1
Papierowy samolocik wzbił się wdzięcznie w powietrze, aby zaraz wylądować na piersi mężczyzny, wchodzącego właśnie do pokoju.
To była rzecz, jakiej najmniej spodziewał się John Zachary, kiedy otwierał drzwi swego gabinetu, Schylił się i podniósł przedmiot, który upadł u jego stóp. Przyjrzał mu się i na pogiętym kadłubie zauważył fragmenty nagłówka swego papieru firmowego. Rozglądając się wokoł, spostrzegł, że samolot, który go uderzył, nie był jedynym, jaki wystartował. Papierowe samoloty pokrywały jego biurko, dywan, szklany stolik do kawy.
Rzeczą jeszcze dziwniejszą niż jego biurowa gaI;nteria papiernicza, fruwająca po pokoju, był widok kształtnego damskiego siedzenia, wystającego spod jednego ze stołów. Widocznie właścicielka na czworakach szukała rozbitego samolotu. Niestety, ograniczone pole widzenia nie pozwalało mu rozszyfrować jej tożsamości. Był dostatecznie zaintrygowany tym, co widział, aby chcieć ujrzeć resztę. Jej ruchy, które sprawiły, że czerwona spódniczka ciasno opinała ponętne zaokrąglenia, pobudzały jego wyobraźnię.
Nie miał najmniejszego pojęcia, kim była ko-. bieta, ale zidentyfikowanie drugiej osoby, odpowiedzialnej za zamieszanie w jego gabinecie, nie stanowiło problemu. Małe dziecko, siedzące na szarym pluszowym dywanie koło jego biurka, okazało się jego trzyletnią córeczką, Amy.
Miał właśnie zapytać Amy, dlaczego znalazła się u niego w gabinecie, ale powstrzymał go dziwny dźwięk. Smiała się. Spoglądała na niego zadzierając główkę do góry, a ręką zakrywała usta, jakby śmianie się w obecności ojca było czymś, co należało ukryć. Po raz pierwszy od trzech dni widział u małej jakąkolwiek oznakę rozbawienia. Nie mógłby się gniewać nawet o setkę trafiających go papierowych samolocików, jeśli dzięki temu znowu potrafiła się śmiać.
Kobieta pod stołem najwidoczniej nie zdawała sobie sprawy z jego obecności.
- Będziemy musiały zrobić nowy pojazd gwiezdny "Enterprise", Amy - powiedziała. Ten ma rozbity przód.
- W porządku. Mogę go zrobić.
Amy zebrała pomięty papier na kolana. Końiuszek języka ukazał się między wargami - skoncentrowała się, żeby złożyć następny samolot. John zauważył, że jedwabiste włosy dziecka zostały niedbale splecione przez panią Hamish w dwa warkocze. Kiedy odbierał Amy z lotniska, jej jasną główkę zdobiła kunsztowna plecionka, ale ta fryzura okazała się zbyt' pracochłonna dla starszej pani, którą zatrudnił, aby opiekowała się małą w ciągu dnia. Pomyślał wtedy, że tamto uczesanie było dla niej za poważne, ale to nie wyglądało wiele lepiej. Ubranie Amy też wydawało się nieodpowiednie dla dziecka. Wszystkie sukienki, mieszczące się w dwóch walizkach, które przybyły wraz z nią, były podobne do tej, jaką miała na sobie dzisiaj: różowej, przybranej masą szczypanek i metrami koronki. Drogie, uroczyste i wyszukane. Dokładnie jak jego była żona.
John usłyszał ożywienie w głosie córki i zdziwił się zmianą, jaka w niej zaszła. Od czasu, kiedy trzy dni temu jego była żona faktycznie przekazała mu córkę, dziecko rzadko się odzywało. Spodziewał się, że Amy będzie potrzebowała czasu, żeby przystosować się do nagłej zmiany w swoim życiu, ale przykro było widzieć ją tak spokojną i zamkniętą w sobie. Chociaż raczej nie był ekspertem, jeśli chodzi o dzieci, jej zachowanie nie wydawało mu się normalne. Nie miał najmniejszego pojęcia, co robiła w jego gabinecie, ale był zadowolony, że słyszy jej śmiech i widzi, jak się bawi, za. miast siedzieć bezmyślnie zapatrzona w przestrzeń.
Zastanawiał się, jakich czarów użyła owa kobieta o uroczej pupie.
Zamykając za sobą drzwi, zapytał:
- Czy można pomóc?
Dało się słyszeć nagłe stuknięcie. Ubrana na czerwono kobieta uderzyła głową w stół. Wydała okrzyk bólu, a parę sekund później wyśliznęła się spod stołu i przysiadłszy na piętach pocierała tył głowy, patrząc na niego ponuro.
Lauren McLean opuściła rękę. To oczywiście on, pomyślała. To nie jego sekretarka zastała ją czołgającą się po podłodze, tylko John Zachary we własnej osobie. Dlaczego spośród wszystkich ludzi w Norfolk to musiał być on? Odpowiedziała sobie na własne pytanie: Bo to był jego gabinet.
Sama miała ponad metr siedemdziesiąt wzrostu, a on przerastał ją o dobre piętnaście centymetrów. Ale w tej chwili, kiedy tak stał nad nią z wyrazem zmieszania w ciemnych oczach, wydawał się jeszcze wyższy. Jego włosy, oczy, garnitur i krawat, wszystko było koloru ciemnej kawy. Zwykle dokładnie jak w tej chwili - jego rysy wyglądały jak wykute z granitu. Był mężczyzną, który rzadko się uśmiechał, chociaż w jego oczach czasami ukazywało się rozbawienie. Jego powierzchowność nie zdradzała całej jego osobowości. Właściwa mu pewność siebie, aczkolwiek pozbawiona arogancji, sprawiała, że bijące od niego poczucie władzy i autorytet były tak naturalne jak oddychanie. Pracując z nim, Lauren mogła stwierdzić, że postępował surowo, ale uczciwie. Uważał, że najlepiej zatrudniać ludzi, którzy są najlepsi w swojej robocie, a potem pozwolić im ją samodzielnie wykonywać.
Uśmiechnęła się słabo do niego.
- Dzień dobry, panie Zachary.
Jego oczy zwęziły się, kiedy się jej przyglądał..
- Mac?
Jakie to miłe, pomyślała. Nie był nawet pewien, kim ona jest. Czując się śmiesznie na podłodze, wstała. Przydałoby się w tych okolicznościach nieco godności i odpowiednich form, choćby trochę spóźnionych. Czołganie się w kółko po podłodze nie było tym obrazem kompetentnej pracowniczki, jaki najbardziej chciałaby przedstawić swemu pracodawcy. Przecież była tylko małą płotką w przedsiębiorstwie należącym do Johna Zachary'ego.
- W rzeczywistości - powiedziała - na imię mi Lauren. "Mac" zawsze brzmiało dla mnie jak buldog albo jak ciężarówka, ale nigdy nie miałam wyboru. To przezwisko, jakie mi przypięto, i to na całe życie.
John zamrugał zdziwiony.
- Proszę mi wybaczyć, że pani nie poznałem. Nie przypominam sobie, żebym wcześniej oglądał panią od tej drugiej strony.
Na początku Lauren nie zrozumiała, co miał na myśli. Dopiero kiedy jego spojrzenie przeniosło się na stół, pod którym przed chwilą klęczała, odezwała się chłodno, postanawiając nie okazywać po sobie zmieszania:
- Wybaczam panu. A poza tym mój tył nie jest moją najlepszą stroną.
Jeden kącik jego ust podniósł się do góry. - Tego bym nie powiedział. Byłem pod wrażeniem.
Lekko się uśmiechnęła, doceniając komplement. Wydawało się, że los dał jej prezent urodzinowy, spełniając jedno z jej marzeń. Nigdy dotąd nie widziała, żeby John się uśmiechał, a już na pewno nie do niej. Zaświtało jej to w głowie, kiedy przyglądała się jego ustom, więc odwróciła wzrok .
Dół jej lnianej sukienki pogniótł się w czasie wycieczki pod stół. Kilka razy przejechała dłońmi po materiale, zastanawiając się jednocześnie, w jaki sposób zręcznie dokonać odwrotu. Spojrzenie Johna śledziło ruchy jej rąk i zdziwiło go własne podniecenie. Taki zwykły, codzienny gest z jej strony wystarczył, żeby zaczął sobie wyobrażać jej ręce wędrujące po jego ciele ruchem, jakim wygładzała własną spódniczkę. Odwrócił wzrok.
Uważnie stąpając pomiędzy licznymi papierowymi samolocikami rozrzuconymi po dywanie, podszedł do swego biurka i położył na nim teczkę. Spojrzał na córkę.
- Cześć, Amy.
Jak zwykle, dziecko wlepiło w niego wzrok, nie odzywając się. Zdusił w sobie dobrze już znane rozczarowanie, usiadł na brzegu biurka, zakładając ręce na piersi. Jego ciemne spojrzenie ponownie powędrowało w stronę Lauren.
Była wysoka i smukła, miała popielatoblond, błyszczące włosy i gładką, opaloną skórę. Ale to jej wyraziste, jasnobrązowe oczy zaintrygowały go i przykuły jego uwagę. Miała najbardziej żywe oczy, jakie kiedykolwiek widział. Dziwne, że nie zauważył jej przedtem. A może to nie było takie dziwne? W końcu widywał ją tylko wczasie zebrań, dotyczących umów, i czasem w kawiarni na dole. Zawsze była oficjalna w stosunku do niego. Zauważył, że z innymi potrafiła śmiać się i żartowa, ale nie z nim. Z nim nigdy. Była grzeczna, ale z dystansem, i odnosił wrażenie, że nie przejmowała się nim.
Swiadomość tego zraniła jego dumę, zwłaszcza że wydała mu się intrygująca. Było w niej coś, co przyciągało go jak niewidzialna siła. Jakiś dziwny powab przykuwał do niej wzrok, kiedy tylko ją widział. Niestety, wyglądało na to, że ona nie odczuwała tego samego.
Skierował swą uwagę na najpilniejszą sprawę. - Zastanawiam się, dlaczego zaniieniła pani mój gabinet w lotnisko.
- Robienie papierowych samolotów było jedyną rzeczą, jaką mogłam wymyślić, żeby zabawić pańską córkę. Rozejrzała się wokół. - Paóski gabinet jest bardzo elegancki i wygląda profesjonalnie, ale nie ma tu zbyt wielu rzeczy, którymi mogłoby bawić się dziecko.
Wydało mu się, że usłyszał nutkę krytyki i był rozbawiony.
- Może to dziwne, ale jak dotąd nie stanowiło to problemu. Może inaczej sformułuję pytanie. Dlaczego jest pani tutaj z Amy? Powinna być w domu z opiekunką.
Lauren założyła za ucho kosmyk ~woich długich do ramion włosów.
- Czy opiekunka jest kobietą mego wzrostu O kasztanowych, krótkich włosach, jakby obciętych tępymi nożyczkami, która mówi jak karabin maszynowy?
Ten opis, chociaż oryginalny, jak ulał pasował do pani Hamish. Przytaknął.
- Gdzie pani widziała panią Hamish?
- Wracałam z lunchu, kiedy jakaś kobieta zatrzymała mnie przy wejściu do budynku. Zapytała, czy pana znam, a ja powiedziałam, że wiem, kim pan jest. Wtedy w mgnieniu oka wypchnęła Amy przed siebie i powiedziała mi, że szła do pana. Mam panu powiedzieć, że zdarzył się jakiś nagły wypadek w jej rodzinie w Filadelfii. A może w Pittsburghu? Wzruszyła ramionami. - Przypuszczam, że to nie ma znaczenia. Tak czy inaczej tyle mi powiedziała, zanim wsiadła do czekającej taksówki.
A niech to, zaklął w duchu. Po odejściu pani Hamish nie miał nikogo, kto mógłby zająć się Amy.
Lauren kontynuowała swoje wyjaśnienia.
- Przyprowadziłam tutaj Amy, ale pańska sekretarka powiedziała, że nie ma pana. Nie chciałam, żeby Amy była sama, więc zostałam z nią. Mam nadzieję, że nie ma pan nic przeciwko temu.
- Oczywiście, że nie. Jestem za to wdzięczny.
Spojrzał na Amy, która ciągle składała papier na kształt samolotu.
- Wydaje się, że dobrze się bawi. Zwrócił się w stronę Lauren. - Jak to się stało, że pani Hamish wybrała panią, żeby zaopiekowała się pani Amy?
Iskierka przekory zamigotała w jej brązowych oczach.
- Byłam jedyną, którą mogła zaczepić. Wszyscy inni wrócili już z lunchu.
John spojrzał w jej błyszczące oczy, potem jego wzrok przesunął się w stronę jej ust.
- Była pani spóźniona?
- No, ale mam wytłumaczenie. Tak jakby wytłumaczenie. Choć jestem pewna, że pan Simpson go me uzna.
Simpson był szefem wydziału umów. John miał własną opinię na jego temat i nie wygłaszał żadnych komentarzy. Dziewczyna ciągnęła:
- Paru przyjaciół zaprosiło mnie na lunch.
Akurat mam dzisiaj urodziny. Przynieśli tort do restauracji i nie mogłam wyjść, zanim nie zdmuchnęłam wszystkich świeczek.
Ma fascynujące usta, pomyślał John, szczególnie kiedy się uśmiecha. Przesunął wzrok i spojrzał jej w oczy.
- Tak dużo było świec'zek do zdmuchnięcia?
- Sporo - powiedziała sucho. - Tak czy ina-
czej, taki jest powód mojego spóźnienia. Jest pan ostatnią osobą, której bym się do tego przyznała, ale niech pan spojrzy na to z innej strony ... Gdyby mnie tam nie było, Ainy mogłaby zostać powierzona wartownikowi zamiast mnie.
- To prawda. Po chwili dodał: - Wszystkiego dobrego w dniu urodzin.
- Dziękuję - mruknęła. Urodziny nie były tematem, który chciałaby roztrząsać właśnie w tej chwili. To były jej dwudzieste dziewiąte urodziny, a to oznaczało, że za rok skończy trzydziestkę. Nie śpieszyło jej się minąć ten kamień milowy.
Zaczęła zbierać pomięte papiery rozrzucone po jego gabinecie.
- Amy, a może pomogłabyś mi pozbierać samolociki, zanim wyjdę? Narobiłyśmy u taty bałaganu. Wyrzucimy rozbite. Jeśli ~hcesz, zatrzymaj te, które mogą latać.
Amy posłuchała. Z rękami pełnymi samolotów zapytała:
- A nie możemy zrobić jeszcze paru?
Lauren uśmiechnęła się do dziecka.
- Teraz możesz je robić z tatą. Ja muszę wrócić do pracy.
Zauważyła, że Amy spogląda ostrożnie na ojca, nie okazując entuzjazmu wobec perspektywy robienia z nim papierowych samolotów. Lauren ujrzała wyraz czujności w oczach Johna. Nie wyglądał na bardziej uradowanego niż Amy, co kazało jej zastanowić się nad łączącymi ich stosunkami. Ale szybko przypomniała sobie, że to nie jej sprawa.
John także dostrzegł, że jego córka nie okazuje ochoty do wspólnej z nim zabawy.
- Amy - powiedział - możesz jeszcze trochę pobawić się samolotami. Chcę pomówić z Mac.
Lauren to się nie spodobało.
- Naprawdę muszę wracać do pracy, panie Zachary. Nie sądzę, żeby pan Simpson był ze mnie w tej chwili szczególnie zadowolony. Pan wie, jaki on jest, jeśli chodzi o punktualność.
- Zajmę się Simpsonem.
- Nie ma potrzeby. Wiedziała, że kierownik jej działu nie będzie zachwycony, jeśli szef zacznie usprawiedliwiać jej nieobecność w pracy. Simpson był bardzo dumny ze swej pozycji i autorytetu, i nie spodobałoby mu się, gdyby jeden z podległych mu pracowników miał jakieś układy ponad jego głową.
- Mac, jest pani spóźniona z powodu mojej córki - stwierdził rozsądnie John. - Minimum, które mogę zrobić, to upewnić się, że zwierzchnik nie będzie pani robił żadnych kłopotów.
- Nie, dziękuję.
Nie mogła powiedzieć swemu pracodawcy, że narobiłby kłopotów, zamiast je rozwiązać. Należałoby zacząć od tego, że pan Simpson nie był jej największym sympatykiem, jako że dostała pracę, którą on obiecał bratu swojej aktualnej dziewczyny. Taka była przynajmniej teoria kilku jej współpracowników, którzy zauważyli otwartą niechęć zwierzchnika wobec niej.
Myśląc o tym, jak bardzo jest już spóźniona, Lauren zdecydowała, że najwyższy czas wyjść. Poza tym taka bliskość Johna Zachary'ego mogła sprawić, że zacznie się na niego gapić jak zakochana gęś. Zanim podeszła do drzwi, pocałowała Amy w policzek.
- Do widzenia, Amy - wyśliznęła się z gabinetu, zdecydowanie zamykając za sobą drzwi.
Uśmiechnęła się do sekretarki Johna, która spojrzała na nią znad przepisywanego listu. Pani Murray bez wątpienia odczuła wielką ulgę, kiedy Lauren zaofiarowała się, że zostanie z Amy. Ta kompetentna sekretarka była w stanie żonglować terminami niezliczonych spotkań, zmagać się z kilometrami dyktowanego tekstu i znosić wymagającego pracodawcę, ale widok małego dziecka ewidentnie wyprowadził ją z równowagi.
Lauren wyszła z sekretariatu, czyniąc świadomy wysiłek, by nie okazać pośpiechu. Jej obcasy nie robiły żadnego hałasu na korytarzu wyłożonym grubym dywanem, kiedy szła w kierunku windy. Drzwi otwarły się, a ona odczuła ulgę, widząc, "że nie ma nikogo w środku. Oparła się o ścianę z zamkniętymi oczami i głęboko odetchn<;la, starając się uspokoić.
Dziwny jest los, pomyślała. W godzinę po tym, jak zdecydowała położyć kres swoim głupim, romantycznym fantazjom na temat Johna Zachary'ego, została wplątana w sprawę jego córki, a pośrednio i jego. Wcześniej, kiedy wracała z urodzinowego lunchu, postanowiła, że dwudzieste dziewiąte urodziny są bardzo dobrą okazją, żeby ocenić przeszłość i zaplanować przyszłość. Jeśli chodzi o przeszłość, nic już nie mogła zrobić, ale przyszłość zależała od niej. Postanowiła, że da sobie z nią radę·
To śmieszne, żeby zakochać się w mężczyźnie,
którego widywała tylko przypadkiem w godzinach pracy. Ich stosunki miały charakter służbowy i nie było wielkich szans, aby uległo to zmianie. Zawsze okazywała mu chłód i podkreślała dystans. Nie chciała dopuścić, aby on lub ktokolwiek inny odgadł, co naprawdę czuła.
Może miał rację jej brat. Powiedział jej, że nigdy nie szukała łatwych dróg, bez względu na to, co robiła. Powiedział, że zawsze pragnęła czegoś nieosiągalnego, jak wtedy, kiedy chciała jabłka z wierzchołka drzewa, zamiast zadowolić się innym, będącym w zasięgu ręki. Wtedy sprawa skończyła się na upadku z drzewa i złamaniu ręki. Tym razem to serce mogło być złamane.
Jej uczucia do Johna Zachary'ego rosły przez cały ten rok, jaki przepracowała w jego firmie. Jak wszystkie kobiety w tym budynku, ulegała jego urokowi, połączonemu ze spokojną siłą emanującą z jego osobowości. W miarę upływu czasu odkryła, że jej uczucia pogłębiają się, nie ograniczając się już tylko do podziwu dla inteligentnego umysłu i męskiego ciała. Pociąg do niego rósł jak uparty kwiat, pnący się w górę i rozkwitający mimo braku pożywki.
Czuła się jak kompletna idiotka.
Kiedy doszła do budynku Raytech, zajmowanego przez firmę Johna, powiedziała sobie, że już czas zejść z obłoków i stanąć nogami na ziemi. Powinna zapomnieć o swoich nadziejach i jałowych oczekiwaniach, że kiedykolwiek jej stosunki z Johnem Zachary'm nabiorą charakteru bardziej osobistego. To brzmiało rozsądnie i praktycznie.
I wtedy powierzono .jej córkę Johna.
Teraz drzwi windy otwarły się, wysiadła na trzecim piętrze. Prostując plecy i zadzierając głowę do góry zastukała do drzwi ozdobionych mosiężną wizytówką z nazwiskiem Richarda Simpsona, umieszczoną na wysokości oczu. Poczuwała się do wyjaśnień. Miała nadzieję, że· John nie zrealizował swojej zapowiedzi i nie zadzwonił do kierownika jej działu. To by nic nie dało. A poza tym, potrariła sama się wytłumaczyć.
...
akinorew12