogromnej rzeszy czytelników w krajach byłego ZSRR, Afryce, Indiach

pragniemy serdecznie podziękować wszystkim Ofiarodawcom.

Wspierając modlitwą i ofiarą to dzieło ewangelizacji, pełnicie

wielkie czyny miłosierdzia. O Was wszystkich pamiętamy codziennie

w modlitwie różańcowej i koronce do Miłosierdzia Bożego,

a raz w tygodniu w Waszych intencjach odprawiana jest Msza św.

Dzielcie się z innymi skarbem wiary. Piszcie i przysyłajcie do redakcji

swoje świadectwa. Niech Duch Święty napełni Was darami radości

i pokoju, abyście byli czytelnymi świadkami Bożego Miłosierdzia.

ks. M. Piotrowski TChr z zespołem redakcyjnym

Z ciemności do światła

Wezwanie z Tre Fontane

Ewangelia jak chleb

Prawda was wyzwoli. Nawrócenie świadka

Jehowy (cz. 2)

Sensacje świadków Jehowy

Z Góry Błogosławieństw na Kalwarię

Kościół w PRL – Kościół Męczenników (cz. I)

W Tobie znajduję wszystko,

czego serce moje zapragnąć może

Pan Jezus mnie uzdrowił

„Nie zachwieję się, bo On jest po mojej

prawicy”

Postawa wzajemnej służby w małżeństwie

Z miłością niosę ten krzyż

Czy Jezus akceptował rozwód?

Ratujmy małżeństwa! Modlitwa w intencji

małżeństw zagrożonych rozpadem

Iluzjoniści od antykoncepcji

Nie zniszczcie daru macierzyństwa!

Chodziłam z metalem

Dlaczego nie współżyć przed ślubem?

O szczęściu i przyjemnościach

„pastuchów świń”

„Ty, Panie, jesteś mą nadzieją. Tobie ufam

i bać się nie będę!”

Warto żyć inaczej

Ruch Czystych Serc

fot. Archiwum Ms!

„Miłujcie się!” – Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego

ks. Tadeusz Winnicki, 15.01.2007

Redaguje zespół: Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Zastępca redaktora: Tomasz Tuchowski Redakcja: Robert Bil,

br. Mieczysław Chmiel TChr, Marie Cofta, Lilla Danilecka, Agata Dąbek, Tadeusz Figiel,

ks. Edward Janikowski TChr, Tomasz Kaźmierczak,

Grzegorz Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Katarzyna i Robert

Pilarscy, Jacek Pulikowski, Małgorzata Radomska, Mirosław Rucki, Mariusz Sonnak,

ks. Andrzej Trojanowski TChr, Teresa Tyszkiewicz,

Eugenia i Julian Umławscy

Opracowanie graficzne: Paweł Fiszer

Adres redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań,

tel./fax (061) 8523282, tel. (061) 6472686, (061)6472100

www.milujciesie.org.pl, e-mail: milujcie@tchr.org

milujciesie.org.pl

sklep internetowy

Wydawca: Wydawnictwo Agape, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4,

tel./fax (061) 8523282, tel. (061) 6472686

Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów i zmian w tekstach.

Zdjęcia osób zamieszczone w sąsiedztwie świadectw i artykułów

są całkowicie przypadkowe.

www.milujciesie.org.pl / aktualno ci / archiwum / sklep / prenumerata on–line / www.milujciesie.org.pl / aktualno ci / archiwum / sklep

Objawienia w Tre Fontane

Z ciemności

do światła

Bruno Cornacchiola, 1995 r.

Bruno Cornacchiola z żoną i dziećmi, 1947 r.

Bruno Cornacchiola całym sercem zwalczał Kościół katolicki,

uważając go za synagogę Szatana. Ze szczególną nienawiścią

odnosił się do kultu Matki Bożej, duchowieństwa i papieża, którego

planował zabić. 12 kwietnia 1947 r. objawiła mu się Matka Boża

i to był początek jego nawrócenia.

pewnego niemieckiego żołnierza, który

mu bardzo zaimponował, ponieważ ani

na chwilę nie rozstawał się z Biblią. Żoł-

nierz ten należał do protestanckiej sekty

i zionął nienawiścią do papieża oraz Koś-

cioła katolickiego. Rozmowy z nim spra-

wiły, że u Brunona awersja do Kościoła

katolickiego przerodziła się w tak wielką

nienawiść, że kupił sobie sztylet i napisał

na nim „śmierć papieżowi”.

Po zakończeniu w 1939 r. wojny

domowej w Hiszpanii Bruno wrócił

do Rzymu i rozpoczął pracę jako konduk-

tor w przedsiębiorstwie komunikacji miej-

skiej ATAC. W tym też czasie nawiązał

kontakt z Adwentystami Dnia Siódmego.

Po szkoleniu w krótkim czasie został mia-

nowany dyrektorem misyjnej młodzie-

żówki adwentystów w Rzymie i Lazio.

Cornacchiola wyróżniał się zaangażowa-

niem i gorliwością w zwalczaniu kultu

Matki Bożej, Kościoła katolickiego oraz

papieża. W związku z tym w kwietniu

1947 r. otrzymał polecenie wygłoszenia

mowy na placu Piazza della Croce Rossa,

w której miał ośmieszyć kult Euchary-

stii i Matki Bożej. Był to dla niego wielki

zaszczyt, pragnął więc jak najlepiej przy-

gotować to wystąpienie. Z tego właś-

nie powodu w sobotę 12 kwietnia razem

z trójką swoich dzieci (11-letnią Isolą,

W ciemnościach niewiary

Tam go nakarmiono, umyto, dano mu

lepsze ubranie i – co najważniejsze –

siostry zaczęły uczyć go katechizmu.

Po 40 dniach przygotowania szesnasto-

letni Bruno przyjął pierwszą Komunię św.

i sakrament bierzmowania. I na tym skoń-

czyła się, niestety, jego edukacja religijna.

W wieku 20 lat został powołany do woj-

ska, gdzie po raz pierwszy w swoim życiu

miał pod dostatkiem jedzenia. Po zakoń-

czeniu służby wojskowej w 1936 r. Cor-

nacchiola żeni się z dziewczyną, którą

znał od dzieciństwa. Tylko dzięki jej nale-

ganiom godzi się na ślub kościelny.

W tym właśnie czasie Bruno zaczął

się fascynować ideologią komuni-

zmu i wstąpił do komunistycznej partii.

Tam jego partyjni towarzysze przeko-

nali go do wyjazdu z włoskim wojskiem

na wojnę domową do Hiszpanii, by tam

szpiegować i sabotować na rzecz komuni-

stów. W Saragossie Cornacchiola spotkał

Bruno Cornacchiola urodził się w 1913

r. w stajni na przedmieściach Rzymu, ponie-

waż w tak skrajnym ubóstwie mieszkali

jego rodzice. Został ochrzczony dopiero

po powrocie swego ojca z więzienia. Dora-

stał i wychowywał się w bezbożnym śro-

dowisku rzymskich slumsów, w których

mieszkali prawie sami kryminaliści i pro-

stytutki. Imiona Boga, Chrystusa i Matki

Bożej słyszał tylko wtedy, gdy dorośli

przeklinali albo bluźnili. W domu Bru-

nona trwały nieustanne kłótnie, przekleń-

stwa i bicie dzieci. Starsze z nich na noc

uciekały z domu, aby móc się spokojnie

przespać. Bez butów, w podartym ubraniu,

zawszony Bruno chodził spać na schodach

Bazyliki św. Jana na Lateranie.

Pewnego ranka zziębniętym chłop-

cem zainteresował się jakiś zakonnik,

który zabrał go do klasztoru mniszek.

nr 1-2007 •

Objawienia w Tre Fontane

Bruno Cornacchiola z żoną i dziećmi

Grota w Tre Fontane, fotografia z 1947 r.

7-letnim Carlem oraz 4-letnim Gianfran-

kiem) udał się na peryferie Rzymu – do Tre

Fontane, aby tam w spokoju, na łonie

przyrody, przygotować swoje przemówie-

nie; jednocześnie chciał pozwolić dzie-

ciom wyhasać się do woli.

Niedaleko drogi znalazł piękną polanę,

na której rozbili swój obóz. Dzieci zaczęły

się bawić piłką, natomiast ojciec z notat-

nikiem i Biblią, w skupieniu i z wielką

gorliwością, przygotowywał swoje wystą-

pienie. Na okładce swego egzemplarza

Pisma św. napisał: „To będzie śmierć Koś-

cioła katolickiego z papieżem na czele”.

Warto dodać, że Cornacchiola odzna-

czał się dużą inteligencją, miał łatwość

wymowy i cięty język w dyskusjach,

a przy tym był porywczy i gwałtowny.

Całym sercem nienawidził Kościoła kato-

lickiego, papieża, kultu Matki Bożej

oraz robił wszystko, aby jak najwięcej

ludzi przekonać do swoich racji i uczy-

nić ich wyznawcami sekty Adwentystów

Dnia Siódmego.

jednorazowy akt, ale proces

przemiany serca, który ma trwać

przez całe życie

nić, że chłopiec jest na swoim miejscu.

W pewnym momencie jednak nie usły-

szał odpowiedzi i dlatego szybko wró-

cił na miejsce, gdzie pozostawił swego

najmłodszego syna. Niestety, dziecka

już tam nie było. Zaniepokojony zaczął

wołać chłopca oraz szukać go w zaroślach

i między skałami. Dopiero po dłuższym

poszukiwaniu odnalazł czterolatka, który

nieruchomo klęczał ze złożonymi rękami,

wpatrzony w grotę, i powtarzał z zachwy-

tem oraz nieopisaną radością: „Bella Sig-

nora!” (piękna Pani!). Dziecko nieustannie

powtarzało te słowa, tak jakby się modliło

i adorowało kogoś. „Co mówisz, Gian-

franco? Co widzisz?” – pytał się ojciec.

Chłopiec jednak nie odpowiadał; był tak

zafascynowany tym, co widział, że ojciec

nie mógł nawiązać z nim żadnego kon-

taktu. To dziwne zachowanie syna zde-

nerwowało Brunona, ale równocześnie

napełniło go dziwnym lękiem. „Prze-

cież nikt nie uczył moich dzieci mod-

litwy. Co to za dziwna zabawa, którą

sobie wymyśliły?” – pytał sam siebie.

„Czy to ty nauczyłaś Gianfranca bawić

się w »Bella Signora«?” – zapytał córki.

„W ogóle nie znam tej zabawy” – odpo-

wiedziała Isola i dodała: „może ktoś tam

jest?”. Potem podeszła do groty i upewniła

się, że w środku nie ma nikogo. Wracając,

dziewczynka nagle upadła na kolana, zło-

żyła ręce i ze wzrokiem utkwionym w kie-

runku groty zaczęła powtarzać: „Bella

Signora!”. Zdenerwowany ojciec pomy-

ślał, że dzieci po prostu sobie z niego

żartują. Zawołał Carla, który jeszcze szu-

kał piłki, i spytał go: „Co to za zabawa?

Czyście się umówili?”. Chłopiec zdą-

żył tylko odpowiedzieć ojcu, że nie zna

tej zabawy, gdyż nagle również on ukląkł

i pełen zachwytu mówił: „Bella Signora!”.

Tego było już dla Cornacchioli za wiele.

Poirytowany wrzasnął: „Dosyć z żar-

tami, natychmiast wstawajcie!” – dzieci

jednak w ogóle na to nie zareagowały.

Wtedy z wielką złością chwycił Karola

za ramiona, aby go postawić na nogi,

ale okazało się to niemożliwe – chłopiec

był jak posąg o kilkutonowej wadze. Pró-

bował zrobić to samo z najmłodszym

Gianfrankiem i najstarszą Isolą, ale rów-

nież oni tkwili nieruchomo na klęczkach,

niczym nieusuwalne kolumny z marmuru.

To niesamowite doświadczenie napeł-

niło Brunona przerażeniem. Wydawało

mu się, że ktoś zaczarował jego dzieci.

Pomyślał, że może w grocie jest jakiś cza-

rownik albo katolicki ksiądz, który je hip-

notyzuje. Zaczął więc wołać, aby ten ktoś

wyszedł na zewnątrz, ale jedyną odpo-

wiedzią było milczenie. Wówczas Cor-

nacchiola zdecydował się wejść do groty,

aby siłą swoich pięści przepędzić intruza.

Światło z nieba

Kiedy Bruno siedział w cieniu eukalip-

tusa i przygotowywał swe przemówienie,

w pewnym momencie jego dzieci zgubiły

piłkę i prosiły go, aby pomógł im ją odna-

leźć. Zanim Bruno wybrał się z siedmio-

letnim Carlem na poszukiwanie piłki,

nakazał czteroletniemu Gianfrancowi, aby

ten nie ruszał się z miejsca do czasu, aż

wróci, a swą najstarszą córkę Isolę popro-

sił, by popilnowała braciszka. Schodząc

po skarpie w dół, Cornacchiola co jakiś

czas wołał do Gianfranca, chcąc się upew-

• nr 1-2007

Nawrócenie to nie jest

Grota w Tre Fontane, fotografia z 2005 r.

Ogarnęła go nieopisana radość i pokój, coś

tak zdumiewająco pięknego, czego istnie-

nia nigdy nie przeczuwał.

Po pewnym czasie Bruno odzy-

skał zdolność widzenia i wtedy zauwa-

żył, że nagle z tego niezwykłego światła

wyłoniła się postać młodej kobiety –

średniego wzrostu, o ciemnej karnacji

i semickich rysach twarzy, której piękna

nie jest w stanie wyrazić ludzki język.

Kobieta owa miała czarne włosy, ubrana

była w płaszcz koloru zielonego się-

gający aż do jej bosych stóp, a pod nim

śnieżnobiałą suknię, przepasaną różową

przepaską, i cała była otoczona aureolą zło-

cistych promieni. W prawej ręce trzymała

na piersi Biblię, a lewą rękę miała na nią

nałożoną. W pierwszym odruchu Bruno

chciał krzyknąć z zachwytu, ale nie mógł

w ogóle wydobyć z siebie głosu. W mię-

dzyczasie na miejscu objawienia pojawił

się cudowny zapach kwiatów. Cornac-

chiola padł na kolana obok swoich dzieci

i w zachwycie, ze złożonymi rękami, także

i on zaczął powtarzać: „Bella Signora!”.

„Jeżeli ktoś otrzymał nadzwyczajną

łaskę zobaczenia niebiańskiego piękna,

nie może już niczego innego pragnąć jak

tylko tego, by po śmierci móc cieszyć się

nim w wieczności” – mówił po latach

Bruno Cornacchiola.

Carlo, Isola, Gianfranco Cornacchiolowie

Matka Boża z Biblią w grocie objaiewienia

ale już jest najwyższy czas, abyś z tym

skończył. Wracaj do świętej wspól-

noty Kościoła katolickiego”. Głos

Matki Bożej brzmiał jak najsubtelniejsza

muzyka, a Jej przepiękna postać promie-

niowała niebiańskim światłem miłości.

Maryja rozmawiała z Cornacchiolą przez

godzinę i dwadzieścia minut. Poruszyła

oprócz tematów osobistych, dotyczących

samego Brunona, również sprawy całego

Kościoła, a w szczególności odnoszące

się do księży, oraz przekazała specjalne

orędzie dla Ojca Świętego.

W pewnym momencie Matka Boża

wskazała ręką na czarną sutannę oraz

na połamany krzyż leżący w pobliżu

Jej stóp i powiedziała: „To jest znak,

że Kościół będzie cierpiał, doświadczy

wielkiego prześladowania, a niektó-

rzy porzucą kapłaństwo (…). Ty trwaj

mocno w wierze”. Maryja uświadomiła

Brunonowi, że będzie musiał przejść

przez trudne doświadczenie duchowego

cierpienia, że spotka się z niezrozumie-

niem – ale nie powinien niczego się bać,

gdyż Ona sama będzie otaczała go mat-

czyną opieką. Prosiła go o to, aby dużo

się modlił, codziennie odmawiał róża-

niec, czytał Pismo św., by jak najczęściej

uczestniczył w Eucharystii, adoro-

wał Jezusa obecnego w Najświętszym

Sakramencie i regularnie przystępował

do sakramentu pokuty. Prosiła również,

aby w sposób szczególny modlić się

W środku jednakże nie było nikogo. Pró-

bował jeszcze raz podnosić klęczące

dzieci, ale okazało się to absolutnie niewy-

konalne. Zaczął więc w desperacji wzy-

wać pomocy, lecz nie było na to żadnego

odzewu – po prostu nikt go nie słyszał.

Zrozpaczony powrócił do dzieci, które

w dalszym ciągu klęcząc ze złożonymi

rękami, powtarzały jak w transie: „Bella

Signora!...”, „Bella Signora!...”. Bruno

ponownie próbował nawiązać z nimi kon-

takt, ale ani jego córka, ani obaj syno-

wie w ogóle na to nie reagowali. To było

już dla niego za wiele, poczuł się bezsilny

jak małe dziecko i w końcu zaczął płakać,

powtarzając: „Co tu się dzieje?”. Po chwili

w tej swojej bezradności i lęku podniósł

ręce i oczy do nieba z prośbą o pomoc:

„Boże, tylko Ty możesz mi pomóc”.

Gdy tylko wypowiedział te słowa, nagle

zobaczył dwie śnieżnobiałe, przezroczyste

ręce, które zbliżyły się do jego oczu, zdej-

mując z nich jakby łuski lub zasłonę. Poczuł

się niedobrze, lecz po pewnym czasie

został ogarnięty jakimś tajemniczym, nad-

zwyczajnym światłem; czuł, że doświad-

cza innej rzeczywistości, że jego dusza

została wyzwolona z materialnego ciała.

Orędzie „pięknej Pani”

„Piękna Pani” zaczęła w pewnym

momencie mówić do Brunona: „Jestem

Dziewicą Objawienia, a Objawienie

to są słowa Boga, które mówią rów-

nież o Mnie… Prześladujesz Mnie,

nr 1-2007 •

Matka Boża z Biblią w grocie objaiewienia

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: