Miłujsie się 2002-1.pdf

Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Radość serca

jest życiem człowieka... (Syr 31,22)

W numerze:

Kochani Czytelnicy!

Żyć życiem godnym człowieka

Nie namalowany ludzką ręką

Objawienia na wzgórzu Tepeyac

Upadek barbarzyńskiej religii Azteków

Kościół i konkwistadorzy

Silniejszy niż nienawiść

Spowiedź – sakrament uzdrowienia

Potrzebowałem szczerej spowiedzi

Raduję się, gdy patrzę na ciebie

Post jako szansa

Chciałam zabić własne dziecko

Jezus Miłosierny najlepszym lekarzem

Okazał nam swe Miłosierdzie

To był cud...

Wiara szukająca głębszego zrozumienia (21)

Walka komunistów z Kościołem w Polsce (4)

List do dziewcząt (8)

Orędzie dusz czyśćcowych (4)

Nie czekaj do końca świata!

Jak się bronić przed myślami samobójczymi

Zaczęłam się odchudzać

Najlepszy specjalista od wyboru męża

List do chłopców (8)

Najpierw pokochaj Boga

Pierwszy krok to dobra spowiedź

Brak mi wiary

Trzymam się dzięki Jezusowi

Warto czekać

Po 40 latach skończył się koszmar

Wytwaliśmy w czystości

Tylko dla odważnych

W okresie wielkanocnym planujemy wydanie kolejnego,

czwartego już numeru „Miłujcie się!” w języku rosyjskim. Będzie to

możliwe dzięki wielkiej ofiarności naszych czytelników oraz bezinte-

resownemu zaangażowaniu kolporterów. Dotychczasowe trzy numery

„Liubitie Drug Druga”, w łącznym nakładzie 250 tys. egz., zostały dar-

mowo rozprowadzone w krajach byłego ZSRR. Na tych terenach roz-

prowadzamy również za darmo kilkanaście tysięcy egzemplarzy każ-

dego polskiego wydania „Miłujcie się!”. Jak bardzo pismo to jest

potrzebne, świadczą listy od czytelników. Piszą oni: Brak słów, by

wyrazić jak piękne jest to, co robicie, Wasza gazeta pomaga mi

się zastanowić, zobaczyć i zrozumieć życiowe błędy, jakie popeł-

niłem... Mam nadzieję, że z waszą pomocą nie pójdzie na marne

reszta mego życia. Wasza gazeta obudziła we mnie tę nadzieję

i boję się ją stracić; To pismo odmieniło moje życie; Dzięki Wam

jestem na dobrej drodze do zdobywania największego skarbu –

Miłości; To pismo tchnie radością i nadzieją.

Dwumiesięcznik „Miłujcie się!” oddaliśmy Matce Najświęt-

szej na Jej wyłączną własność. Wpatrując się w przykład Jej hero-

icznej wiary i posłuszeństwa Bogu, pragniemy każdego dnia przez

modlitwę i pracę oddawać siebie działaniu Ducha Świętego – Ojca

ubogich, Dawcy wszelkich darów i Światłości sumień – po to, aby „Mi-

łujcie się!” było nosicielem Prawdy i Miłości. W czasach, gdy ludzie

tak mocno doświadczają pokusy beznadziei i rozpaczy, tylko Duch

Święty przynosi ulgę i pociechę. Tylko Duch Święty „przekonuje o

grzechu” i odtwarza na nowo w człowieku zniszczone pokłady dobra,

miłości i nadziei. Prosimy Was o modlitwę w intencji współpracow-

ników i członków Redakcji, aby byli zawsze posłuszni natchnieniom

Ducha Świętego i z żywą wiarą przyjmowali wszystkie Jego dary.

Duża ilość świadectw nadsyłanych do Redakcji pozwala wysnuć

wniosek, że do współredagowania tego pisma Duch Święty angażuje rów-

nież Was – naszych czytelników. Warto o tym pamiętać, gdy u kogoś z

Was zrodzi się myśl opisania swojej drogi do Boga czy zniewolenia przez

grzech i radości nawrócenia. Wtedy niech nie zwleka, lecz pisze i wysyła

na adres Redakcji. Nie opieraj się Bożym natchnieniom, bo może właśnie

przez Twoje doświadczenia ktoś powróci na Bożą drogę.

Wśród naszych czytelników w Kanadzie, Stanach Zjedno-

czonych i Australii spontanicznie zrodziła się inicjatywa wydawania

„Miłujcie się!” w tłumaczeniu angielskim. Powstał już Zespół Redak-

cyjny, która pragnie przygotować i wydać pierwszy numer „Love Each

Other”, jeszcze przed Światowym Dniem Młodzieży w Toronto. Prosi-

my Was o modlitwę w tej intencji, a także o to, aby poprzez lekturę

„Miłujcie się!” coraz więcej ludzi w Polsce i w świecie nawiązywało

kontakt z Chrystusem, odkrywając pokój i radość z doświadczania

Jego nieskończonej Miłości i Miłosierdzia.

Zapewniamy Was o naszej codziennej modlitwie do Bożego Mi-

łosierdzia o godz. 15.00 oraz o cotygodniowej Mszy św. w intencji Czytel-

ników, Kolporterów i Dobrodziejów naszego dwumiesięcznika. Łaska Pana

naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z Wami wszystkimi.

ks. Mieczysław Piotrowski TChr z Zespołem Redakcyjnym

Na okładce:

młodzi katolicy

z Bejrutu

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego, ks. Tadeusz Winnicki, 26.01.2002. Redaguje zespół:

Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr, Zastępca redaktora: Eugenia Umławska. Redakcja: br. Mieczysław

Chmiel TChr, Mateusz Cofta, Katarzyna Cwojdzińska, Agnieszka Dzieduszycka, ks. Edward Janikowski TChr, Grzegorz

Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Katarzyna Pilarska, Robert Pilarski, Agata Suszczyk, ks. Edward

Szymanek TChr, ks. Andrzej Trojanowski TChr, Teresa Tyszkiewicz, Julian Umławski. Opracowanie graficzne: Wojciech

Walasiak. Adres Redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań, tel.fax. (61) 852 32 82, tel.

(61) 855 10 34, www.tchr.org/milujcie, e-mail: milujcie@tchr.org Wydawca: Wydawnictwo Społecznej Krucjaty Miłości,

60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4, tel. (61) 855 10 34. Druk: Poligrafia S.A., Kielce, ul. Górna 21. Nakład: 210 000 egz.

Nie można żyć życiem

godnym człowieka, nie

pamiętając o zbliżającym

się nieuchronnie końcu

naszego życia na ziemi

i nie szukając odpowiedzi

na pytanie o jego

ostateczny sens.

godnym

człowieka

W obliczu śmierci rodzi się w człowie-

ku lęk przed unicestwieniem na zawsze.

W sposób instynktowny odrzucamy myśl

o możliwości całkowitej zagłady wła-

snej osoby, ale równocześnie stajemy

bezsilni wobec nieuchronnej konieczno-

ści śmierci. Ten bunt przeciwko śmierci

oraz pragnienie nieśmiertelności to nic

innego, jak głos samego Chrystusa, który

wzywa każdego z nas do przylgnięcia

przez wiarę do Jego Osoby. Zwycięstwo

nad śmiercią, dar życia wiecznego, daje

tylko Zmartwychwstały Jezus. Tylko On

jeden przeprowadza ze śmierci do życia

wiecznego. Pismo Święte podkreśla: I

nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż

nie dano ludziom pod niebem żadnego

innego imienia, w którym moglibyśmy

być zbawieni (Dz 4,12). Nieśmiertelno-

ści nie dadzą pieniądze, sława, najno-

wocześniejsza technika, medycyna czy

różnego rodzaju uzdrowiciele lub guru.

Życia wiecznego nie zapewni Budda,

Hare Kriszna i inne bożki. Nie zbawią

nas jakieś magiczne moce lub najróż-

niejsze techniki medytacji i jogi. Jedy-

nym Zbawicielem jest Jezus Chrystus,

prawdziwy Bóg, który aby nas zbawić,

stał się prawdziwym człowiekiem, a w

swojej śmierci i zmartwychwstaniu dei-

nitywnie przezwycię-

żył śmierć i wybawił

nas z niewoli szatana.

Zbawienie, które daje

nam Jezus, jest darem

darmo danym. Trzeba

tylko chcieć ten dar

przyjąć przez wiarę.

Łaską bowiem jeste-

ście zbawieni przez

wiarę. A to pochodzi

nie od was, lecz jest

darem Boga (Ef 2,8).

W obliczu śmierci rodzi się

w człowieku lęk przed

unicestwieniem na zawsze.

W sposób instynktowny

odrzucamy myśl o możliwości

całkowitej zagłady

własnej osoby.

nr 1/2002

Żyć życiem

zdolność do miłości poprzez dobrowolnie

popełniane zło, kiedy spotka Chrystusa w

momencie śmierci, znienawidzi i odrzu-

ci Miłość, jaką jest przez Niego kochany.

W chwili sądu każdy otrzyma to, czego

będzie pragnął; a człowiek będzie pragnął

zgodnie z tym, kim się stał za ziemskie-

go życia.

Życie na ziemi jest jedyne

i niepowtarzalne

momencie śmierci jedynym kryterium,

według którego sądzi Chrystus, jest kry-

terium miłości.

W czasie sądu, w chwili śmierci czło-

wiek, widząc całą prawdę o sobie, deinity-

wnie opowie się za lub przeciwko miło-

ści Chrystusa. Ta odpowiedź będzie uza-

leżniona od historii całego ziemskie-

go życia konkretnego człowieka. Trzeba

pamiętać o tym, że dobrowolnie popełnio-

ne zło niszczy w człowieku zdolność do

miłości i pogłębia w nim egoizm. Nato-

miast czynione dobro rozwija w człowie-

ku wolność i dojrzałość do miłości. Zatem

w momencie sądu sam człowiek będzie

wybierał i decydował. Kto w czasie ziem-

skiego życia całkowicie zniszczył w sobie

W zamiarach Stwórcy życie na ziemi

jest czasem naszego zbawienia – konty-

nuacją dzieła stworzenia. W tym okresie

mamy stawać się świętymi czyli w pełni

kochającymi Boga i innych ludzi. Jeże-

li człowiek uwierzy i całkowicie zaufa

Bogu, wtedy będzie dokonywał się cud

jego zbawienia, uwalniania go z niewoli

grzechu i złych mocy. Pan Bóg zbawiając,

równocześnie przebóstwia, czyli daje nam

udział w swojej Boskiej naturze (2 P 1,4),

a więc sprawia, że stajemy się coraz bar-

dziej ludźmi świętymi, kochającymi, zdol-

nymi do uczestniczenia w pełni Boskiego

szczęścia. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy

człowiek traktuje wiarę w Boga jako naj-

większy skarb swojego życia i jest prze-

konany, że do szczęścia potrzebna jest

mu tylko ta jedyna Miłość, której na imię

jest Jezus Chrystus. Najważniejszym więc

zadaniem naszego życia na ziemi jest

dążenie do świętości. Pan Jezus wzywa

nas do tego słowami: Bądźcie więc wy

doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz

Człowiek żyje na ziemi tylko jeden

raz. Bóg go powołał do istnienia, aby w

czasie ziemskiego życia, żyjąc „w ciem-

nościach”, wiary, dojrzewał do spotkania

z Bogiem twarzą w twarz, w chwili śmier-

ci. Wtedy zadecyduje się jego wieczność,

zbawienie albo potępienie. Postanowio-

ne ludziom raz umrzeć, a potem sąd (Hbr

9,27). Po śmierci nie ma już możliwości

powrotu do życia ziemskiego. Pan Bóg

przypomina: Nie zapominaj, że nie ma

powrotu (Syr 38,21a). Twierdzenie o rein-

karnacji jest więc podstępnym kłamstwem

szatana. Trzeba pamiętać, że w momencie

śmierci kończy się wiara i człowiek spo-

tyka Chrystusa twarzą w twarz. Doświad-

czając pełni Jego miłości, będzie musiał

podjąć ostateczną decyzję jej przyję-

cia lub odrzucenia. „Tak” – powiedziane

Chrystusowi – staje się niebem lub czyść-

cem, natomiast odrzucenie Jego Miłości

– staje się piekłem.

Jezus Chrystus będzie sądził każdego

człowieka w momencie śmierci. Będzie

On jakby zwierciadłem, w którym zoba-

czę obraz całej mojej osoby ze wszyst-

kimi dobrymi i złymi czynami. O tym,

jak będzie przebiegał ten sąd, mówi sam

Chrystus: Sąd polega na tym, że świa-

tło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej

umiłowali ciemność aniżeli światło: bo

złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto

się dopuszcza nieprawości, nienawidzi

światła i nie zbliża się do światła, aby nie

potępiono jego uczynków. Tak więc czło-

wiek zdeprawowany przez zło znienawi-

dzi i odrzuci miłość Chrystusa. Natomiast

kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się

do światła, aby się okazało, że jego uczyn-

ki są dokonane w Bogu (J 3, 19-21). W

niebieski (Mt 5,48).

w Słońce – to jest miłosierne Serce Jezu-

sa (Dz 886).

Ojciec Święty apeluje do nas: Modli-

twy trzeba się uczyć, wciąż na nowo nieja-

ko przyswajając sobie tę sztukę od same-

go boskiego Mistrza, jak pierwsi ucznio-

wie: «Panie, naucz nas się modlić» (Łk

11, 1). W modlitwie toczy się ów dialog

z Chrystusem, dzięki któremu stajemy się

Jego przyjaciółmi: «Wytrwajcie we Mnie,

a Ja [będę trwał] w was» (J 15, 4). Ta wza-

jemność jest samą istotą, jest duszą życia

chrześcijańskiego i warunkiem wszelkie-

go autentycznego życia duszpasterskiego.

Sprawia ją w nas Duch Święty, ona zaś

otwiera nas – przez Chrystusa i w Chry-

stusie – na kontemplację oblicza Ojca.

Uczyć się tej trynitarnej logiki chrześci-

jańskiej modlitwy, przeżywać ją w pełni

przede wszystkim w liturgii, bo ona jest

szczytem i źródłem życia Kościoła, ale

także w doświadczeniu osobistym – oto

jest sekret naprawdę żywego chrześcijań-

stwa, które nie musi się obawiać przyszło-

ści, ponieważ nieustannie powraca do źró-

deł i z nich czerpie nowe siły.

Sztuka modlitwy

Bycie człowiekiem głębokiej wiary,

który staje się świętym, jest możliwe dzię-

ki modlitwie. Kto się przestaje modlić,

szybko utraci wiarę. Św. Faustyna pisze

w swoim Dzienniczku, że dusza zbroi się

przez modlitwę do walki wszelakiej. W

jakimkolwiek dusza jest stanie, powinna

się modlić. Musi się modlić dusza czysta

i piękna, bo inaczej utraciłaby swoją pięk-

ność; modlić się musi dusza dążąca do

czystości, bo inaczej nie doszłaby do niej;

modlić się musi dusza co dopiero nawró-

cona, bo inaczej upadłaby z powrotem;

modlić się musi dusza grzeszna, pogrążo-

na w grzechach, aby mogła powstać. I nie

ma duszy, która nie byłaby obowiązana do

modlitwy, bo wszelka łaska spływa przez

modlitwę (Dz 146).

Na modlitwie trzeba Jezusowi oiarować

wszystkie swoje myśli, cierpienia, radości,

prace i oddawać Mu się całkowicie do Jego

dyspozycji. Modlitwa jest dialogiem miło-

ści. Niech dusza wie – pisze s. Faustyna – że

aby się modlić i wytrwać w modlitwie, musi

się uzbroić w cierpliwość i mężnie poko-

nywać trudności zewnętrzne i wewnętrz-

ne – trudności wewnętrzne: zniechęcenie,

oschłość, ociężałość, pokusy; zewnętrzne:

wzgląd ludzki – i uszanować chwile, które

są przeznaczone na modlitwę (Dz 147).

Św. Faustyna doświadczyła szarzyzny

codzienności, trudności i cierpień. Pisze:

Jezus dał mi poznać, jak dusza powin-

na być wierną w modlitwie pomimo udrę-

czeń, oschłości i pokus, bo przeważnie od

takiej modlitwy zależy urzeczywistnienie

nieraz wielkich zamiarów Bożych; a jeśli

nie wytrwamy w takiej modlitwie, krzyżu-

jemy to, co Bóg chciał dokonać przez nas

albo w nas. Niech słowa te dusza zapamięta:

«A będąc w ciężkości, dłużej się modlił». Ja

zawsze taką modlitwę przedłużam o tyle, o

ile jest w mojej mocy... (Dz 872).

Przez modlitwę pozwalamy Jezuso-

wi, aby przemieniał nas swoją miłością

i aby w naszym życiu pełniła się Jego

wola. Wtedy cokolwiek spotyka nas w

życiu, jest dla naszego dobra. Pan Jezus

dał mi poznać, jak bardzo mu jest miła

dusza, która żyje wolą Bożą, przez to

oddaje Bogu największą chwałę... (Dz

821). Idę odważnie, choć ranią się stopy,

do ojczyzny swojej, a w tej drodze posi-

lam się wolą Bożą, ona jest mi pokar-

mem... Chociaż jest straszna pustynia,

jednak idę z czołem wzniesionym i patrzę

Ojciec Święty, odwołując się do wiel-

kiej tradycji mistycznej Kościoła, pod-

kreśla, że modlitwa może się rozwi-

jać niczym prawdziwy dialog miłości i

doprowadzić do tego, że człowiek zosta-

nie całkowicie owładnięty przez Boskie-

go Umiłowanego, że będzie wrażliwy na

wszelkie poruszenia Ducha i z dziecięcą

ufnością zawierzy się sercu Ojca. Zazna

wówczas we własnym życiu obietnicy

Chrystusa: «Kto (...) Mnie miłuje, ten

będzie umiłowany przez Ojca mego, a

również Ja będę go miłował i objawię mu

siebie» (J 14, 21). Jest to droga wspoma-

gana nieustannie przez łaskę, która jed-

nak wymaga zdecydowanego wysiłku

duchowego i wiedzie nieraz przez bole-

sne doświadczenie oczyszczenia («noc

ciemna»), ale na różne możliwe sposoby

doprowadza do niewyrażalnej radości,

przeżywanej przez mistyków jako «unia

oblubieńcza». Czyż można tu nie wspo-

mnieć, pośród wielu wspaniałych świa-

dectw, doktryny św. Jana od Krzyża i

św. Teresy z Avila? Ojciec Święty apelu-

je, aby rodziny i wszystkie chrześcijań-

skie wspólnoty stawały się prawdziwy-

mi «szkołami» modlitwy, w której spo-

tkanie z Jezusem nie polega jedynie na

błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się też

przez dziękczynienie, uwielbienie, ado-

rację, kontemplację, słuchanie, żarli-

wość uczuć, aż po prawdziwe «urzecze-

nie» serca. Ma to zatem być modlitwa

głęboka, która jednak nie przeszkadza

uczestniczyć w sprawach doczesnych,

jako że otwierając serce na miłość Bożą,

otwiera je także na miłość do braci i

daje nam zdolność kształtowania histo-

rii wedle zamysłu Bożego (Novo Mil-

lennio Ineunte, 33).

Nie można żyć życiem godnym czło-

wieka bez codziennej wytrwałej modli-

twy. Przystępując do modlitwy, nie cho-

waj w sercu urazy. Przebaczaj wszystko,

wszystkim, tylko wtedy będziesz mógł

nawiązać dialog ze Zbawicielem. Z żela-

zną dyscypliną każdego dnia zarezerwuj

sobie czas na pacierz, modlitwę różań-

cową, koronkę do Bożego Miłosier-

dzia, lekturę i medytację Pisma Święte-

go oraz osobistą rozmowę z Bogiem, naj-

lepiej przed Najświętszym Sakramen-

tem. Na początku musisz przeznaczyć na

to przynajmniej jedną godzinę dziennie,

czyli 1/24 doby. Tylko w zjednoczeniu z

Jezusem wszystkie twoje doświadczenia

życiowe, a więc radości i bóle, choroba

i śmierć, staną się drogą prowadzącą do

wiecznego szczęścia, a jest nim Miłość

Trójjedynego Boga.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: