Antologia_Niech_zyje_Polska_Hura_Tom_2.rtf

(1057 KB) Pobierz
Trident eBooks

 

Niech żyje Polska

Hura!



Tom 2



2006


Wydanie polskie

Data wydania:

2006

 

Projekt okładki:

Dominik Broniek

 

Ilustracje:

Grzegorz i Krzysztof Domaradzcy

 

Wydawca:

Fabryka Słów sp. z o.o.

www.fabryka.pl

e-mail: biuro@fabryka.pl

 

ISBN: 978-83-60505-21-2

 

Wydanie elektroniczne:

Trident eBooks

 


Innemu dane zostało zwyciężyć,

Więc cześć zwycięstwu.

Mnie dane było lekkością zaciężyć

Polskiemu męstwu.

 

A ja myślałem, że tę lekkość ptaszą,

Skrzydło żurawi,

Na postrach wrogom w czystą zbroję naszą

Husarz oprawi.

 

Palec na ustach, a cóż komu na tem,

Indziej to widzą,

Tu słuszna milczeć, zobaczym za światem,

Kogo zawstydzą.

 

Do zobaczenia, rycerze, poeci,

Mędrce, prorocy;

Do zobaczenia! Przelatujmy, dzieci,

Jak gwiazdy w nocy.

Teofil Lenartowicz

Do* [Cypriana Norwida]


Andrzej Pilipiuk [1974]

Debiutował w 1996 roku opowiadaniem Hiena („Fenix”).

W ciągu ostatnich pięciu lat wydał sześć powieści: Kuzynki, Księżniczka, Dziedziczki (tworzą trylogię), Ucieczka, Obce ścieżki (cykl Norweski dziennik), Operacja Dzień Wskrzeszenia oraz zbiory opowiadań: Kroniki Jakuba Wędrowycza, Czarownik Iwanow, Weźmisz czarno kure... Zagadka Kuby Rozpruwacza, Wieszać każdy może, 2586 kroków. Jest współautorem podręcznika do WOS dla gimnazjum pt. Bliżej świata. Dorywczo zajmował się publicystyką popularnonaukową.

Dziesięciokrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza Zajdla. Otrzymał ją raz, za opowiadanie Kuzynki (2002). Dwukrotnie nominowany do Śląkfy.

W Czechach wydano cztery tomy jego opowiadań o Jakubie Wędrowyczu i powieść Kuzynki, a pojedyncze opowiadania ukazywały się po czesku, litewsku i rosyjsku.

Jedyny w fandomie poszukiwacz meteorytów.


Andrzej
Pilipiuk

Bunt szewców


Nadchodzi wczesny jesienny zmierzch. Zapalam gałązkę bukszpanu. Kreślę okrąg wokół siebie, oczyszczając przestrzeń, w której będę pracował. Zataczam drugi, mniejszy, by wypalić zło mogące przeszkadzać mi w pracy. Zataczam trzeci, by oczyścić narzędzia. Palcem zanurzonym w winie rysuję trójkąt na swoim czole. Zamykam się dla świata, otwieram dla czynu. Czas przestaje istnieć. Rzeczywistość zewnętrzna traci z tą chwilą jakiekolwiek znaczenie. Mogę odłożyć pracę wówczas, gdy para butów zostanie zakończona. Tylko bezpośrednie zagrożenie życia daje mi prawo, by wstać z zydla. Mój dziadek był prawdziwym twardym szewcem. Przerwał pracę dopiero, gdy roztrzaskali mu głowę.

 

* * *

 

Wizja pojawiła się jak zwykle gdzieś na pograniczu jawy i maligny, w chwili gdy człowiek sam nie wie, czy śpi, czy czuwa. Fresia, moje miasto, znowu tam wróciłem. Tyle razy widziałem je w snach, tyle nocy spędziłem, błąkając się zaułkami wzdłuż zabitych dechami witryn sklepików i warsztatów, patrząc na pokryte liszajami niegdyś piękne kamieniczki. Czemu musiałem przeżywać to raz jeszcze? Dlaczego nigdy nie zdarzyło mi się śnić o czasach, gdy jeszcze kwitło?

Wstawał świt, między kamieniczkami snuły się języki mokrej, szarej mgły. Biegłem wąskim zaułkiem w towarzystwie kilku czeladników. Pędziliśmy po kocich łbach na złamanie karku prosto w stronę zatoki. Nad dzielnicą portową snuły się dymy.

Z daleka dochodził tupot podkutych buciorów. Gonili nas? Tam, w dole, słychać było huk pojedynczych wystrzałów. Wpadliśmy w bramę. Kolejny zaułek, tym razem trawersem zbocza, wyprowadził nas na mały skwerek. Pod cokołem czekała druga, podobna grupka. Na nasz widok chwycili samopały oparte o postument.

Spojrzałem na pomnik. Piaskowcowa statua poszarzała, tu i ówdzie widać było na niej ślady uszkodzeń spowodowanych przez odłamki lub zabłąkane kule. Jednak twarz mężczyzny nawet pod warstwą brudu pozostała taka jak dawniej. Nieco dzika i drapieżna, o ostrych rysach i hardym spojrzeniu. Twarz odkrywcy, podróżnika, kondotiera gotowego rzucić swoje życie na szalę.

Niewielką mosiężną tabliczkę pokrywały wykwity śniedzi. Napis był częściowo zatarty, ale nie musiałem czytać, by wiedzieć, czyją postać przedstawia. Ake Gevein.

Pocisk uderzył w cholewę kamiennego buta i wyłupawszy kawał, gwizdnął rykoszetem tuż koło mojego policzka... Ocknąłem się, krzycząc, zlany potem. Długo leżałem rozdygotany. Jaki dziś dzień? Sobota...

 

* * *

 

Giełda na warszawskim Kole to specyficzne miejsce. Handluje się tu antykami. A ściślej mówiąc: rupieciami, wśród których czasem trafiają się prawdziwe antyki. Dziewięćdziesiąt procent oferowanego „towaru” to zwykły szmelc wygrzebany na strychach lub w piwnicach. Jeśli ktoś potrzebuje wieszaka sprzed pięćdziesięciu lat, przedwojennej książki o okładce zjedzonej przez wilgoć czy zardzewiałej kotwicyjest to dla niego idealne miejsce. Na kramach, kramikach i gazetach leżących na ziemi może zaopatrzyć się w lalki z pourywanymi głowami, tabliczki znamionowe przedwojennych silników, zardzewiałe hełmy, skorodowane karabiny wygrzebane z okopów, kafle piecowe, zarówno całe, jak i poobtłukiwane, oraz pogięte platerowane sztućce. Na składanych stolikach zaśniedziałe klamry wojskowych pasów sąsiadują z tandetnymi porcelanowymi figurkami.

Ale jeśli ktoś zapragnie parać się na przykład kowalstwem, to w kilka miesięcy jest w stanie skompletować sobie zestaw młotów, cęgów i szczypiec, a przy odrobinie szczęścia może i kowadło mu się trafi...

Z ogromnego stosu rozmaitego szmelcu podniosłem jeden przedmiot. Gładka bukowa rękojeść pociemniała. Jej powierzchnię wytrawił pot i wypolerowała szorstka skóra rzemieślnika. Narzędzie idealnie ułożyło się w mojej dłoni. Popatrzyłem na ostrze. Bardzo stary model. Szarą stal znaczyły gęsto szaroczarne plamki typowe dla żelaza, które bardzo długo leżało nieużywane w szufladzie. Krawędź tnąca była w jednym miejscu minimalnie wyszczerbiona. Popełniłem błąd, sięgając od razu po upatrzony przedmiot. Najpierw trzeba było przejrzeć kilkanaście innych i powybrzydzać, by uśpić czujność sprzedawcy. Co się stało, to się nie odstanie, można jednak spróbować zmniejszyć szkody. Czyli udawać głupiego, bazarowe cwaniaczki z reguły na to się nabierają.

Ile za to dłutko?zapytałem.

Dwie dychywychrypiał kaprawy typ pilnujący stoiska.

Mam zły akcent. Znam polski już biegle, ale ciągle można wychwycić, że nie jestem stąd. Z wyglądem też nie najlepiej. Mam trochę większe oczy, odrobinę przypłaszczony nos, wydatne kości policzkowe, skórę o ton lub dwa ciemniejszą niż tubylcy. Gdy ktoś pyta, mówię, że pochodzę z Peru. Polacy lubią Indian.

Otaksowałem go długim spojrzeniem. Przekrwione, lekko zmrużone oczy, pot pokrywający nabrzmiałą twarz, dwudniowy zarost. Wczorajsze pijaństwo i dzisiejszy kac wypisane na gębie.

Dam trzy złote. Na piwo wystarczy.

Odruchowo oblizał wyschnięte wargi. Wizja kufla pełnego chłodnego i pienistego eliksiru życia musiała wywrzeć na nim dogłębne wrażenie.

Dawaj piątkę i jest twojeburknął.

Podałem mu monetę i ruszyłem dalej. Dopiero oddaliwszy się na bezpieczną odległość, obejrzałem dokładniej mój łup. Dłutko? Dobre sobie, wycinak do dziurek. Na innym stoisku wypatrzyłem drewniane formy do butów. Rozmiar czterdzieści dwa? Takich mi brakowało...

Ile za to?zagadnąłem.

Trzydzieści.Sprzedawca nawet nie podniósł wzroku.To bukowe prawidła do butów.

Straszliwie schetanezauważyłem, patrząc na dziesiątki dziurek po gwoździach.

To ile dasz?

Dychę.

Toż jak za darmoobraził się.Normalnie po stówaku chodzą.

Dobre prawidła faktycznie powinny kosztować dużo więcej, ale facet wiedział, że to, co sprzedaje, prawidłami nie jest... Tylko że ciemniak nie potrafił zidentyfikować przedmiotu. Dobra, cwaniaczku, kantować to my, ale nie nas.

Piętnaście?

Z udawanym oburzeniem wzniósł oczy ku niebu. Ja już wiedziałem, że się zgodzi.

Opuszczałem giełdę z miłym poczuciem dobrze wykorzystanego czasu i sensownego wydania pieniędzy. Udało mi się zdobyć jeszcze dwa szydła. Mają minimum sto lat. Kosztowały grosze... Dziś wieczorem przyjdzie czas pracy. Zapalę gałązkę bukszpanu, oczyszczę zakupione narzędzia. Po latach bezczynności obudzą się. Sprawię, że znowu ożyją pod moimi palcami...

 

* * *

 

Piknik rycerski na Bródnie urządzono pośrodku parku. Szedłem szybkim krokiem, mijając kolorowe namioty, mężczyzn w błyszczących zbrojach, dziewczyny w średniowiecznych sukniach. Na wydzielonych linami polach miłośnicy żywej historii okładali się z zapałem mieczami, gdzie indziej gapie za parę złotych walili z łuków do tarczy. Niektóre bractwa wystawiły kramiki, na których można było kupić elementy pancerza, drewniane kubki, krajkę, rzemienie, wisiorki. Cóż, jakoś trzeba zarobić na swoje hobby... Nad stawem huknęła głucho replika bombardy.

Minął mnie chłopak niosący kuszę. To było dwa i pół roku temu. Przyniosłem dwadzieścia par najprostszych skórzanych łapci. Sprzedałem wszystkie w ciągu godziny i zebrałem zamówienia na drugie tyle. Tamtego dnia zrozumiałem, że uda mi się przetrwać w tym kraju. Tamtego dnia zrozumiałem też, że mam powód, by wracać do mojego świata. Zobaczyłem kusze. Nasza cywilizacja była widocznie zbyt pokojowa. Przeskoczyliśmy ten etap, od łuków przeszliśmy od razu do samopałów. A przecież arbalet to broń idealna. Poręczna, o niezwykle prostej konstrukcji, niezawodna, szybkostrzelna i o fantastycznym zasięgu. Wielokrotnie lepsza niż łuk. Idealna, by po wyposażeniu bełtów w ładunki fosforowo-magnezowe skutecznie razić sterowce stanowiące główną siłę uderzeniową wojsk republiki. Idealna do naszych celów także dlatego, że stalowe łuczyska wykuje bez problemu każdy wiejski kowal.

Stanąłem u wejścia do sporego namiotu. Wewnątrz siedziało paru wojów, przeważnie nieco starszych ode mnie.

Czym możemy służyć?uśmiechnął się brodaty.

Szukam Ulfawyjaśniłem.

Proszę się rozgościć, będzie za pięć minut.Wykonał zachęcający gest.

Siadłem na skraju ławy. Rycerze wrócili do swoich „rycerskich” zajęć. Jeden studiował branżową gazetę, drugi sączył piwo z drewnianego kubka, trzeci stukał w klawisze laptopa. Brodaty nabijał jakąś straszliwą armatę.

To replika krócicy z końca XVI wiekuwyjaśnił, widząc moje zainteresowanie.Z zamkiem wyposażonym w koło krzesadłowe.

Niezły kaliberwyraziłem podziw.

Sam toczyłem lufępochwalił się.Chodź, gruchniemy sobiezaproponował.

Stanęliśmy przed namiotem. Wręczył mi broń. Ciężkie cholerstwo, ze trzy kilo jak obszył. Czymś takim się tu kiedyś zabijano? Ciekawe, co by powiedział na wieść, że w naszym świecie nadal jest to podstawa uzbrojenia.

Mogę?Skierowałem lufę do góry.

Jasne.

Pociągnąłem spust. Zaiskrzyło pięknie, ale strzał nie padł.

Zamki kołowe są trochę zawodnemruknął rycerz tonem usprawiedliwienia.

Wiem o tym. W zaułkach Fresii używaliśmy przeważnie broni skałkowej. Jest lepsza... A w każdym razie mniej zawodna.

Podsypał więcej prochu na panewkę, naciągnął i podał mi ponownie.

Spróbuj jeszcze razzachęcił.

Tym razem się udało. Rąbnęło jak z niewypału, płonące resztki pakuł na chwilę rozbłysły w powietrzu, głuchy huk przetoczył się nad parkiem. Mój przykład okazał się zaraźliwy, bowiem w ciągu następnej minuty w różnych miejscach gruchnęło jeszcze kilka samopałów.

Jest i Ulf.Wskazał mi przeciskającego się pomiędzy tłumem rycerza.

To pan zamawiał ciżmy?Uśmiechnąłem się.

To ty podpisujesz się nickiem „Szewc”? Chwała Internetowimruknął.

Przymierzy pan?wolę szybko przechodzić do rzeczy, ograniczać kontakt do niezbędnego minimum.

Weszliśmy do namiotu. Wyjąłem z plecaka parę butów. Obejrzał je uważnie, a potem usiadł na ławie i ściągnąwszy swoje kamaszki, przymierzył.

Niezłe.Przeszedł się kilka kroków.Naprawdę dobre. Sam je zrobiłeś?

I ze dwadzieścia innych par wydeptujących tu trawę...

Hmmm, no takpowiedział trochę bez sensu.Tu jest należność.Odliczył umówioną sumę.

Patrzył na mnie dziwnie, jakby badawczo.

Coś nie tak?Poczułem ukłucie niepokoju.

Nie potrafię cię zaklasyfikowaćmruknął.Jestem antropologiemdodał tytułem wyjaśnienia.Skąd pochodzisz?

Mam niemal stuprocentową pewność, że pytanie jest zupełnie szczere. Jednak instynkt zaszczutego zwierzęcia nakazuje mi zwiększyć ostrożność. Zresztą gdybym powiedział prawdę, nie uwierzyłby przecież...

Z Peru, ale mój dziadek był Ormianinem.

Nie przekonałem go chyba. Nadal świdrował mnie spojrzeniem. Trza się jakoś inteligentnie ulotnić. Udałem, że poczułem wibracje, i wyciągnąłem z kieszeni telefon komórkowy.

Halo?Przyłożyłem aparat do ucha.Tak, już załatwiłem, będę za trzy minuty.

Schowałem urządzenie do kieszeni.

Pora na mniewstałem.

No tak.Też wstał i ścisnął mi dłoń.Gdybyś miał chwilę, wpadnij do nas, do instytutu.Podał mi wizytówkę.Chciałbym zrobić dokładne pomiary twojej czaszki.

Spróbuję wygospodarować trochę czasu.

Zmyłem się.

Maszerując przez pole turniejowe, kilkakrotnie obejrzałem się, sprawdzając, czy nikt za mną nie idzie. Była to chyba zbyteczna ostrożność, ale nigdy nic nie wiadomo. Ostatnio widziałem ich szpiega ponad cztery miesiące temu. Wiedzą, że tu jestem, więc mogę być pewien, że umrę, gdy tylko zdołają mnie odnaleźć.

 

* * *

 

Mała ni to piwniczka, ni to suterena na tyłach popadającej w ruinę przedwojennej willi co dnia wita mnie znajomym zapachem, mieszaniną woni wosku, świeżej skóry, kleju i starego żelaza. Wślizgnąłem się do mojego królestwa. Laptopa umieściłem na stoliku koło drzwi, uruchomiłem, zalogowałem się, sprawdziłem pocztę. Osiemdziesiąt procent klientów kontaktuje się ze mną bezpośrednio przez Sieć, na Allegro idą tylko te mniej udane egzemplarze. No i proszę, cztery kolejne zamówienia. Miło patrzeć, jak interes się rozkręca.

A jednak czuję niesmak. Trudno to wytłumaczyć komuś, kto całe życie obcował z wytworami techniki. Nauczyłem się używać komputera, kontaktuję się z klientami przez telefon. Elektryczność czy silnik spalinowy nie budzą mojego zdziwienia, a jedynie odrazę. Żyjąc wśród ludzi, musiałem przyjąć ludzkie reguły. Ale nie rozumiem ich.

Ziemska cywilizacja dokonała dziwnego skrętu, coś przetrąciło jej kręgosłup. Nie potrafili zatrzymać postępu i teraz technika pożera świat. Nie dostrzegają nawet, jak bardzo zmieniła się ich mentalność. Nie umieją już żyć bez ułatwień. Zmiękli, zdegenerowali się, wyrodzili. Nie są w stanie cieszyć się pracą, wysiłkiem, bólem zmęczenia. Płaczą, że nie mają pracy, a jednocześnie od setek lat konstruują coraz wymyślniejsze maszyny, by się od tej pracy uwolnić.

Wolne chwile też sobie zatruwają gapieniem się w telewizję albo czytaniem. Nie mając własnych kłopotów, przejmują się zmyślonymi problemami innych. Pamiętam głęboki szok, który przeżyłem, gdy zorientowałem się, że historie wypełniające miliony ich książek są prawie bez wyjątku wyssane z palca. Zarazem też zrozumiałem, dlaczego nasi mędrcy nazwali ten świat „Ziemią Kłamców”.

Gaszę światło. Moje oczy przywykły do ciepłego blasku świecy lub lampy oliwnej. Elektryczność jest zła do pracy. Za ostra, rozprasza. Rozświetla wszystkie zakamarki warsztatu. Wydobywa zbyt wiele szczegółów otoczenia, utrudnia skupienie. Wreszcie niweczy cudowną grę cieni na ścianach.

Zapalam gałązkę bukszpanu. Wyrównuję oddech, uspokajam bicie serca. Dotykam palcami powierzchni czerwonego wina, potem skóry na czole. Jestem szewcem, jak mój ojciec, dziadek, pradziadek i inni przodkowie w długiej linii pokoleń. Pamięć mego rodu sięga siedmiu stuleci wstecz. Sto pięćdziesiąt tefii temu mój przodek Inge Marv przybył w towarzystwie Ake Geveina do doliny rzeki Id i założył warsztat na zboczu Góry Słonych Źródeł. Dziś jego krew płynie w żyłach wszystkich szewców miasta.

Rozwijam pakunek z narzędziami. Cztery noże do skór przywiozłem przed ośmiu laty, uciekając z mojego świata. Resztę kupiłem tu, w Warszawie. Metal zachowuje w sobie kształt tego, co ciął. Nim przystąpię do nowego zadania, trzeba tę pamięć zatrzeć. Unoszę nóż z brązu i przesuwam go nad płomieniem świecy. Jestem gotów.

 

* * *

 

Najtrudniejsze są początki pobytu w obcym kraju. Mnie było podwójnie ciężko. Nie znałem języka, nie znałem miejscowych zwyczajów, nie miałem żadnego punktu zaczepienia. Brakowało mi odporności, banalna dla ludzi grypa prawie mnie zabiła. W dodatku przeszedłem bramę wczesną wiosną, po lasach leżał jeszcze śnieg, nocowanie pod gołym niebem stało się koszmarem. Popełniłem dziesiątki błędów, z których każdy mógł kosztować mnie życie. Najpoważniejszym był wybór tego akurat świata...

Okazał się tak niepokojąco podobny do mojego. Nawet religia jest podobna, tylko zaszli dalej na swojej drodze ku czarnej mgle. Ich Odkupiciel już przybył, lecz zamiast dobrowolnie poświęcić się i umrzeć za grzechy tego ludu, został zamordowany przez ich siepaczy. Tego, że żyją w czasie apokalipsy, a każdy dzień to próba charakterów, starają się nie dostrzegać. Tak wiele elementów przyw...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin