Zimowy plener, z racji swojej monochromatyczności bywa czasem płaski i pozbawiony akcentów.
Aby wydobyć rzeźbę terenu i uplastycznić obraz warto wykonać zdjęcie pod słońce.
Należy pamiętać by dokonać pomiaru ekspozycji kierując obiektyw tak,
aby nie obejmował słońca i wcisnąć przycisk pamięci.
Pomiar wykonany wprost w słońce da znaczne niedoświetlenie.
Przy małych odległościach do fotografowanego obiektu można jego
cienie doświetlić lampą błyskową.
Nie zawsze „poruszenie” jest błędem!
W powyższym przykładzie zastosowany długi czas naświetlania daje świetny efekt jazdy samochodem.
Naświetlenie tego zdjęcia z bardzo krótkim czasem dałoby standardowe, statyczne zdjęcie plenerowe.
Brak światła może być sprzymierzeńcem w wykonaniu efektownych zdjęć.
Powyższe zdjęcie wykonano nastawiając migawkę na czas B.
W ostatnim momencie naświetlania zdjęcia doświetlono samochód ręcznie wyzwoloną lampą błyskową.
W wyniku tego nasze zdjęcie składa się w rzeczywistości z dwóch ekspozycji
- standardowa, zrealizowana czasem B: zarejestrowano tylko jasne punkty świateł samochodu
- wykonana błyskiem lampy: zarejestrowano sylwetkę samochodu.
Pamiętaj: skuteczność lampy błyskowej wyraźnie spada na otwartej przestrzeni –
otwórz przysłonę o jedną działkę w stosunku do wskazań komputera lub tabelki przeliczeniowej.
Przyzwyczajeni jesteśmy do poziomego położenia horyzontu.
Czasem jednak, szczególnie by wydobyć wysokość lub wielkość obiektu warto złamać ten stereotyp.
Zwróć uwagę, że zdjęcie to może być prezentowane jako horyzontalne lub wertykalne;
które lepsze – zależy już tylko od wrażeń estetycznych odbiorcy.
Niespodziewane snopy światła!
Umieszczenie na krawędzi pola widzenia obiektywu lub blisko
kadru mocnych źródeł światła grozi niespodziewanymi efektami.
Szczególnie staje się to widoczne przy zdjęciach nocnych.
Jest to efektem ugięcia światła na krawędziach wewnętrznych obiektywu i przysłony.
W zimowy, pochmurny dzień, przy padającym śniegu zdjęcia będą miękkie i o małym kontraście.Warto zadbać o wkomponowanie mocnego, kontra-stującego akcentu, aby wzbogacić zdjęciekompozycyjnie.Mimo trudnych warunków pamiętaj o zasadzie złotegopodziału kompozycji.
Zimowy plener ma tendencję do niedoświetlenia.Większość światłomierzy źle interpretuje taką ilość bieli, starając się uśrednić pomiar do poziomu neutralnej szarości.Zaleca się wykonanie pomiaru światła odbitego na szarejtablicy testowej (trudno jednak nosić ją stale w plenerze).Niektóre światłomierze zewnętrzne (osobne urządzeniepoza aparatem) pozwalają na pomiar światła padającego - warto skorzystać.Innym rozwiązaniem jest skorygowanie ekspozycji o +1 lub +2 jednostki kompensacji (korekcji) lub:- otworzyć przysłonę o 1 do 2 działki lub:- wydłużyć czas 2- lub 4-krotnie lub:- przestawić ustawienie światłomierza o 3 do 6 jednostekDIN mniej albo 2- do 4-krotnie mniej jednostek ASA
Cienie na śniegu są zawsze niebieskie!Za światło dzienne (temperatura barwowa 5 600 K)uznaje się oświetlenie bezpośrednio promieniamisłonecznymi przy zachmurzeniu 50% (A).Światło w dzień pochmurny może osiągnąć nawet20 000 K. W cieniach naszego pleneru brakuje światłasłonecznego i są one oświetlone tylko niebieskimświatłem nieba o znacznie wyższej temperaturzebarwowej (B). Paradoksalnie Słońce, w zimowymplenerze, obniża temperaturę barwową.Aby to skorygować zastosuj łososiowy filtr konwersyjnylub w aparacie cyfrowym skoryguj balans bieli.Pamiętaj jednak, że w tym momencie plany oświetlonebezpośrednio słońcem będą miały żółtą dominantę.
Zawsze dbaj o swój sprzęt.W plener zimą wybierz się w obszernej kurtce zapinanejna zamek błyskawiczny. Aparat trzymaj na pasku podkurtką. Wyciągaj go tylko na czas wykonania zdjęcia.1. Podczas zdjęć uchroni to wziernik przed zaparowa-niem od oka i oddechu2. Po powrocie do pomieszczenia aparat nie zaparuje(co jest bardzo szkodliwe dla warstw przeciwodbla-skowych w optyce i elektroniki)3. Unikniesz zastygnięcia części mechanicznych w wyni-ku zgęstnienia smaru.4. Przy bardzo niskich temperaturach film robi się kruchy5. Przy niskich temperaturach znacznie spadawydajność baterii i akumulatorów6. Zawsze miej na obiektywie filtr UV - nigdy nie wieszjaki jest poziom promieniowania UV, a dodatkowochroni optykę. Filtr jest tańszy niż obiektyw!!!
Często rozpiętość tonalna (różnica w luminacji jasnychi ciemnych plam) obiektu na śniegu znacznieprzekracza możliwości reprodukcyjne materiałuświatłoczułego lub matrycy cyfrowej.Aby wydobyć powierzchnię śniegu użyj światłomierzaz pomiarem ogólnym (duże pole pomiaru) (A)- wówczas będzie on bardziej plastyczny, lecz szczegółyobiektu znikną w smolistej czerniGdy głównym tematem zdjęcia ma być obiekt, dokonajpomiaru punktowego (B) na jego powierzchni podcho-dząc bliżej lub wydłużając ogniskową obiektywu (zapamiętaj pomiar i kadruj na nowo) - wówczas wydo-będziesz szczegóły obiektu, lecz śnieg będzie wypalonąbielą.
ZZDZ - czyli Zasada Zawsze Dobrych Zdjęć.
powrót >>>
Dla standardowych warunków oświetleniowych, normalnej czułości (obecnie 200 ASA) i obiektywu standardowego lub krótszego istnieje taki nastaw, który daje prawie zawsze dobre zdjęcia.
Dla tej czułości, w słoneczny dzień (50% chmur), w plenerze prawidłowe naświetlenie da przysłona 11 i czas 1/500.
Jeżeli przy tej przysłonie znak nieskończoności ustawimy na górną granicę głębi ostrości (prawy znacznik 11)
to obejmie ona zakres 2,5 m do nieskończoności. Czyli praktycznie dalsze nastawianie ostrości nie jest potrzebne. Jedynie w przypadku znacznego wzrostu zachmurzenia lub zdjęć w cieniu warto wydłużyć czas do 1/250s.Takie ustawienia dają maksymalne wykorzystanie głębi ostrości przy jednocześnie na tyle krótkim czasie by bez problemów wykonać zdjęcia z ręki.ZZDZ może być spokojnie zastosowana dla dzieci i początkujących amatorów. Można wtedy dokonać wstępnych nastawień, zakleić pierścienie plastrem i spokojnie pozwolić fotografować. Jednak nie tylko.Jeżeli twój super automatyczny aparat nie nadąża z autofokusem (lub wręcz blokuje spust) a robisz zdjęcia reportażowe w szybko zmieniającej się sytuacji to przejście na manual i ustawienie ZZDZ może uratować Ci życie.
Dla osób które zapomniały światłomierza:Zasada prawidłowej ekspozycji w plenerze - METODA 16-ki.W standardowych warunkach, dla przysłony 16 czas ekspozycji powinien wynosić odwrotność czułości wyrażonej w jednostkach ASANp.: 100 ASA – 1/100 , 200 ASA – 1/200 (1/250) itd.
a wartości ok. 50%.
Wartość radius ustawiamy tak, jak na obrazku. Teraz widzimy, jak cienie elegnacko rozjaśniają się. Ciemna do niedawna polana ukazuje nam szczegóły drzew, a nawet pojedynczych gałęzi.
Nasze zdjęcie odzyskało jakość, dzięki poprawieniu ekspozycji. Pamiętajmy, że zawsze lepiej jest wykonać poprawną ekspozycję już z poziomu aparatu, niż potem męczyć się w programach do obróbki graficznej.
Następnym razem nadamy naszemu zdjęciu jakość slajdu, jaką pamiętamy z czasów fotografii analogowej.
sias